Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Λεύτερο σε κάνει






















Όταν περνώ





Όταν περνώ τους γνώριμους
αυτούς τους δρόμους
πρώτες αγάπες και φιλιά
εγώ θυμάμαι
Κι όταν σου πω το σ´ αγαπώ
να μην τρομάξεις
Είναι που τώρα η αγάπη μου
μένει κοντά σου

ανάγερτος


Διαγωνισμός ελεύθερης γραφής

Πατήστε στην εικόνα





















Ένα θερμό ευχαριστώ στο εξαιρετικό ιστολόγιο koalakia.blogspot.com
για την τιμή να με συμπεριλάβει στην κριτική επιτροπή ποιημάτων
που διοργανώνει στα πλαίσια του 7ου διαγωνισμού ελεύθερης γραφής.

ανάγερτος

Μπορείς ακόμα





























Επειδή η ώρα πλησιάζει
θα σου πουν πως κάναμε λάθος,
πως όλα τώρα θ' αλλάξουν,
πως τίποτα πια δεν θα’ ναι όπως πρώτα
Μην τους ακούς, μην τους πιστεύεις,
κλείσε τα αυτιά σου στις σειρήνες
Μπορείς
μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι,
μπορείς ακόμα να σκέφτεσαι
Κι αν ακόμη να σκεφτείς δεν μπορείς
γιατί σου νέκρωσαν τη σκέψη,
ακολούθα την καρδιά σου,
Αυτή ξέρει

ανάγερτος
( Ποιητική συλλογή ¨ κωπηλάτης του καιρού ¨ )

Όταν





















Κάποτε
Όταν τα μάτια αυτού του κόσμου
αρνηθούν να κοιτάξουν τις εικόνες του τρόμου
Όταν τ’ αυτιά του αρνηθούν να ακούσουν
τα σενάρια του φόβου
Όταν η σκέψη κι η καρδιά του μαζί
αρνηθούν να πιστέψουν
πως αυτός ο μικρός δεν μπορεί
και πως ο κόπος χαμένος του θα’ ναι,
πως αξίζει να πασχίζει για θρόνους,
πως το αύριο είναι το τώρα
και πως αυτός δεν κρατά το κλειδί,
πως το να σέβεται νόμους απαγορεύει
να πολεμά τον δυνάστη το νόμο,
πως το δικό του παιδί
ξεχωρίζει από τα άλλα παιδιά
στην αγάπη στο φαΐ και στο χρώμα,
πως μπορεί να ξεδιψά με ελπίδα
και πως το αλάτι της γης είναι κρυμμένο
στου κέρδους τη γύρα,
θα φανεί πως αυτό που περίμενε χρόνια,
ο θεός,
είναι αυτός, είναι ο άνθρωπος
που αρνήθηκε να του κλείσουν το στόμα.

ανάγερτος
( Από την ποιητική συλλογή ¨κωπηλάτης του καιρού¨ )

Μάνα

art by Oswaldo Guayasaminι




















Εδώ στα βαθιά, ο χρόνος
ντύνεται μάνα
Τυλιγμένος το πανωφόρι της
στον βαθύ στεναγμό του
Νοιώθεις τα χέρια του
να σ´ αγκαλιάζουν σφιχτά.

ανάγερτος



Ν' ακουμπάς






















Ν´ ακουμπάς
Να γίνεται ένα η δύναμη
με την καρδιά σου!

ανάγερτος

Προσδοκώ






























Προσδοκώ Ανάσταση ἵνα σταυρωθεί η Προδοσία

ανάγερτος


Άτιτλο





















Έλα να βάψουμε τα κάγκελα λευκά
κι άστον να σκοτεινιάζει.

ανάγερτος


Για έρωτα μιλάμε





















Της σιωπής η πιο μεγάλη η κραυγή
πού σταματά ν´ ακούγεται;
Στου έρωτα την έρημη και ήρεμη ακτή
ή στης καρδιάς το τέλος;        

ανάγερτος


Άτιτλο





















Μην επιτρέψουμε στη μιζέρια, να γίνουμε ανθός της γης

ανάγερτος


Αρκεί μια λάμψη






























Αρκεί μια λάμψη να διαλύσει το σκοτάδι

Πάντα υπάρχουν αστραπές να λάμπουνε για μας.

