Το άγγιγμά σου...

Το άγγιγμά σου... 
Κόκκινο κρασί.

Ιερουργία μυστική.

Μια γλυκειά ψαλμωδία.

Κοινωνία φιλί

σε λειτουργία σιωπή.

ανάγερτος

Ο μεγάλος θερισμός

Την ώρα του μεγάλου θερισμού

ξεψύχησες…

Τα χέρια μου βούτηξα στο φως

να σε ραντίσω.

Από τα άπατα το φως,

ανέσπερο φως

που τρεμοσβήνει.

Ρωγμές τα χρόνια,

μουσκεμένα χρόνια

πότισαν ψυχές και όνειρα.

Γλυκό κελαδητό η φωνή σου

κοντά σου με καλεί.

Είναι τώρα η μεγάλη η στιγμή.

Δεν θέλω να πεθάνουμε μαζί.

Θέλω να σ’ αναστήσω.

"μέρα που είναι σήμερα, κάτι πολύ μικρό…

σαν μια μικρή υπόκλιση στο μεγαλείο της!"

ανάγερτος

τριαντάφυλλο

Όλα τα χρόνια που έλειπα
ξέρεις για σένα γύριζα
έψαχνα να βρω το τριαντάφυλλο
που άλλος κανένας
δεν θα μπορούσε να σου δώσει
τι βουνά τι ερήμους
και τι θάλασσες επέρασα
τι βροχές μου αυλάκωσαν το μέτωπο
τι αρμύρες με παιδέψαν
πότε κανείς δεν θα το μάθει..

'Eστυψα την καρδιά μου
σε άγιο δισκοπότηρο
και μέσα εκεί φύτρωσε
ωραίο τριαντάφυλλο το καθαρό
σαν της Λαμπρής το λυκαυγές
βάλτο στη ζώνη στο στήθος σου
ή στα μαλλιά σου θα σου παγαίνει
όπως πηγαίνει κάθε πρωί
στον κόσμο ο ήλιος θα σου πηγαίνει.

Ν. Βρεττάκος

Οδυσσέας Ελύτης: Αφιέρωμα στη μνήμη του...

Καράβι η χώρα μας θαλασσοδέρνεται χωρίς καπεταναίους…στη μεγάλη καταιγίδα στ’ αμπάρια κλείστηκαν.

Κι ο λαός το πλήρωμα να ψάχνει μάταια οδηγό…και κάποιο φάρο να αποφύγει το χαμό…της χώρας το χαμό, της ζωής του το χαμό, της ψυχής του το χαμό.

Άσβηστος φάρος της χώρας μας και της ζωής μας, ο Οδυσσέας Ελύτης.

Με τη σκέψη μας στραμμένη σ’ αυτόν, ας θυμηθούμε κάτι μικρό…μα τόσο μεγάλο.

“Πάντα εσύ τ' αστεράκι

και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Tο βρεμένο μουράγιο

και η λάμψη επάνω στα κουπιά.”        

ανάγερτος

                                                                                                   

θάλασσά μου...

Κοιτάω σιωπηλά να μη μ’ ακούω,

κοιτώ τους φάρους που ανοιγοκλείνουν τα φτερά.

Ψυχανεμίζεται η ζωή σε παρελθόντες χρόνους

με θάλασσα για συντροφιά.

Βαριά η ανάσα μου στην ηρεμία,

χτύπαγε έντονα η καρδιά στην τρικυμία.

Θάλασσα μάγισσα, ερωμένη κι αδελφή, φίλη πιστή…

με σένα έζησα, με σένα έπαιξα, με σένα γέλασα.

Κι αν είναι πάλι να χαθώ…μαζί σου θέλω.

ανάγερτος

συλλογίσου…

Χρόνου ουλές αγαρηνών κουρσάρων…

Πότισε αίμα η λάσπη των χαμόσπιτων.

Έγινε ένα η θλίψη με το χώμα. 

Μορφές γυμνές στέκουν  βουβές

σαν αστραπές που πάγωσαν

στο χέρι του Θεού.

Ακόμη ακούγεται ο σπαραγμός στα πλοία…

άντρες , γυναίκες και παιδιά

σκλάβοι επουληθήκαν.

Χρόνου ουλές αγαρηνών κουρσάρων…

Τι κι αν δεν είναι τότε, τι κι αν δεν είναι εκείνοι;

Γεννήματα κι ετούτοι είναι αγαρηνών κουρσάρων.

