Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Δεν θα σπάσω

























Και είπες

Θα αφήσω πίσω τα λίγα

Θα λυγίσω μπροστά

Σαν το βράχο με το στήθος

γυμνό, στου άγριου βοριά

τη μανία εγώ,

δεν θα σπάσω.


ανάγερτος


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Κάτι τέτοιες μέρες





















Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να σταθώ

στην άκρη, μοναχός, να ανάψω κερί

στο χαμό της ελπίδας, να φιλιώσω

τα μπλε στο φιλί που ποτέ μου δεν πίστεψα

ταπεινός να υπάρξω, να απέχω

Δεν μπόρεσα τη δυστυχία να ματώσω

Ο κόσμος λειτουργεί σαν εκκρεμές.


ανάγερτος



Μονάχα τότε σε πιστεύω






















Την ώρα που γίνεσαι με το αίμα σου ένα

που δεν υπάρχουνε χείλη, δεν υπάρχουν κραυγές

μήτε εμπόδια άλλα να σε φέρουνε πίσω·

μονάχα τότε, εγώ σε πιστεύω.


ανάγερτος


Έτσι απλά...

Άτιτλο






















Με λίγα λόγια

Τα χελιδόνια πάνε εκεί

όπου υπάρχει Άνοιξη!

ανάγερτος


Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Diavasame.gr : Mια όμορφη κριτική & παρουσίαση του βιβλίου μου

Κλικ στην εικόνα

Η σκευωρία


























"Πάντα κάποια σκευωρία αθωώνει
τους ληστές μου" φωνάζεις
Πνίγεσαι καθώς λες
μα εγώ πιότερο
πνίγομαι από σένα μεροδούλη
Απ' τη δική σου σκευωρία
Απ' το σχοινί που τραβάς για να
πιάσεις το κόκκαλο
καθώς κρέμεται στο λαιμό μου.

ανάγερτος


Difernews.gr : Παρουσίαση βιβλίου μου


Κλικ στην εικόνα
























Στις φτερούγες που άνοιγες...

Στην κολυμπήθρα της νιότης
Στις φτερούγες που άνοιγες
Να πετάξεις...


Το σμίξιμο





















Στην αναρχία του ζούμε

Στο σμίξιμο του έρωτα με της ζωής την προδοσία.


ανάγερτος


Ανάγλυφες σκέψεις

painting by Evgeniy Monahov





















Κάθε χειμώνα στα μέρη μας παγώνουν οι άκρες μας.
Η γη μας, μια μουχλιασμένη κόρα ψωμιού και
του καλοκαιριού η γαλαζοπράσινη θάλασσά μας
θυγατέρα στην πρώτη της ήβη.
Γενάρης και το πρώτο μούδιασμα της νέας χρονιάς.
Η πρώτη κοπή, η πρώτη (γι' αυτή τη χρονιά) προσπάθεια
των επιζώντων να διαρρήξουν με το μαχαίρι την τύχη.
Ανοίγω τη μεγάλη σιδερένια αυλόπορτα.
Οι φωνές μια μολυβένια αγκαλιά, με σκεπάζουν.
Πώς πέρασαν είκοσι και πλέον χρόνια!
Ορατόριο, μελωδία του Μπάχ σε αρένα πνιγμένη
στο αίμα, του αποσπερίτη όπως κύλαγε το χρώμα
στην απέραντη χειμωνιάτικη θάλασσα.
Μαυροκόκκινες αντιφάσεις, μια πορεία που θυμίζει Σαγγάριο.
Τελευταίες σταγόνες του ήλιου και οι σκέψεις τρομακτικά
ανάγλυφα καταμεσής του συρμού με ξυπνούν δυνατά·

" Καλά, εσείς όλοι μαζί ούτε μία φορά! Ούτε μία! "

ανάγερτος


Άτιτλο





















Όταν κάποιον τον αγαπάς δεν αρκεί
να βαδίζεις μαζί του, πρέπει να φροντίσεις
να ανταμώσεις και τη σκέψη του.
Η ευτυχία, δυστυχώς, είναι
γέννημα θρέμμα του μυαλού.

ανάγερτος


Άτιτλο





















Ευλαβικά έγερν´ η μέρα

Μέχρι που χάθηκε...


ανάγερτος

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Τα χρόνια του χρόνου


























Δίχως τα χρόνια που / φωτίζουν τις μνήμες

Ξυπνούν τις ελπίδες που / ξεγελούν τις αλήθειες

Μία νύχτα πηχτή / Ένας ατέλειωτος μονότονος δρόμος /

Θα ήταν ο χρόνος.


ανάγερτος


Το πρώτο κλάμα

painting by Joseph Mallord




















Ουρανού ανέσπερο δέος
Τη φάτνη μου
Στους μάγους σου
Μη μαρτυράς

Το πρώτο μου κλάμα
Μη χαραμίζεις στα δώρα τους
Ελπίδα ψευδή θα πουλήσουν

Ο περιούσιος, Πατέρα
Είν' ο λαός των βασάνων
Το πρώτο το κλάμα μου εκεί
Με τα δικά τους τα κλάματα
Θέλω να σμίξει, Ένα να γίνει

Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς
Πατέρα...