ανάγερτος

Να κοιτάζεις ψηλά




















Να κοιτάζεις ψηλά, να συνηθίζεις το ύψος
Τα μεγάλα τα θαύματα, θέλουν καρδιές να
μπορούν να χαθούνε.

ανάγερτος


Εκεί θ' ακουμπήσω




Στου φεγγαριού τις ρωγμές των ολόμαυρων

πόθων, εκεί θ´ ακουμπήσω, στα λόγια σου.

ανάγερτος





Αναζητήσεις

























Τους ρυθμούς ν' ακολουθείς ανάποδα
Στα πάθη ν' αναζητάς συμβολισμούς
Και πίστη σαν χαράζεις, κοίτα
να έχει μέσα ανάσταση.

ανάγερτος
¨κωπηλάτης του καιρού¨


Πικρή μελαγχολία


























Δεν ξέρω, αλλά όπως τα βλέπω να κινούνται όλα γύρω μου, σκέψεις, πράξεις, εκδηλώσεις κάθε μορφής, με γεμίζουν με μια πικρή μελαγχολία.
Να είσαι στο τρένο, μέσα σ´ ένα τρένο γεμάτο κόσμο, να χαίρεσαι που ταξιδεύεις, μα αυτό το τρένο να μην έχει ξεκινήσει ποτέ. Σταματημένο, να περνούν μονάχα οι εικόνες, σαν σε πλακάτ που εναλλάσσονται συνέχεια.

ανάγερτος

Εσύ θυμάσαι;

Πατήστε στην εικόνα





















Της νοσταλγίας η χαρά, ο πλούτος μας.
Είναι που ήμασταν παιδιά;
Είναι που χάθηκε ό, τι πολύ αγαπήσαμε;
Είναι η πίκρα μας που χάθηκε ο ¨έρωτας¨ στο κάθε τι;
Είναι που νοιώθουμε ένοχοι που δεν αντισταθήκαμε;
Το μόνο σίγουρο πως η ζωή κυλά κι αύριο, αυτό το σήμερα
θα είναι παρελθόν για τα παιδιά μας.
Όπως και μεις, έτσι θα γράφουνε κι αυτά.
Οι παιδικές μας αναμνήσεις!!!

ανάγερτος

Δυο κόσμοι




Δυο κόσμοι αχώριστοι
Κι ένα φιλί καταμεσής
Να δείχνει μέσα στη ζωή
Πως είν´ ο θάνατος!


ανάγερτος

Η συνέντευξή μου στην ΕΡΤ Σερρών (23/01/2019)

Πατήστε στην εικόνα

























Η ευτυχία





















Όταν κάποιον τον αγαπάς δεν αρκεί
να βαδίζεις μαζί του, πρέπει να φροντίσεις
να ανταμώσεις και τη σκέψη του.
Η ευτυχία, δυστυχώς, είναι
γέννημα θρέμμα του μυαλού.

ανάγερτος


Ο πόνος






















Ο πόνος δεν έχει χρώμα και πατρίδα
Κοιμήσου
και μη μαρτυρήσεις τις φωλιές των πουλιών
Τους δρόμους να φέγγεις μόνο,
τα απάτητα μονοπάτια της διαφυγής.
....

ανάγερτος

( Απόσπασμα από το “σε ταξιδεύω¨,
ποίημα της συλλογής «κωπηλάτης του καιρού» )


Επιλογή ποιήματος


Πατήστε στην εικόνα

Θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω την εξαίρετη φίλη και συγγραφέα Μαρία Χρονιάρη για την επιλογή ποιήματός μου, από την ποιητική συλλογή ¨κωπηλάτης του καιρού¨, ως ποίημα του μήνα και της νέας χρονιάς, στο πολιτιστικό περιοδικό postmodern.

Καθώς επίσης, για την αναφορά σε βιογραφικά μου στοιχεία και στον εκδοτικό μου οίκο.

Ραδιοφωνική συνέντευξη ( Σταθμός Ε103 Σερρών )























Ευχαριστώ πολύ τον ραδιοφωνικό σταθμό Σερρών Ε103
για την ιδιαίτερη παρουσίαση της  συνέντευξής μου

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ:

Το τέλος του ¨παιχνιδιού¨!

