ανάγερτος

ένα αδειανό ποτήρι

Σκέψεις φιδίσιες,
φτιασιδωμένες και γυμνές,
με τη σειρά που ορίζει η μοίρα
κρέμονται.
Αργά, πολύ αργά...
μεσ’ στων αισθήσεων το κρασί
γλιστρούν
για να πνιγούν μέσα στα χείλη μου.
Πόση ομορφιά, πόση λαχτάρα,
πόση ζωή και πόσο θάνατο
μπορεί να κρύβει
ένa αδειανό ποτήρι!

ανάγερτος

αιώνια ζωή...

Πότισε νύχτα τα κορμιά ο έρωτας.

Το σμίξιμο έλιωσε τα λόγια…

τα λόγια που ξεψύχησαν

στην άκρη των χειλιών.

Μορφές ψυχών ασάλευτες, έγιναν ένα

απ’ του φιλιού το θάνατο.

Αιώνια ζωή, πόσο γλυκά ξεπρόβαλες

στ’ αγγελικά της μάτια!

ανάγερτος

ο κόσμος όλος...

ματώνει το φεγγάρι κάθε που βραδιάζει…
ζωσμένες με εκρηκτικά οι μνήμες
σκορπίζουν
στον σπαραγμό της ηδονής,
στο χάδι και στην αγκαλιά σου
στον ξέσκεπο λαιμό σου
ο κόσμος όλος…

ανάγερτος

Πλημμύρισε απόψε η σκέψη

Πλημμύρισε απόψε η σκέψη.

Έβρεξε όνειρα χωρίς σταματημό.

Η παραλία μούσκεψε τα παγωμένα πόδια

και οι φανοί γυμνοί…προφήτες υγροί,

βολεμένοι αστοί σε ευθεία γραμμή

βάζοντας όρια στο τώρα, στο μετά

στο φως που αχνίζει.

Ξέμπαρκη ώρα μη ξεμακραίνεις…

το φέγγος της μέρας, εμάς περιμένει.

ανάγερτος

Στο πέταγμα του γλάρου

Στο πέταγμα του γλάρου χάθηκε η ψυχή μου

Πίσω από τη μάσκα της σιωπής

Ποιος θα με γνωρίσει;

Ποιος θα με γλυτώσει;

ανάγερτος

Ατίθασε ουρανέ μου

Στον μαύρο βράχο πέρασα

στου πουθενά την τρέλα…

Αιώνων ανταύγειες πνεύμα φωτίζει το νεκρωμένο μου μυαλό.

Ατίθασε ουρανέ μου

ποιο κύμα βαθυγάλαζο

θα στείλεις να με φέρει…

ξανά στη χώρα του φιλιού;

ανάγερτος

Μπορείς...

Επειδή η ώρα πλησιάζει...
θα σου πουν πως... κάναμε λάθος,
πως όλα τώρα θ' αλλάξουν,
πως τίποτα πια δεν θάναι όπως πρώτα...
Μην τους ακούς, μην τους πιστεύεις,
κλείσε τα αυτιά σου στις σειρήνες.
Μπορείς...
μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι, μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι.
Αυτά είναι τα όπλα σου και δεν μπορεί να στα κλέψει κανείς.
Μ' αυτά θα πολεμήσεις, μ' αυτά θα κερδίσεις.
Κι αν ακόμη να σκεφτείς δεν μπορείς γιατί σου νέκρωσαν τη σκέψη, ακολούθα την καρδιά σου. Αυτή ξέρει...

ανάγερτος

μέσα σου ζω...

γελάς και τραντάζονται τα βάθη μου

μιλάς κι ο ήλιος καθρεφτίζεται στα μάτια μου

μ’ ακουμπάς και το κορμί μου χάνεται καυτό

μέσα στη σάρκα σου

στα πόδια σου ακουμπώ και τα φιλώ

μη με κλωτσάς…

ανάγερτος 

το όνειρο θα γίνει αληθινό

Ξέσπασε λέει μια καταιγίδα, μια μεγάλη καταιγίδα.

Ο ουρανός αγκάλιασε το χώμα σ’ ένα ερωτικό παιχνίδι

παραζάλης και ζωής και ξύπνησες…

όλα πια δεν ήταν όπως πρώτα! γέλαγες…

έκλαιγες και γέλαγες από χαρά,

τη ζωή σου κέρδισες.

