Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

Στον ερχομό σου

Painting by Josef Kote






























Στον ερχομό σου είν´ οι μανόλιες και
τα κυκλάμινα που ανοίγουν το δρόμο
να τρυπώσεις στον κήπο μου.
Το θέλω το γέλιο σου
το θέλω το δάκρυ σου
τη σκέψη σου
Θέλω το άρωμά σου
να γίνει έρωτας στα φύλλα μου.
Μην ξενυχτάς πάνω στην πέτρα
θρυμματίζοντας το ρόδο
που σε μάγεψε.
Το αγκάθι που σ´έκανε να πονέσεις
σημάδι ν´αγγίξεις το στήθος μου
Άγγιξέ με ζωή μου!
Τα γραπτά μου θα καούν
μόλις καθίσεις στο θρόνο σου.

ανάγερτος

( Από τον " Κήπο του Ανάγερτου " )


Βουλιάζει ο δρόμος

painting by Vangelis Rinas
























Βουλιάζει ο δρόμος
Κι αυτά τα ξύλα πάνω στην άμμο
Πληγώνουν τα πόδια

Ήθελα

Το υπόλοιπο του ταξιδιού μου να το κάνω πεζός
Να βαδίζω ξυπόλυτος και να θυμάμαι
Λίγο πριν το τέλος
Την ανάγκη της θάλασσας
Να μοιραστεί τις κρυφές της ελπίδες μαζί μου

Ξυπόλητος βαδίζω

Κι αυτά τα ξύλα πάνω στην άμμο
Πόση ζωή κουβαλάνε!


ανάγερτος

( Από το βιβλίο μου ¨ Ο Κήπος του Ανάγερτου ¨ )


Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Ψηφοφορία public για το καλλίτερο βιβλίο του 2015



" Ο Κήπος του Ανάγερτου " Το πρώτο μου βιβλίο (http://kipos.iwrite.gr)

Ο κήπος του Ανάγερτου, ένας κήπος ψυχής' o κήπος μου, έκλεισε χρόνο.
Σε δύσκολους καιρούς, απάνθρωπους καιρούς προσπαθεί να ζεστάνει τη φλέβα
του έρωτα, της λευτεριάς, της ανθρωπιάς.
Σ´ένα ταξίδι καταιγίδων ζητά την ψήφο σας να κρατηθεί...
Από όσες και όσους το διαβάσατε και σας άγγιξε
Από όσες και όσους πιστεύετε ότι αξίζει αυτή η γραφή να διαβαστεί.
Με την ευκαιρία ένα θερμό ευχαριστώ σε όλες και σε όλους σας
για την μέχρι τώρα στήριξή σας!!!


Ευάγγελος Ρήγας   ( ανάγερτος )

Προτού χαθούν

painting by Sarah Jilani























Περιδιαβαίνεις τους νεκρούς δρόμους
με μια παράξενη, σχεδόν απόκρυφη καταραμένη σιωπή
Προσπαθείς να μαζέψεις τη σκέψη σου,
τινάζεις την αστρική σου σκόνη που λαμπυρίζει πάνω σου
και βρίζεις τ’ αστέρια, το φεγγάρι, τον ήλιο που χάθηκε,
το ασυμβίβαστο που προσπαθεί να γίνει συμβατό
Εκείνη τη στιγμή δεν ακούς τη φωνή του μυαλού σου
Των χαμένων ερώτων η φωνή ειν’ αυτή που μιλά
Μη βλασφημάς, ο πόνος η μήτρα είναι της ζωής
Τα ροζιασμένα χέρια του εργάτη, της μάνας δάκρυ
αφανέρωτο για σένα για να σταθείς ορθός όπως αρμόζει
Αυτά τ’ αστέρια δεν είναι μόνο για σένα
Για να υπάρχουν κάποιοι τα κάλεσαν απόψε
Μ’ ακούς; Κάποιοι τα κάλεσαν
Κι ήταν κι αυτοί πολύ ερωτευμένοι
Προτού χαθούν

ανάγερτος


Καμίνι η μάσκα μου






















Καμίνι η μάσκα μου και μ´ έκαψε
Πόνος ριζίτικος και ένοχη σιωπή
Στο πέταγμα τώρα!
Θα σηκωθούμε
Φυσάει πολύ...

ανάγερτος


Πόσο πολύ είν' το πολύ!

painting by Paul Hedley





Όλο το ρέστο της ψυχής
και του κορμιού σου,
στα πάθη
στον έρωτα
και στη ζωή
Πόσο πολύ είν´ το πολύ
σε σένανε Γυναίκα!