ανάγερτος

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Μαζί θα γιορτάζουμε
























Η μορφή σου για μένα
καθρέφτης
Η φωνή σου, η σκόνη
που μπλεδίζει
τα χείλη μου
Στον ίδιο τοίχο
Κρεμασμένοι για χρόνια
Ακουμπισμένος
στέκεις τώρα, μα
Εμείς, πάντα μαζί
θα γιορτάζουμε...

ανάγερτος


Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Οι καιροί αλλάζουν




Οι Καιροί Αλλάζουν
Ελάτε συγκεντρωθείτε τριγύρω άνθρωποι
Όπου και να τριγυρίζετε
Και παραδεχτείτε ότι τα νερά
Γύρω σας έχουν φουσκώσει
Και δεχτείτε επίσης ότι σύντομα
Θα είστε μουσκεμένοι μέχρι το κόκαλο
Αν για σας ο χρόνος
Είναι πολύτιμος
Τότε καλύτερα να αρχίσετε να κολυμπάτε
Αλλιώς θα βυθιστείτε σαν πέτρα
Γιατί οι καιροί αλλάζουν
Ελάτε συγγραφείς και κριτικοί
Ποιος προφήτευσε με το στυλό σας;
Και κρατήστε τα μάτια σας ορθάνοικτα
Η ευκαιρία δεν θα έρθει ξανά
Και μην μιλάτε πρόωρα
Για ο τροχός ακόμα γυρίζει
Και δεν υπάρχει τρόπος να μάθεις
Ποιον θα κληρώσει (θα ονομάσει).
Γιατί αυτός που χάνει τώρα
Θα είναι αυτός που αργότερα θα κερδίσει
Γιατί οι καιροί αλλάζουν
Ελάτε γερουσιαστές και βουλευτάδες
Παρακαλούμε να λάβετε σοβαρά υπόψη σας την πρόσκληση
Μην στέκεστε στην πόρτα
Μην μπλοκάρετε τον διάδρομο
Γιατί αυτός που θα πάθει κακό
Θα είναι αυτός που έχει χρονοτριβήσει
Υπάρχει μια μάχη έξω
Και μαίνεται.
Σύντομα θα χτυπήσει στα παράθυρά σας
Και θα τραντάξει τους τοίχους σας
Γιατί οι καιροί αλλάζουν
Ελάτε μητέρες και πατέρες
Απ' όλη τη γη
Και μην επικρίνετε
Ό, τι δεν μπορείτε να καταλάβετε
Οι γιοι και οι κόρες σας
Είναι έξω από τον έλεγχο σας
Ο παλιός δρόμος σας
Γρήγορα γίνεται ξεπερασμένος.
Παρακαλούμε παραμερείστε (αφήστε ελέυθερο το νέο)
Εάν δεν μπορείτε να βοηθήσετε
Γιατί οι καιροί αλλάζουν
Το όριο έχει τεθεί
Η κατάρα έχει πέσει
Το αργό τώρα
Αργότερα θα είναι γρήγορο
Όπως το παρόν τώρα
Αργότερα θα είναι παρελθόν
Η τάξη των πραγμάτων
Ξεθωριάζει γρήγορα .
Και το πρώτο τώρα
Αργότερα θα είναι τελευταίο
Γιατί οι καιροί αλλάζουν.


Bob Dylan

Έτσι να είσαι





















Σε ό, τι κάνεις να είσαι σε "κίνηση"
Σαν όνειρο
Το πιο δύσκολο, να ξεκινάς
από κει που σταμάτησες
Όταν σταματάς, οι εικόνες μένουν ακίνητες
Ο χρόνος δράσης γίνεται χρόνος σκέψης
Η ακίνητη σκέψη, αδιέξοδη ορμή
Ο έρωτας γίνεται φτέρωμα μόνο
Στο φως του φεγγαριού
Στο στήθος σου απάνω
Ασημένια πληγή.

ανάγερτος


Το στοίχημα, η προσδοκία

























Αν η ζωή είναι παιχνίδι, η προσδοκία είναι το στοίχημα

ανάγερτος


Άτιτλο




Θέλει φωτιά να καίει μέρες
Θέλει σαν ξαποστάσει ο κουρνιαχτός
να μη μυρίζει σάπιο
Θέλει στα μάτια σου
να σε κοιτώ φεγγάρι μου
χωρίς ντροπή, με πόθο
Θέλει την ώρα την τρεχούμενη
ένα καινούργιο σκηνικό · στο βρώμικο
με γυρισμένες πλάτες και στήθη
να λούζονται στο φως
Θέλει...


