Παράνομοι νόμοι των ερώτων

Είναι στο κόκκινο το αίμα μας η αγάπη, είτε το παραδεχόμαστε, είτε όχι, είτε φωνάζουμε: « Α, πα, πα…δεν αντέχω άλλο! Δε θα πάρω άλλο…Δώσαμε! Δώσαμε!                                                                                        Όσοι έχουν ερωτευτεί βαθιά, ζοφερά, όπως αξίζει να χαρακτηρίζει κανείς τούτη την ανάβαση στον Παράδεισο και την κάθοδο στον Άδη, θα έχουν αισθανθεί στο πετσί τους πως πουθενά αλλού όσο στον έρωτα δε συναντώνται έτσι σφιχτοδεμένα και αδιαχώριστα τα δύο φροϊδικά ένστικτα: Να θες να ζήσεις σε βαθμό θανάτου μ’ αυτόν που αγαπάς. Να θες να διαλυθείς μέσα στη δική του σάρκα και να αφανιστείς μέσα στο δικό του αίμα, για να υπάρξεις περισσότερο. Τούτη η μυστηριακή ένωση, που θυμίζει τελετουργία, δε διδάσκεται αλλά προέρχεται από μια γνώση προσωπική, φυσική, κυτταρική, εμπειρική όλων όσοι έφτασαν σε μια τέτοιου βαθμού και ποιότητας συνάντηση. Πώς να μην είναι ο έρωτας πανίσχυρος; Θαυματουργός, καταστροφικός και αυτοκαταστροφικός. Σε μεταβάλλει σε σπόρο που από μόνος του ποθεί να ζήσει πεθαίνοντας, βυθιζόμενος στο χώμα του άλλου. Είναι τόσο επιτακτικές αυτές οι παράλογες λαχτάρες, ώστε ακυρώνονται τα όρια, τα πρέπει και καθετί μέχρι τώρα γνωστό. Το υποσυνείδητο απελευθερώνει τις καταπιέσεις του. Που αλλού ο άνθρωπος δεν είναι ταυτόχρονα άγγελος και θηρίο πρωτόγονο; Όλα του μαζί και ταυτόχρονα; Κανείς έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να καταλάβει τους ερωτευμένους, κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση τους. Δε γίνεται. Ας οριστεί, λοιπόν, ως ιερή τρέλλα η περίπτωσή τους.   Τον έρωτα τον αγαπούν ακόμη κι αυτοί που τον μισούν. Ιδίως οι δεύτεροι. Είναι εκείνοι που του έχουν δοθεί περισσότερο, που έχουν ζυμωθεί πιο δυνατά μαζί του, που μπόρεσαν να μαρτυρήσουν και να ματώσουν περισσότερο απ’ τους άλλους. Ο βαθμός και η οξύτητα της ερωτικής οδύνης δικαιώνει τις αλλόκοτες, τις παράνομες συμπεριφορές του. Δε γίνεται υπό το κράτος τέτοιου πόνου να απαιτείς τα λογικά, να κρίνεις και να κατακρίνεις για έλλειψη σύνεσης και ψυχραιμίας εκείνους που φρικτά πονούν. Στην αγάπη, πρέπει να δίνουμε χρόνο, η σταύρωση και η ανάσταση είναι η δική της διαδρομή και όποιοι εγκαταλείπουν στα δύσκολα τον αγώνα είναι εκείνοι που χάνουν την κρυμμένη ουσία. Οι σημερινοί άνθρωποι δεν αντέχουν καμιά κακουχία. Με την πρώτη στενοχώρια αποφασίζουν πως η σχέση είναι αταίριαστη, πως πρέπει να γλιτώσουν και να ξαναδοκιμάσουν πάλι αλλού. Όμως τα βάσανα, τα δύσκολα, δεν είναι σύμπτωμα πάντα του τέλους και της αποτυχίας μιας σχέσης, αλλά και της προόδου της, μιας διάβασης σαν διόδια σε παραπέρα διαδρομή. Μια καλή παρομοίωση γι’ αυτό είναι η εξής: Πως, όπως ένα παπούτσι πονάει το πόδι όταν το πόδι μεγαλώνει, έτσι και η σχέση, όταν ακριβώς μεγαλώνει, περνάει από βάσανο· βάσανος θα πει και δοκιμή. Το συναίσθημα είναι από τη φύση του ωκεανός. Άρα διαρκώς αλλάζει χρώμα, κίνηση και μορφή, με το παραμικρό. Έχουμε την τάση, ολιγόψυχοι όντες, να πιστεύουμε πως αυτό που αισθανόμαστε τώρα είναι παντοτινό· κι αν το βράδυ αλλάξουμε συναισθηματική διάθεση, πάλι θα νομίζουμε πως αυτό που νιώθουμε τώρα είναι το για πάντα. Πολύ δύσκολα και αργόσυρτα μαθαίνουμε συναισθηματικά, λες και τα συναισθήματα είναι πιο ισχυρά από τη γνώση, την ευφυϊα, πιο πειστικά από την πείρα. Οι πιο συναισθηματικοί τύποι ζουν πιο πλούσια και πιο μαρτυρική μαζί. Είτε είναι είτε δεν είναι έτσι, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, πάντα διαλέγουμε: Να είναι η ζωή μου πλούσια και μαρτυρική, ή φτωχή και « ασφαλισμένη»;