ανάγερτος

Κατακόκκινη εσάρπα






















Κατακόκκινη εσάρπα
Νωχελική αστάθεια
ριγμένη στους ώμους
κατάσαρκα
Έτσι σε σκέφτομαι
Έτσι σε φαντάζομαι
τις βραδυνές ώρες
τις κεντημένες με μάρμαρο
σιωπή
Να με φιλάς
Έτσι ακριβώς όπως
με πρωτομίλησες
Με το περίσσευμα πάντα
Ίσαμε χθες
περιφρονούσα τα βράδια
των κλεισμένων ματιών
Πίστευα πάντα
πως σκότωναν τον έρωτα.


ανάγερτος


Εκεί είν' ο έρωτας





























Από τον πόνο μια δρασκελιά πιο πάνω

Εκεί είν´ο έρωτας


ανάγερτος


Άτιτλο

art by Eva Antonini
























Οι άγιοι, οι ήρωες και οι μεγάλοι έρωτες

στην ξηρασία καρπίζουν.


ανάγερτος


Αναμνήσεις

ζωγραφική Δέσποινας Φλέσσα






















Κάθησα
Δίπλα μου με το ίδιο
σκοτωμένο βλέμμα
το άψυχο των ενψυχιών μου
Παραπλάνηση
Περιπλάνηση
Η γη που χάθηκε
Τα μάτια μου
Σεντόνια αμάζευτα
πάλλευκα
Σκοπός της θλίψης
Γάμος, γαμπρός, νύφη
Αναμνήσεις...

ανάγερτος


Η ζωή μου μια πτώση





















Η ζωή μου μια πτώση

Ένα θεριό που βρυχάται τον πόνο

σαν στέκεται στα πόδια του και πάλι ορθό.



ανάγερτος

Το κενό























Πίσω από ραγισμένους αόρατους τοίχους,
τα λόγια άγονες γραμμές
και το κενό από καιρό να μαρτυρά
το τίποτα.
Ήταν η γυναίκα με τα πρησμένα πόδια
που πούλαγε στυλό και αναπτήρες.
Κι αυτός ο άντρας με χαρτομάντηλα και
με μπρελόκ
που κοίταγαν στα μάτια σου να δουν το
αύριο.
Το αύριο το δικό τους;
Μάλλον για των παιδιών τους κοίταγαν.
Τα μάτια τους είχαν το βάθος των απόντων.


ανάγερτος

( Από το βιβλίο μου " Ο Κήπος του Ανάγερτου " Εκδόσεις IWrite )


Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Ν' αφήσεις το μαύρο

Painting by Daniel Manship


























Τι να βάλω;
Είναι καλύτερα ν´αφήσεις το μαύρο
Είναι υπέροχο σαν χρώμα
όταν λείπουν τα λόγια
Λευκές ανόητες μουτζούρες
βαθαίνουν κι άλλο το κενό.

ανάγερτος


Η ώρα τρείς






















Η ώρα τρεις
Η μέρα γιόρταζε
Ο ήλιος φλόγιζε
Δεν βρήκα το κουράγιο
Ίσως αύριο
Να έχει λίγη συννεφιά
Να κλέψω φως από τα μάτια σου
Αγάπη μου

ανάγερτος


Ανόητε μικροαστέ





















Ανόητε ιριδίζοντα μικροαστέ
ό,τι σε πνίγει δεν είναι το άγνωστο ή το άγονο
Είναι η πρόσφορη ελεγχόμενη σκέψη σου,
το θέλω που έγινε πρέπει,
μέλλον χαμένο.

ανάγερτος


Πως ν' αντικρύσεις τη θάλασσα!





Πως ν´ αντικρύσεις τη θάλασσα!
Χιλιάδες σταυροί
κι ούτε μία καμπάνα...

ανάγερτος

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Καλή Χρονιά!

painting by Edward Hopper






















Για να αντέξουμε
Χωρίσαμε το χρόνο
Χωρίσαμε το χρόνο σε κομμάτια
Την ίδια μας τη ζωή χωρίσαμε
σε μικρά μικρά ταξίδια
και τα είπαμε χρόνια...

Σε λίγο το τέλος του παλιού θα γίνει η αρχή του νέου.
Εύχομαι το τέλος του νέου ταξιδιού να μας βρει όλους εδώ
πλουσιότερους σε χαρά, εικόνες και αισθήματα.

Να είστε όλοι καλά!!! Χρόνια σας Πολλά...


ανάγερτος

Το πλοίο ξεκίνησε






















Δεν ξέρω αν φαίνεται,
το πλοίο ξεκίνησε...
Το αστέρι
μας βρίσκει στα κύματα,
στο τιμόνι, στο κουπί και στα άλμπουρα
όλους
μετανάστες αλύγιστους
Μόνο οι προσευχές και οι κατάρες
είν´ αυτές που αλλάζουν
Κατά τόπων παρήχηση
στο παιχνίδι του αύριο.