Όνειρο ήτανε μου λες; ναι, μα ξύπνα τώρα!

Το όνειρο θα γίνει αληθινό, θα δεις…

όταν ο έρωτας για τη ζωή σου γεννηθεί μέσ’ στην ψυχή σου,

όλα θ’ αλλάξουν, θα δεις…

αυτός ο έρωτας είναι λευτεριά, θα σου δώσει πίσω τη ζωή, θα δεις…

δεν υπάρχουν άγιοι στον έρωτα αυτόν για να σε σύρουν…

στο μυαλό μας, στην καρδιά μας είναι κρυμμένος ο έρωτάς μας.

Ερωτεύσου!

Το πέταγμα ψηλά θέλει τον έρωτα, θέλει καρδιά να πεθαίνει γι’ αυτόν.

Δες τα πουλιά! Το ίδιο δεν κάνουν κι αυτά;

ανάγερτος

η άνοιξη πλησιάζει...

Όσο η ώρα έκφρασης της οργής και της ανατροπής πλησιάζει, θα ήθελα να εκφράσω σκέψεις μου που εδώ και καιρό ψάχνουν μια διέξοδο.

Μας απειλούν, μας τρομοκρατούν, μας φοβίζουν…με την πτώχευση, με τη δραχμή, με τη διάλυση της κοινωνίας. Ποιοι; μα αυτοί που χρόνια τώρα πτώχευσαν και διέλυσαν την κοινωνία μας. Γιατί το κάνουν; μα για να ολοκληρώσουν ένα έργο που χρόνια τώρα έχει αρχίσει και που έχει φτάσει στο τέλος του. Ποιο είναι αυτό; μα η πλήρης υποταγή της χώρας και του λαού της στους οικονομικά ισχυρούς.
Ήδη εδώ και καιρό η  κοινωνία δεν προστατεύεται πλέον από το κράτος ή τουλάχιστον είναι απίθανο να εμπιστευτεί την προστασία που της προσφέρεται. O έλεγχος έχει περάσει σε ξένα κέντρα αποφάσεων. Άλλοι ρυθμίζουν τις τύχες μας, άλλοι διαφεντεύουν τη μοίρα μας. Η σύγχρονη μορφή δουλείας, είναι η μέσω της τρομοκρατίας και της διάχυσης του φόβου, παράλυση της κοινωνίας, ώστε να καταστεί έρμαιο στις αδηφάγες ορέξεις των σύγχρονων δουλεμπόρων. Υπάρχει ακόμη τόπος και τρόπος να δραπετεύσουμε. Κι αν μπορείς ν’ ακούσεις, θ’ ακούσεις κι άλλες φωνές, εκατομμύρια φωνές που ετοιμάζονται να κάνουν το ίδιο.
Έσπειραν στις ζωές μας το σκοτάδι. Εκεί που βασιλεύει η πονηριά, ο φόβος, η βρωμιά. Εκεί που ζούνε οι προδότες και τα τρωκτικά. Μέσα στο δικό μας κήπο τα αγκάθια και τα αγριόχορτα θα τα ξεριζώσουμε εμείς. Η Άνοιξη πλησιάζει…τα λουλούδια θ’ ανθίσουν πάλι και το άρωμά τους θα μεθύσει τα όνειρά μας για ένα καλύτερο Αύριο.

ανάγερτος

εμπρός λοιπόν...

Δεν έχει αξία η ζωή μες΄ στη σκλαβιά για να τη ζήσεις…
κανείς να στη στερήσει δεν μπορεί, μόνο αυτός
που δώρο σου τη χάρισε ελεύθερα να ζήσεις.
Ψάρι που κύμα ξέβρασε στην άμμο,
ανάσα βαριά πριν το νήμα κοπεί,
γίναμε.
Εμπρός λοιπόν…
μακριά από χρώματα κι από ταμπέλες
με το μυαλό, τις μουσικές και την καρδιά μας
για μας, για τους γονείς, για τα παιδιά μας.
Εμπρός λοιπόν…
Η δύναμή μας είναι η λεύτερη ψυχή μας.
Αυτή η γη, αυτή η ζωή είναι δική μας.
Εμπρός λοιπόν…



ανάγερτος

μη μιλάς!

ακούμπησέ με πάθος μου είπε η ψυχή
μη φωνάζεις, μη μιλάς θα μας ακούσει η σιωπή
είπες εσύ...
το θάνατο και τη ζωή του έρωτα
μόνο η μουσική τους πρέπει
μη μιλάς!