 

Μάρω Βαμβουνάκη

Εργατική Πρωτομαγιά

 

Όνειρα, αγώνες, ιδανικά...σύμβολο λαμπρό, η εργατική Πρωτομαγιά. 
Σήμερα, όλα χάθηκαν με όλα τα δεινά.                                                                       
Θα πουν πολλοί...Φταίει αυτός, φταίνε αυτοί, φταίνε οι άλλοι. Αυτοί που ήταν κάποτε μπροστά και τώρα σκύψαν το κεφάλι.                                        
Ένα έχω να πω εγώ.                                                                                                                            Πως, οι αγώνες για πάλη και για λευτεριά δεν είναι υπόθεση απλή, δεν θέλει εφησυχασμό γιατί πάντα παραμονεύουν τα σκυλιά...                                   
Έτσι και χάσαμε...όμως προσωρινά.                                                                         
Γιατί, τα όνειρα και τα ιδανικά δεν χάνονται.                                                            
Ζουν πάντα μέσα στην καρδιά, ψάχνοντας τη δικαίωση για το άδικα χαμένο αίμα και τη χαμένη λευτεριά.                                                                           
Το πάθημα να γίνει μάθημα και όλοι ενωμένοι πια, σαν σήμερα να γιορτάζουμε την ένδοξη εργατική Πρωτομαγιά!

ανάγερτος

Γιατί δεν μπορούμε να γνωρίσουμε πλήρως τον άλλο;

 

Διότι μας εμποδίζουν μια σειρά από φράγματα.   

α) το φράγμα που χωρίζει την εικόνα απ’ τη γλώσσα · «το μυαλό σκέφτεται με εικόνες αλλά για να επικοινωνήσει με κάποιον άλλο, πρέπει να μετατρέψει την εικόνα σε σκέψη και τη σκέψη σε γλώσσα, πορεία όμως απατηλή καθώς στη διάρκειά της συμβαίνουν διάφορα ατυχήματα: η πλούσια, τρισδιάστατη υφή της εικόνας, η εξαιρετική της πλαστικότητα και ευελιξία, οι ιδιωτικές νοσταλγικές συγκινησιακές της αποχρώσεις, χάνονται όταν η εικόνα στριμώχνεται στη γλώσσα.»                                                                                                                                   

“Η αλήθεια είναι πως η πληρότητα της ψυχής μπορεί μερικές φορές να υπερχειλίσει σε μια απόλυτη κενότητα της γλώσσας, γιατί κανένας μας δεν μπορεί ποτέ να εκφράσει ακριβώς το μέτρο των αναγκών ή των σκέψεων ή των θλίψεών του. Κι η ανθρώπινη ομιλία είναι σαν στραβωμένος τέντζερης, που πάνω του χτυπάμε πρωτόγονους ρυθμούς κατάλληλους μόνο για να χορεύουν αρκούδες, ενώ λαχταράμε να παίξουμε μια μουσική που να λιώσει τ’ αστέρια.”                                    «Φλωμπέρ» (Μαντάμ Μποβαρύ)