Και να που έφτασε η ώρα να τελειώσει το ¨παιχνίδι¨.
Παλιά, έπαιζα κι εγώ, γιατί και να κοιτάς, είναι το ίδιο σα να παίζεις.
Το ¨παιχνίδι¨ θέλει πάντα δυο, αυτούς που παίζουν κι αυτούς που βλέπουν.
Δεν μπορώ όμως να πω με σιγουριά αν μ´ αρέσει τώρα που τελειώνει.
Ίσως γιατί ακόμη κι αν τελειώσει, κάποιο άλλο αρχίζει που κουβαλά όλη τη βρωμιά απ´ την αρχή ίσαμε το τέλος του προηγούμενου.
Έτσι έλεγαν οι σοβαροί κύριοι με τις ωραίες γραβάτες, όταν κρυφάκουσα μικρός πίσω απ´ τις βαριές κουρτίνες του σαλονιού- κρατικό κτίριο το έλεγε ο δάσκαλος που μας πήγε εν είδει εκδρομής να δούμε, κι εμείς παίζαμε κρυφτό.
Τελικά, είπα, δεν μπορεί, θα υπάρχει τρόπος, αρκεί να θέλουν κι άλλοι.
Κι αν θέλουν κι άλλοι πρέπει να γίνουμε πολλοί. Κι αν γίνουμε πολλοί πρέπει να μείνουμε πολλοί. Και για να μείνουμε πολλοί πρέπει να γίνουμ´ ένας.
Και γίναμε, μα τότε είπαν οι πολλοί, εμείς θέλουμε να μείνουμε πολλοί και όχι ένας. Και κύλησε ο καιρός, το ένα ¨παιχνίδι¨μετά το άλλο.
Κρατικά κτίρια, δάσκαλοι με παιδιά σε εκδρομές, σοβαροί κύριοι με ωραίες γραβάτες να λένε ¨κανένα παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ¨ κι εγώ να φωνάζω, να βρίζω, να λέω πως υπάρχω - σαν πιόνι στα χέρια του ενός ή του άλλου - για χρόνια μυριάδες, όσο υπάρχουν παιδιά που κρυφακούν και ρωτάνε.

ανάγερτος


Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

Ο "κωπηλάτης του καιρού" στη Θεσσαλονίκη

https://www.politismika.gr/2018/12/10/%CE%BF-%CE%BA%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%8D-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B5/?fbclid=IwAR22t4Hu_o-Mq339l_UnRmvb0gQHKEqVLCHYy8N2wGXx5rr_tJD4mdfc-KQ
κλικ στην εικόνα





















Παρουσίαση του βιβλίου μου “κωπηλάτης του καιρού”

στον Πολυχώρο Μαλλιάρης-Παιδεία

Θεσσαλονίκη (10.12.2018)



Η Λίνα και ο "κωπηλάτης"























Η Λίνα Νικολακοπούλου διαβάζει τον "κωπηλάτη του καιρού”
"Ο Ρήγας έχει ωραίο λόγο, καθάριο και στιβαρό. 
Έχει πολλές προοπτικές να φύγει πέρα, να ξεφύγει μακριά. 
Θα κάνουμε πολλά πράγματα μαζί!"
Όταν σπουδαίοι άνθρωποι από το χώρο της Τέχνης
σε παρακινούν να συνεχίσεις...

Τα λόγια μας

Painting by Elmer Bischoff

























Λιγοστεύουν οι φωνές
που μας ακούνε
Τα λόγια μας
καλοσχηματισμένα και ψυχρά
Στήθη μιας πόρνης μικρής
Στους εραστές του έρωτα
Στέκουν ανέγγιχτα

ανάγερτος
( Από την ποιητική συλλογή ¨κωπηλάτης του καιρού¨)

Εκεί που κοιτάς



Κάπου πέρα απ´τη μέση
Εκεί που κοιτάς,
είναι ο κόσμος μου
Μην πάρεις το βλέμμα

ανάγερτος

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Συνέντευξη στην enetpress

κλικ στην εικόνα























Ευχαριστώ πολύ τον Βασίλη Καλαμαρά που μου έδωσε την ευκαιρία μέσα από τη συνέντευξη αυτή, να μιλήσω για την πρόσφατη ποιητική μου συλλογή “κωπηλάτης του καιρού” στην enetpress.