ανάγερτος

2.2...εμείς οι δύο

Σκυφτός ψιθύρισα, 2.2… εμείς οι δύο,
μεσ’ στη βουή των ανήλιαγων ελπίδων
όταν στο πέρασμα των μεγάλων στεναγμών
ξεπρόβαλες…
έναστρε ουρανέ των αόρατων δακρύων,
του πόθου φλόγα, του ρόδου αίμα,
έλαμπες…
απρόσιτη και τρυφερή,
παιδί του έρωτα, της καταιγίδας αστραπή
και ήταν αυτό καλό σημάδι…


ανάγερτος

μέσα στο αίμα μου...

Σβήσε τα μάτια μου• μπορώ να σε κοιτάζω,
τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.

Rainer Maria Rilke

τη νοιώθεις...

Όταν η αγάπη περνά απ’ το μυαλό σου στην καρδιά 
γίνεται αίμα, γίνεται αγέρας και νερό,
γίνεται φως που διαλύει το σκοτάδι
τη νοιώθεις…όπου νάσαι, όπως και νάσαι
στο τώρα, στο μετά, στου χρόνου το ποτάμι
τη νοιώθεις…
είναι η φλέβα που χτυπά μεσ’ στης καρδιάς σου τη φωτιά…
για πάντα.


ανάγερτος

όταν η ψυχή προστάζει...

Ο θάνατός σου η σιωπή σου… αγκάλιασε το όνειρο που σου προσφέρεται απλόχερα, κοίτα κατάματα τον ήλιο που λάμπει για σένα, μη φοβάσαι τη φλόγα που καίει για σένα, ακολούθησε αυτόν που ανοίγει δρόμους μόνο για σένα… όταν η ψυχή προστάζει η ζωή εκτελεί… να το θυμάσαι!

ανάγερτος

ο μεγάλος γυρισμός...

 Στα αφρισμένα κύματα του ουρανού,
έσπειρα τ' αστέρια σου να μη φοβάμαι
σαν χαράζω την πορεία του μεγάλου γυρισμού...

ανάγερτος

άτιτλο

Στ' ουρανού το δάκρυ ναυαγός,
κορμί γυμνό,
και μια λεπίδα σιωπής
θρηνεί πάνω στη σάρκα του
το θάνατο
της πιο γλυκειάς ουτοπίας.

ανάγερτος

της λησμονιάς αγάπη

Σαν νοιώσεις αγάπη βαθιά, αληθινή αγάπη, την αγκαλιάζεις και την κρατάς ζεστά για πάντα...όπως κρατάς το σπλάχνο σου στη λύπη, στη χαρά, στην αρρώστια του, στην ερημιά του. Δικό σου γέννημα είναι κι αυτή, που θέλει τη δική σου τη στοργή.
Μα κι αν ακόμη στης λησμονιάς το πηγάδι μέσα τη ρίξεις να χαθεί, αν έχει πάθος και ορμή μεσ' απ' τα μάτια σου να ζήσει, οι φτυαριές της λήθης και της σιωπής δεν την σκεπάζουν. Ανάχωμα και εφαλτήριο γίνονται να βγει απ' το πηγάδι. Γιατί ζωή γι' αυτή, είναι να ζει μέσα απ' τη δική σου την πνοή.

 

ανάγερτος

για την αγάπη...

Ποιος είπε πως τα σύννεφα σαν κατεβαίνουν χαμηλά είναι κακό σημάδι; Βροχή θα φέρουν να ζωντανέψει η πλάση. Ποιος είπε πως μια αγάπη που πονά της έχουν κόψει τα φτερά; Αντίκρυ την κορφή ατενίζει να φτιάξει πάνω της φωλιά. Ελεύθερα να ζήσει, τα σύννεφα να ακουμπά, νέα ζωή να χτίσει μόνο γι’ αυτόν που αγαπά…

Η ψυχή της σιωπής

Οι αγάπες αρχίζουν με το βλέμμα, ανθίζουν με τα λόγια και τις πράξεις και πεθαίνουν με τη σιωπή. Οι μεγάλες αγάπες ζουν και μεσ’ στη σιωπή. Οι πολύ μεγάλες αγάπες ανθίζουν και μεσ’ στη σιωπή. Η ψυχή της σιωπής σου καθορίζει τη ζωή της αγάπης σου…αν πεθάνει ή αθάνατη θα μείνει!