β) το φράγμα που είμαστε επιλεκτικοί ως προς το τι αποκαλύπτουμε

γ) το φράγμα  που εντοπίζεται στον γνώστη, όχι σ’ αυτόν που αποκαλύπτει αλλά μέσα στον άλλο, ο οποίος πρέπει ν’ αντιστρέψει τη σειρά που ακολούθησε ο πρώτος και να μεταφράσει πάλι τη γλώσσα σε εικόνα-στο κείμενο που μπορεί να διαβάσει το μυαλό μας(είναι εξαιρετικά απίθανο να ταυτίζεται η εικόνα του δέκτη με την εικόνα του πομπού). Εξάλλου το μεταφραστικό λάθος επιβαρύνεται κι από το συστηματικό σφάλμα της προκατάληψης. Διαστρεβλώνουμε την εικόνα των άλλων επιβάλλοντάς της τις δικές μας προτιμήσεις και ιδέες.                                                                                                    “Περιτυλίγουμε το φυσιογνωμικό περίβλημα του πλάσματος που βλέπουμε με όλες τις ιδέες που έχουμε ήδη σχηματίσει για κείνο, και στην πλήρη εικόνα του που συνθέτουμε μέσα στο μυαλό μας, οι ιδέες αυτές έχουν σίγουρα την κυρίαρχη θέση. Στο τέλος γεμίζουν τόσο ολοκληρωτικά την καμπύλη του μάγουλου, ακολουθούν με τέτοια ακρίβεια τη γραμμή της μύτης, αναμειγνύονται τόσο αρμονικά στον ήχο της φωνής του, ώστε μοιάζουν πια να μην είναι παρά ένα διάφανο κάλυμμα, έτσι ώστε κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπο ή ακούμε τη φωνή του, τις δικές μας ιδέες γι’ αυτόν αναγνωρίζουμε κι αυτές παρακολουθούμε.”            «Προύστ»                                                                                         

  “Έχεις φορτώσει αυτό το πλάσμα μ’ ένα σωρό ποιότητες που επιθυμείς πολύ. Έχεις ερωτευτεί το ίδιο σου το δημιούργημα”    «Προύστ»                                                                                                              «Κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπό του… τις δικές μας ιδέες γι’ αυτόν αναγνωρίζουμε-λόγια που μας δίνουν το κλειδί να καταλάβουμε πολλές σχέσεις που ναυάγησαν» 

δ) το φράγμα που εντοπίζεται στον μεγάλο πλούτο και συνθετότητα κάθε πλάσματος «η ροή της εμπειρίας κάθε ανθρώπου είναι τόσο σύνθετη που θα ξεπερνά πάντα κάθε νέα τεχνολογία»                                                                                                                                         “Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ του Τζούλιαν Μπάρνς δίνει μ’ έναν πολύ όμορφο και ιδιότυπο τρόπο ένα παράδειγμα της ανεξάντλητης συνθετότητας του ανθρώπου( η αδυναμία του Μπάρνς ν’ ανακαλύψει τον αυθεντικό παπαγάλο βάζει ένα τέρμα στην πεποίθησή του ότι είναι δυνατόν να παγιδευτεί ο «αληθινός Φλωμπέρ» ο «αληθινός» οποιοσδήποτε )”  

         

                                                                                                                 

σκοτείνιασαν τα όνειρα

Σκοτείνιασαν τα όνειρα

έρχεται καταιγίδα

Μπες στο πιθάρι μη βραχείς

Για δες! Οι ουρανοί ανοίξαν…

Στάλες βροχής ή δάκρυ

ή μήπως καρδιοχτύπι

είναι αυτό που πέφτει;

Αν είναι στάλες φώναξε και βγες

Βγάλε το σώμα σου στη μπόρα

Ζητά η ψυχή να ξεπλυθεί

Αν…χτύποι καρδιάς ή  δάκρυ

Σώπα!!!