ανάγερτος


(Στην αγαπημένη μου φίλη Konstantia Fagadaki ένα μεγάλο ευχαριστώ για την παρουσίαση του άτιτλου αυτού ανέκδοτου ποιήματός μου στο θαυμάσιο ιστολόγιό της Konstantiafagadaki.weebly.com

Πώς μπόρεσες;





















Στη φρίκη της οδύνης
στη μέση, η λύπη στέκει
Αχ και νάσουνα φυγάς !
Θα ήξερα πως λόγος θα υπήρχε
και αιτία, πως σε κάποιους χρωστάς
πως από κάποιους προσπαθείς
να ξεφύγεις, πως της ψυχής σου
τα αβάσταχτα μαρτύρια απωθείς
Τώρα, η παρουσία σου ακόμα πιο βαριά
Κρατάς στα χέρια σου τη μεγάλη
ξύλινη βαλίτσα και πας, μετρημένα
βήματα, άδακρυς, χωρίς ίχνος
εκδίκησης, με την απορία τη δική μου
-Πώς μπόρεσες να κρύψεις
τόσα χρόνια, τόση λύπη!-

ανάγερτος


( Στην αγαπημένη μου φίλη Γεωργία Κοτσόβολου ένα μεγάλο ευχαριστώ για την παρουσίαση του ανέκδοτου ποιήματός μου “Πως μπόρεσες; “στο θαυμάσιο ιστολόγιό της https://homouniversalisgr.blogspot.gr/.../blog-post_31.html )


Απλός θεατής

























Κουφάρι λευκό, λευκοί υπηρέτες
επισκέπτες με χάρτινα μέλη
ασθενοφόρο παλιό, βελόνες στο σώμα
η καμπάνα, ο κτύπος της πρόβας
η εγκατάλειψη, η απώλεια, Εσύ
το πιο μεγάλο φως στο πιο βαθύ σκοτάδι
"πρεμιέρα"! φωνάζεις κι εγώ
όπου με τίποτα δεν θ' αντάλλαζα
την αγκαλιά σου
με την αιώνια ανάμνησή σου,
απλός θεατής.

ανάγερτος


Κορίτσι του Οκτώβρη





















Βυθίζομαι άσαρκος
Σατέν εσώρουχο δικό σου πάνω μου
Παραφωνία στο καρφωμένο μαχαίρι
που καθρεφτίζει την όψη σου
Τα πεταμένα λόγια σου
Κορίτσι του Οκτώβρη
Κορίτσι δικό μου
Μουσκεμένο μου κορμί
Χάρισέ μου τη σάρκα σου.

ανάγερτος


Η βροχή




 Πως μαρτυρά η βροχή
το χάδι του φιλιού, τη μελαγχολία
το βλέμμα της αναζήτησης...
Χαμένη μου ζωή!
Όλο και πιο πολλοί, κι ας μην
τους ακούς να το λένε
Πίσω από γκρίζους και
γυάλινους τοίχους
αφουγκράζονται μόνο
τον παλμό της βροχής
που φυραίνει
καθώς πέφτει το βράδυ.

ανάγερτος

Συγχώρα με





Ένα ανέκδοτο ποίημά μου σ' ένα υπέροχο βίντεο.
Δημιουργός η αγαπημένη μου φίλη Despina Savidou
την οποία και ευχαριστώ από καρδιάς!

ανάγερτος

Του έρωτα ο φόβος

























Θέλω να περιμένεις, είπα
και με περίμενες
Μπορεί κι ακόμα
να περιμένεις, δεν ξέρω
Το "περιμένω" έχει τη δική του
ψυχή, όπως το "θέλω" και
στη συνάντηση
ο πιο μεγάλος φόβος, είν'
των ψυχών αυτών
ο θάνατος
Πυριγενής του πάθους.

ανάγερτος


Ανημποριά





















Είν' οι λυγμοί αστέρια
που τα' πνιξε ο έρωτας
και τα κορμιά, σαν τοίχοι
γκρεμίζουν στην
ανημποριά, ξεθωριασμένοι
απ' την ανάγκη
καθώς στέκουν.

ανάγερτος


Εξ' αφορμής...





















Δεν είναι η άγνοια, είναι η έκπληξη πως δήθεν δε γνωρίζουμε τα αυτονόητα.
Είναι η απενοχοποίηση του κουτοπόνηρου.
Το σάπιο σανίδι του θεάτρου που ενώ δείχνει να παρακολουθεί το έργο,
περιμένει την κατάλληλη στιγμή.
Όχι για να σταματήσει, μα για να γκρεμίσει.
Πλην εαυτού και επί σκοπώ. 
Ο σύγχρονος κριτής των πάντων!

ανάγερτος


Στη βροχή των ανέμων





















Στη βροχή των ανέμων
ν´ αγκαλιάζεις χρυσάνθεμα
Μην αφήνεις το πάθος
να χαθεί απ´ τον έρωτα
Ένας μίσχος γυμνός,
ουρανός που του κλέψαν το φως.

ανάγερτος


Τι λες, θα βρέξει;





















Σηκώθηκε σκόνη και δε βλέπω απόψε.
Οι λέξεις μου ιδρωμένες και φιλόδοξες
σε χιλιάδες γραπτά απέναντι
κι εγώ, περιμένω. Όλα καταλαγιάζουν
κάποτε, όλα σιωπούν, όλα γυρίζουν εκεί
που ξεκίνησαν, όλα θυμούνται κι ας αργούν.
Τι λες, θα βρέξει;

ανάγερτος