ανάγερτος

Καλή Χρονιά!

Ανάμεσα στο θάνατο και την ανάσταση κινείται η ζωή μας.
Πεθαίνουμε και γεννιόμαστε καθημερινά μέσα από πράξεις, λόγια, καταστάσεις.
Ανάταση ψυχής, ανάταση ζωής μέσα από πνοές, το σπάσιμο της σιωπής, τα ενωμένα χέρια, ας φέρει σ' όλους μας ο χρόνος που ανατέλλει...
Από τις παγωμένες νιφάδες του χιονιά ας κρατήσουμε το λευκό για τη ζωή μας, το απαλό για την ψυχή μας.
Στο χέρι μας είναι...Καλή Χρονιά!

ανάγερτος

ξέρεις κάτι;

Την ώρα που κοιμάσαι, όταν τα όνειρά σου μπλέκονται με την ομίχλη της αυγής σωπαίνω για να μη βαρύνω την ανάσα σου κι αφουγκράζομαι τη ζωή που αναβλύζει έτσι ήρεμα από τον ύπνο σου! ξέρεις κάτι; δεν υπάρχει τίποτα που να συγκρίνεται με τούτη τη σιωπή…ίσως μόνο πάλι εσύ την ώρα που με κοιτάζεις όταν μ’ αγαπάς…

"Σ' αγαπώ όπως λέμε Δόξα το Θεό είμαι ζωντανός" Ν. Χικμέτ

Καλά Χριστούγεννα!!!

Στην παγωνιά μας, 

απλόχερα ας μοιραστούμε την αγάπη.
Το χιόνι που μας σκέπασε να λιώσει, 

ν' ανθίσουν τα όνειρά μας.
Καλά Χριστούγεννα!!!

ανάγερτος 

Αδιέξοδος δρόμος

Αδιέξοδος δρόμος. Εκεί είχε τη “σκήτη” του ο γέροντας.
Ο γέροντας σοφός που έκανε σπίτι τη μοναξιά του.
Εκεί ζούσε απαλλαγμένος απ’ τα πάθη και τα λάθη του. Μακριά απ’ τη ζωή. Την κοινή ζωή, δυνάστη και τροφή των πολλών.
Ζούσε εκεί μόνος μ’ ένα σκοπό. Να χαρεί τη νέα ζωή και να χαρίσει νέα ζωή σε όποιον τη ζητήσει.
Μια μέρα σαν κι αυτή, με λιακάδα και βροχή μαζί, χτύπησε την πόρτα του Αυτός. Άντρας μεστός ήτανε, μ’ ασπρισμένους κροτάφους.
Έψαχνε κι αυτός το δρόμο του.
Πέρνα του λέει, κάθησε. Ποιος δρόμος σ’ έφερε εδώ;
Eδώ είναι αδιέξοδος ο δρόμος, αστειεύτηκε ο γέροντας.
Το ξέρω, αποκρίθηκε ο άντρας, μα και γω βαρέθηκα να συμβουλεύομαι ανθρώπους που ζούνε και βαδίζουν σε μεγάλους και ατέλειωτους δρόμους.
Λοιπόν, του λέει ο γέροντας μειδιώντας ελαφρά. Πριν με ρωτήσεις οτιδήποτε θα ήθελα πολύ να σε παρακαλέσω να μου φέρεις ένα πακέτο καπνό. Ξέμεινα βλέπεις και είμαι μεγάλος κι αδύναμος και δρόμος δεν υπάρχει. Πρέπει να περάσω μέσα από αγκάθια και αγριόχορτα. Καταλαβαίνεις…
Μετά χαράς, αποκρίθηκε ο άντρας.
Σ’ ευχαριστώ, του λέει ο σοφός, μα πάρε απ’ το τραπέζι τα σπίρτα. Ίσως σου χρειαστούν.
Αυτό με τα σπίρτα, δεν το κατάλαβε, μα δεν είπε τίποτα.
Έτσι πήρε από το τραπέζι τα σπίρτα, άνοιξε την πόρτα και έφυγε.
Έφυγε μα δρόμος δεν υπήρχε. Μόνο αγκάθια κι αγριόχορτα που τούκαναν δύσκολο το διάβα του.
Δεν μπορούσε και δεν ήθελε να κάνει πίσω. Έπρεπε να γυρίσει με τον καπνό. Το είχε υποσχεθεί, χώρια που περίμενε και τη συμβουλή του.
Έπεσε, μάτωσε. Νύχτωσε. Με αίματα στα χέρια και στο σώμα γύρισε.
Δεν είπε τίποτα ο γέροντας σαν τον είδε. Τον ευχαρίστησε μόνο μέσα από την καρδιά του και έπειτα σαν κάθησε να ξεκουραστεί, του είπε:
Τώρα τα κατάφερες να περάσεις. Αύριο όμως; Όταν όλα θάναι πιο πυκνά, πιο μεγάλα, πιο κοφτερά, τι θα κάνεις; Γι’ αυτό σου έδωσα τα σπίρτα.
Δεν είναι όλα στη ζωή μας εύκολα, δεν είναι όλα ανοιχτά.
Με τη φωτιά ανοίγεις δρόμους.
Όταν έχουμε τη φλόγα πάνω μας, όταν έχουμε τη φλόγα μέσα μας δεν υπάρχουν κλειστοί δρόμοι.
Tους δρόμους εμείς τους ανοίγουμε.
Όπως θέλουμε, από όποια σημεία θέλουμε.
Οι δρόμοι της ζωής μας χαράσσονται απ' τη φωτιά της ψυχής μας.
Αυτή είναι η μαγεία της ζωής. 