 

ανάγερτος

πελαγίσιο κορμί

Πελαγίσιο κορμί με αλμύρα, δροσιά και φεγγάρι

στο δρόμο για συντροφιά.

Χελιδόνι ψυχή, ταξιδεύει μακριά

τη φωλιά της αγάπης να βρει…

Στοργικά, με αγάπη περίσσεια και ψυχή που μεθά

τριγυρνά στα όνειρά μου.

Στις φτερούγες του πάνω, ουρανό ν’ ακουμπώ

και να σιγοτραγουδώ…

η αγάπη αυτή με κάνει φως μου να γελώ!

ανάγερτος

έρωτας

έρωτας…ιδρωμένα κορμιά..σταγόνες ζωής…αγγέλων αρώματα. έρωτας…μουσκεμένο κορμί..σαν να μη φοράς τα ρούχα σου πια..εσύ..η καρδιά σου..και οι χτύποι της…

έρωτας…προσφορά...προσφορά στη ζωή..στην ψυχή…και στους γύρω μας…

έρωτας…μοιρασιά...απλόχερη ζεστασιά σε κορμιά..σε ψυχές..στα όνειρά μας τα τρελλά..εκεί που αγκαλιάζει ο ουρανός τη γη..εκεί που κατεβαίνουν οι θεοί…

“Ο έρωτας είναι ένας, χωρίς σύνορα, φραγμούς και αποστάσεις.”

“Στην καταιγίδα του έρωτα, η ομπρέλα της λογικής λυγίζει.”           

 

Είπαν για τον έρωτα…

Η ουσία του έρωτα είναι η αβεβαιότητα.                    «Ο.Ουάιλντ» 

Στον έρωτα και τον πόλεμο επιτρέπονται όλα!           «Νίτσε»

Μια ζωή χωρίς έρωτα είναι μια χρονιά χωρίς καλοκαίρι. «Σουηδική παροιμία»

ανάγερτος

Πηλός, αμαρτία και κρασί...

Πηλός, αμαρτία και κρασί σμίξανε

και φτιάξαν το κορμί σου.

Όλες του κόσμου οι αρετές, οι ατίθασες

και μαλακές σμιλέψαν την ψυχή σου.

Οι μουσικές της θάλασσας, τραχιές,

γλυκές, μελωδικές κεντήσαν τη φωνή σου…

Κι εσύ, ελεύθερη και δυνατή,

παιδί της δίψας για ζωή έπιασες  το τιμόνι…

να ταξιδεύεις διαρκώς, τον κόσμο να μαθαίνεις.

Μα σε ταξίδι μακρινό, του νου και τ’ ουρανού

σταμάτησες για να κατέβεις…και είπες, μετά από καιρό…

το άλλο μου μισό αντίκρυσα που ήταν εκεί

από καιρό, για να με περιμένει…

ανάγερτος

ΜΑΚΡΥΑ ΜΑΚΡΥΑ

Μακρυά Μακρυά στο χρόνο

κάτι στα μάτια ενός άλλου

θα σε κάνει να ξανασκεφτείς τα μάτια μου

τα μάτια μου που τόσο σ'αγαπούσαν.

Και μακρυά, μακρυά στο χρόνο

σ'ένα χαμόγελο στα χείλη ενός άλλου

θα βρείς την ατολμία μου

για την οποία κάποτε με πείραζες...

Και μακρυά μακρυά στο χρόνο

η έκφραση κάποιου προσώπου

θα σου θυμίσει το προσωπό μου

και τη θλίψη μου, που τόσο αγαπούσες.

Και μακρυά μακρυά στο χρόνο

κάποιο βράδυ θα είσαι μ'έναν άλλο

και ξαφνικά.. ποιός ξέρει πώς.. και γιατί

θ'αρχήσεις να μιλάς για μένα,

μια Αγάπη πιά πολύ μακρυνή.

Luigi Tenko  

ΤΟ 2011 ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Στους σκοτεινούς αυτούς καιρούς με την περιορισμένη ορατότητα, χρειαζόμαστε όσο ποτέ τους άσβηστους φάρους, να κρατάνε μακριά από τα βράχια το καράβι που κλυδωνίζεται.