ανάγερτος ( Ευάγγελος Ρήγας )

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Ο ¨κωπηλάτης του καιρού¨ στον φιλόξενο χώρο του Ιανού στη Σταδίου...!!


Ο Δρόμος Που Δεν Πήρα





















Σ’ ένα κιτρινισμένο δάσος ήταν ένα σταυροδρόμι, και εγώ
Λυπόμουν που να πάρω και τους δυο τους δρόμους δε γινόταν,
Γιατί ένας ταξιδιώτης ήμουν, στάθηκα πολύ καιρό
Και κάτω κοίταζα τον ένα ως το μακρινό
Σημείο που έγερνε και μέσα στα χαμόκλαδα χανόταν.

Ύστερα, δίκαια κι ωραία, πήρα, αποφασισμένος,
Τον άλλο δρόμο, κι ίσως να ήτανε και τυχερό
Μια κι ήτανε απάτητος, χορταριασμένος·
Αν και εκεί μπροστά μου ήτανε φθαρμένος·
Στην αρχή τους ήταν όμοιοι και οι δυο.

Όμοιοι απλώνονταν μπροστά μου εκείνο το πρωί
Στα φύλλα επάνω ούτε βήμα δε φαινόταν να’ χει κάνει πίσω.
Ώ ! άφησα τον πρώτο για μια άλλη μέρα ! Επειδή
Όμως ήξερα πως ο ένας δρόμος σε άλλον οδηγεί
Αμφέβαλλα αν ποτέ μου θα μπορούσα να γυρίσω πίσω.

Σε κάποιο τόπο θα το λέω μετά από καιρό
Αναστενάζοντας χρόνια και χρόνια μετά:
Πως σ’ ένα δάσος ήταν ένα σταυροδρόμι, κι εγώ –
Πήρα τον δρόμο τον λιγότερο πεπατημένο, κι αυτό
Έκανε όλη τη διαφορά.

Robert Lee Frost
(Μετάφραση: Δάφνη Χρονοπούλου)


Η ζωή μας





















Η ζωή μας δεν είναι αυτή που φαίνεται.
Καθρέφτισμα των αδυναμιών μας είναι αυτή, να προβάλλουμε την έλλειψη, τις επιθυμίες μας, το υλικό που είμαστε πλασμένοι.
Η πραγματική μας ζωή κατευθύνεται και διαμορφώνεται
απ´ αυτό που αποκαλούμε αυθόρμητα και αποφασιστικά, ψυχή.
( Το έκανε με την ψυχή του, χάρηκε με την ψυχή του, λέμε )
Η πραγματική μας ζωή είναι κατάβαθα κρυμμένη κύρια ως
ενσάρκωση απαγορεύσεων. Παρανομίας, αμαρτίας, απόλαυσης.
Μας βοηθά να ξεγλιστράμε και να ξεγελάμε τη φθορά του χρόνου και της εξουσίας όπως τα παιδιά μας ξεγελούν εμάς• γιατί φθορά και εξουσία στα μάτια των παιδιών είμαστε εμείς.
Έτσι λοιπόν, αναπνέουμε σ’ έναν λαθραίο τόπο με λαθραίο τρόπο.
Στα αμπάρια των πλοίων ταξιδεύοντας παράνομα, αναζητώντας μια νέα γη, ένα καινούργιο μονοπάτι του ήλιου.
Άλλοι σταματούν νωρίς και άλλοι συνεχίζουν για να σταματήσουν αργότερα. Υπάρχουν κι αυτοί που δε σταματούν.
Αυτοί που πεθαίνουν είτε στο διάβα είτε στο χτίσιμο
του μονοπατιού που δεν βρήκαν.

ανάγερτος


Λαχταρώ





















Λαχταρώ τις στιγμές μου
στη θάλασσα
Να βουλιάζεις, να λες
Στο κατάστρωμα!
Η ζωή ένας φάρος δεξιά
που ανάβει
Κι αν γυρνάς σαν τρελός
και μπερδεύεις το βυθό
με τους κάβους
Η αλμύρα στα χείλη,
Το φως
Να πιστεύεις, σε κάτι
που σβήνει.