Τον άκουσε με προσοχή ο άντρας. Έμεινε για λίγο σκεπτικός και αφού ευχαρίστησε τον γέροντα άνοιξε την πόρτα και χάθηκε στο σκοτάδι.
Τις απαντήσεις του τις είχε ήδη πάρει…

ανάγερτος

Όποιος γευτεί την αληθινή αγάπη...

Όποιος γευτεί την αληθινή αγάπη, τη θεϊκή σχέση, δε συμβιβάζεται πια με κάτι λιγότερο. Το πολύ που γεύτηκε δε χωράει κατόπιν στο λίγο. Ο συμβιβασμός και η έκπτωση είναι αγκάθια που ματώνουν την ειλικρινή καρδιά.

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Αν νοιώσεις...

Αν νοιώσεις πως,

είναι δίπλα σου ακόμα κι αν λείπει.

Αν νοιώσεις πως,

δεν βγαίνει στιγμή απ’ το μυαλό σου

κι ας είναι αλλού.

Αν νοιώσεις πως,

δάκρυ κυλά έτσι απλά

στη θύμηση και μόνο…

τότε ξέρεις, τι είναι αγάπη

τότε ξέρεις, τι πάει να πει

παντοτινή αγάπη.

ανάγερτος

Θαρθεί μια μέρα…

Θαρθεί μια μέρα όπου

όλα τα ποτάμια, όλες οι θάλασσες,

όλα τα πουλιά της πλάσης,

θα κυλούν, θα κυματίζουν, θα κελαρίζουν,

μόνο για σένα.

Θαρθεί μια μέρα όπου

όλη η αγάπη που είναι κρυμμένη

στο βυθό σου, θα δει το φως

μόνο για μένα.

Θαρθεί μια μέρα όπου

όλα θάναι γιορτή

μόνο για μας.

Θαρθεί μια μέρα…

ανάγερτος

Αγοράζω…

Αγοράζω…

Άδεια μπουκάλια αγοράζω γυάλινα.

Μικρά, μεγάλα, παράξενα, χρωματιστά.

Χριστούγεννα, Πάσχα, Πρωτοχρονιά,

επετείους, γιορτές, καθημερινές,

όλο αγοράζω…άδεια μπουκάλια.

Δεν θέλω ούτε σταγόνα να χαθεί

απ’ την αγάπη αυτή.

ανάγερτος

" της αγάπης "

Πριν σε γνωρίσω ήξερα πως,

οι αγάπες είναι σαν τις ζωές

γεννιούνται και πεθαίνουν.

Τώρα ξέρω πως έκανα λάθος.

Δεν είναι όλες οι αγάπες σαν τις ζωές…

Κι αν, όπου και να κοιτάξεις

αδιέξοδα συναντάς

μη ξεχνάς πως,

και οι μεγάλες αγάπες

σε αδιέξοδα γεννιούνται.

Μη φοβηθείς, μη ταραχτείς

κραυγή σαν ακούσεις…

η αγάπη και μεσ’ στη σιωπή

κραυγή είναι.

ανάγερτος