Άσβηστος φάρος, ο μεγαλύτερος, της Ελλάδας και της ζωής μας, ο Οδυσσέας Ελύτης…

Με τη σκέψη μας στραμμένη σ’ αυτόν, ας θυμηθούμε κάτι μικρό…μα τόσο μεγάλο…

“Πάντα εσύ τ' αστεράκι

και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Tο βρεμένο μουράγιο

και η λάμψη επάνω στα κουπιά.”        

 

ανάγερτος

συναίσθημα και λογική: ευθεία γραμμή ή ζυγαριά;

Αφορμή για τον προβληματισμό αυτό, στάθηκε η άποψη καλής μου φίλης πάνω στο υπαρξιακό αυτό πρόβλημα και την ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Δεν θα σταθώ στην ανάλυση του τι είναι συναίσθημα και τι λογική. Βιβλία πολλά, αράδες ατέλειωτες έχουν γραφεί…Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα συγκεκριμένο θέμα, έναν συγκεκριμένο προβληματισμό: συναίσθημα και λογική· πως καθορίζονται αυτά, πως ορίζονται αυτά, πως και που πρέπει να κινούνται ώστε η ζωή μας να κυλά ομαλά, χωρίς ακραίες καταστάσεις. Πως πρέπει να τοποθετούνται αυτά μέσα στη ζωή μας ώστε αυτή να τείνει προς την ευτυχία. Υπάρχουν δυο απόψεις, τουλάχιστον έως τα τώρα· η άποψη της ευθείας γραμμής, ότι δηλαδή ο νους και η καρδιά πρέπει να είναι στην ίδια γραμμή, ευθυγραμισμένοι, αλλιώς θα υπάρχει μέσα μας διχόνοια και η άποψη της ζυγαριάς, ότι δηλαδή ο νους και η καρδιά, η λογική και το συναίσθημα, πρέπει να ισορροπούν, πρέπει οι δόσεις να είναι περίπου ίδιες, για να μη γείρει το καράβι…Δηλαδή συναίσθημα και λογική, σημεία πάνω σε ευθεία γραμμή ή ποσότητες πάνω στη ζυγαριά; Άποψή μου η δεύτερη, αυτή που έχει να κάνει με τη ζυγαριά. Ποσότητες είναι για μένα και όχι σημεία. Το πρόβλημα δεν είναι η ευθυγράμμιση, ευθεία γραμμή είναι και ο κατήφορος … Δεν μπορεί στον ίδιο άξονα να κινούνται το συναίσθημα και η λογική, δεν είναι σημεία για να ορίζουν πάντα μια ευθεία. Είναι πολλά, ανήκουν στο χώρο, στο χώρο του συνειδητού και του ασυνείδητου. Πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις, κάποιο να πάει από δω, κάποιο να πάει από κει για να ισορροπήσει η ζυγαριά. Αλλιώς... μοναξιά!!! Και όπως είπε και ο Επίκουρος, χιλιάδες χρόνια πριν… “για την αντιμετώπιση της μοναξιάς, ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να τα έχει καλά με τον εαυτό του. Απαραίτητη δε προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η αυτογνωσία και η εξοικείωση με την πραγματικότητα.”  Θέλει προσπάθεια και εξάσκηση, θέλει διαλογισμό, θέλει συζήτηση ώρες πολλές με τον εαυτό μας…δύσκολο πολύ, δεν πετυχαίνει πάντα…   Δύσκολη πορεία, η πορεία προς την ευτυχία. Αρμονία θα την έλεγα εγώ την ευτυχία·  να μοιράζεσαι, να ισορροπείς… Γιατί ούτε να σε διαφεντεύει μόνο το συναίσθημα είναι υγιές ούτε να είσαι της ψυχρής λογικής. Χρειάζεται να υπάρχει η σωστή δόση από τα δύο σε κάθε περίπτωση, σε κάθε έκφανση της ζωής. Να αφήνεσαι στην γλυκιά μέθη του συναισθήματος, αλλά να μην χρειάζεσαι απεξάρτηση...