ανάγερτος


Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Να χαρείς το ταξίδι



























Τι νόμισες αγάπη μου
Αυτά τα ξύλινα σπίτια πάνω στην άμμο
εμάς περιμένουν;
Εμείς γεννηθήκαμε με δίχως παράθυρα
με δίχως μπαλκόνια
με άδεια ντουλάπια
με μια άγκυρα μόνο
στα πόδια
Για μας το σπίτι μας είναι η άμμος
Αυτή που γεμίζει κι αδειάζει
ζωές
Σαν πιάσει η μπόρα
Εμείς ένα μαζί με τη θάλασσα
Τα ξύλινα σπίτια θα σαπίσουν στη θάλασσα
Να χαρείς το ταξίδι
Όταν σμίγουνε δυο με αλάτι φτιαγμένοι
δε φοβούνται το θάνατο
Το πολύ να χαθούν
μεσ´ στου ήλιου τον έρωτα!

ανάγερτος


Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

άνθρωπος






















Το πόσο αργά η γρήγορα,
το πως και το αν διαβούμε στα βαθιά η στα ρηχά,
είναι κάτι που κανείς μας δεν ξέρει να πει με σιγουριά.
Πορευόμαστε μονάχοι,
έτσι όπως απλωθήκαμε ξερό ψωμί στα χείλη του κόσμου.
Αν τον χορτάσουμε η έστω αν γίνουμε η αφορμή
να ανοίξει το στόμα του να καταπιεί τη λιγοστή τροφή μας,
να σταθεί έστω για λίγο στα πόδια του,
να δει τη ζωή μέσα από τη ζωή και όχι έξω απ´ αυτή,
το χρονικό του θανάτου για μας θα γράψει "άνθρωπος".
Οποία μουσική ανατολή το δειλινό
σ´ αυτό το αστραπόβροντο!

ανάγερτος


Για τη δική μας προδοσία, για το απάνθρωπο να πολεμούμε...

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Ζωγραφιά μου

painting by Michael & Inessa Garmash




























Σε ζωγράφιζα
και μέθαγα την τρέλα μου στα μάτια σου.
Υγρή η νύχτα, ίδια η πρώτη νύχτα
όταν το βλέμμα σου με άγγιξε.
Στο χάδι μου το χάδι σου παγίδευσε
το νου μου.
Πάει καιρός πια όπου οι νύχτες
δε στεγνώνουν τη συγνώμη.
Ξημερώνει σε λίγο...
Μαζί κι ο θόρυβος της σιωπής.
Πριγκίπισσα του φεγγαριού
ευχαριστώ!
Σ´ ευχαριστώ που έχυσες το χρώμα
των ματιών σου
μεσ´ στο δικό μου ουρανό!
Για την ανάπαυλα, κάτω απ´ τη μεγάλη
τη ροδιά
στο δείλι της μέρας,
λίγες ακόμα πινελιές απέμειναν...

ανάγερτος

" Από το πρώτο μου βιβλίο με ποίηση, πεζά ποιητικά και στοχασμούς ¨ Ο Κήπος του Ανάγερτου ¨. "


Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Βασίλισσά μου

























Με μια αγκαλιά

ένα φιλί

και μια υπόσχεση

που δεν μου δόθηκε ποτέ,

των κοραλλιών μου

και των απόκρυφων

πληγών μου

εστεμμένη Πριγκήπισα

Βασίλισσά μου!


ανάγερτος


Μήπως λέμε πολλά;






















Μήπως λέμε πολλά χωρίς να κάνουμε τίποτα;
Μήπως όλο αυτό το συναίσθημα που ξετυλίγεται
είναι για τα μάτια και μόνο;
Για τα μάτια του κόσμου, των ωραίων γυναικών το φαρμάκι,
το αντίδοτο στα δικά μας δαγκώματα των φιδιών;
Ρωτάω
Για μέρες, για χρόνια τώρα ρωτάω
και δεν θα πάψω να ρωτάω μέχρι να δω
το δάκρυ να γίνεται χέρι
ο πόνος να γίνετ´ αστέρι
και το φιλί μία ουράνια αγκαλιά
που θα χωρέσει
όλα του κόσμου τα παιδιά
Γιατί όταν μιλάμε για έρωτα
αυτά δεν τα ξεχνάμε...

ανάγερτος


Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

Άνοιξε τα χέρια σου
































Άνοιξε τα χέρια σου αγάπη μου,
το σκοτάδι σου είμαι,
που τόσο ποθούσες
να χαθείς στων χειλιών του το θρήνο.

Άνοιξε τα χέρια σου αγάπη μου και πες
πως έκανες μία μεγάλη αγκαλιά
σε κάποιον που του κόψαν τα χέρια.

Απόψε, που η σιωπή σφαδάζει πόνο,
αγκάλιασέ μας και τους δυο.

Δεν είναι η λύπη που ματώνει τη νύχτα,

είναι που σε λίγο ξυπνάει η μέρα...


ανάγερτος