ανάγερτος


Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Δίχως λέξη




Ήταν κάποτε
Μια θάλασσα που άκουγε
Μόνο άκουγε
Ήχους, φωνές, λέξεις
Και ταξίδευε
Μόνο ταξίδευε
Σε ποίηση πάνω
Δίχως λέξεις

Ήταν κάποτε
Μια ψυχή που έπλαθε
Μόνο έπλαθε
Λέξεις, ήχους, φωνές
Κι έφτιαχνε ποίηση
Μόνο ποίηση
Σαν θάλασσα

Να ταξιδεύεις πάνω
Δίχως λέξη...


ανάγερτος

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

Επίκαιρες σκέψεις






















Από παλιά αποφάσισα να βλέπω τους ανθρώπους με συμπάθεια.
Έπεισα τον εαυτό μου πως ό, τι βλέπει ή ακούει δεν είναι το πραγματικό
του γνωστικού ανθρώπου. Ή τουλάχιστον, δεν μπορεί να είναι.
Έβαλα κάτω τις συνθήκες διαβίωσης, τις συνθήκες πρόσβασης στη γνώση,
το γονεϊκό περιβάλλον και προσπάθησα να βρω επιχειρήματα προς τεκμηρίωση. Μάταια. Περίσσευε το μεγαλύτερο κομμάτι.
Αυτό που φαινομενικά τα είχε όλα, ενώ η σκέψη του πρόδιδε χαμέρπια.
Έτσι κατέφυγα στα ένστικτα και στον διάχυτο ναρκισσισμό της κοινωνίας.
Αυτόν που μας κάνει να πιστεύουμε στην πνευματική, σωματική και ηθική μας ανωτερότητα. Αυτόν που κύρια, ανάλογα με το μέγεθος, καθορίζει τον βαθμό συμπάθειας σε κάθε τι το διαφορετικό, από χρώμα μέχρι άποψη.
Αυτόν που κατά βάση καθορίζει το πολιτικό στρατόπεδο του καθενός μας.
Ο άνθρωπος είναι διαφορετικός είπα. Είναι πολλά που καθορίζουν την διαφορετικότητά του. Είναι οι φόβοι του, οι ενοχές του, οι μαρτυρίες, τα βιώματα, το συμφέρον, η ιδιοσυγκρασία του, οι άμυνές του και άλλα πολλά.
Υπάρχουν όμως πράγματα, υπάρχουν ενέργειες που θα έπρεπε να είναι κοινές.
Που επιβάλλεται να είναι κοινές γιατί, εξακολουθώ να σέβομαι τους ανθρώπους, εξακολουθώ να πιστεύω στους ανθρώπους, στην αλλαγή της στάσης τους.
Στη γνώση που λέει πως για να πάρεις πρέπει να δώσεις.
Στον σεβασμό στο μέρος που ζεις, στους ανθρώπους που συνυπάρχεις, στην αγάπη και στη συμπόνοια προς τα παιδιά και τους ανήμπορους.
Στον σεβασμό και στην αγάπη της φύσης και των πλασμάτων που την απαρτίζουν.
Γιατί η φύση, με την τεράστια γνώση, με σεβασμό σε κάθε άψυχο και ζωντανό, στα όνειρα που ζουν ανάμεσά της, καθορίζει την τάξη με τον δικό της τρόπο.
Συχνά αμείλικτο, δίχως τα μέσα που παραλλάζουν ή σκεπάζουν την αλήθεια.

Υ.Γ. Με σεβασμό και με οδύνη στα αδικοχαμένα μας παιδιά, στα αδικοχαμένα αδέλφια μας.

ανάγερτος

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Εμείς μαζί






















Χαροπαλεύει η εξουσία,
ν´ ανέβει η μια,
να κρατηθεί η άλλη
και συ,
το μέσα σου να δεις πώς
όταν έξω οι καθρέφτες
είναι λιωμένοι
και το δικό της φαρμάκι
εξουσιάζει τον πόνο;

Ας ανταμώσουμε
τα μάτια μας, κι ας
γείρουμε ο ένας στον
ώμο του άλλου
Το ταξίδι είναι μακρύ
για να ´μαστε χώρια.

ανάγερτος