ανάγερτος   

η γη αιμορραγεί, το φεγγάρι έχει κρυφτεί…κι εμείς;

Οι πολυεθνικές που κυβερνούν τη γη, οδηγούν τον κόσμο της στον όλεθρο και την καταστροφή. Κυβερνήσεις υπόδουλες κι αδύναμες, λαοί υπνωτισμένοι, χαμένοι στα σκοτάδια της αποχαύνωσης μέσω του καταναλωτισμού και της προπαγάνδας μέσω της ελεγχόμενης ενημέρωσης.

Καταστρέφουν το σπίτι μας, καταστρέφουν τις ζωές μας…

Άραγε ως πότε; Μήπως ήρθε η ώρα, μέσα από εδώ που μιλάμε, μέσα από το μέσο που σαν απώτερο σκοπό είχε και έχει την αποξένωσή μας, να ξεκινήσει η αναγέννησή μας;

Κλείνοντας τα μάτια και τ’ αυτιά μας στις σειρήνες της προπαγάνδας, μπορούμε σαλπίζοντας κάλεσμα ζωής, κάλεσμα δυναμικό παγκόσμιο, να πάρουμε τη ζωή μας, τη ζωή των παιδιών μας, τη ζωή που μας  ανήκει στα χέρια μας.

Να διαλύσουμε τα σύννεφα τα μαύρα που κρύβουν το φεγγάρι μας, που κρύβουν τη χαρά μας…

ανάγερτος

ΖΩΗ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΗ (Παραμύθι)

Κάπου ανάμεσα στα γερασμένα δέντρα ενός δάσους ζούσαν δυο φιόροι ο Ανάγερτος και η Ευθαλία. Ήταν μεγέθους πολύ μικρού και είχαν ένα κλωνί που το χρώμα του θύμιζε εκείνο της θάλασσας κοντά στα βράχια. Και τέσσερις φορές το χρόνο άλλαζε χροιά των φύλλων τους το κίτρινο. Το χειμώνα έπαιρνε ένα παράξενο διάφανο, το καλοκαίρι γινόταν σχεδόν πορτοκαλένιο, το φθινόπωρο ένα απαλό καφετί. Ενώ την άνοιξη θα τύφλωνε και την πιο έμπειρη μέλισσα το τόσο φούντωμα του. Ζούσαν μόνοι και ολημερίς καταριόταν τα έντομα και τον άνεμο που μακριά έπαιρναν τα παιδιά τους κάθε άνοιξη. Γνώριζαν πως σε γωνιές διάφορες του δάσους είχαν δικά τους παιδιά όμως οι ρίζες δεν τους επέτρεπαν να πάνε να τα βρουν.

Ευθαλία: Πλησιάζει πάλι η άνοιξη και φέτος δεν ξέρω αν θα τ’ αντέξω. Και είναι και τούτα τα μυρμήγκια με την επιμονή τους να κουβαλάνε κάθε λογής πραμάτεια πάνω μου.

Ανάγερτος: Αν είχα χέρια καλή μου θα 'φτιαχνα ένα χωμάτινο σπιτάκι και κανείς μήτε μέλισσα μήτε άνεμος μήτε μέρμηγκας θα τα 'βαζε μαζί σου. Μόνο που έχω ριζώσει εδώ να υπομένω την βολή του καθενός κινούμενου.

Ευθαλία: Όπου να 'ναι θα φανούν και οι μέλισσες έχεις κιτρινίσει τόσο και αυτή τη φορά στο λεω θα κλείσω τα πέταλα μου και ας είναι να σκάσω.

Ανάγερτος: Μη μιλάς έτσι καλή μου δεν είναι άδικος ο Θεός και να δεις που τόσο καιρό μας έχει σε δοκιμή βάλει να δει αν τον πιστεύουμε. Και αυτά που σου 'λεγε πέρσι εκείνη η ακρίδα θαρρώ δεν ήταν ψέματα.

Ευθαλία: Τι; πως είναι σπάνιο τα χρώμα μας και πως σαν εμάς άλλους φιόρους όλο το δάσος δεν έχει, εγώ λεω πως είναι αυτή η ομορφιά μας που μας κάμωσε τέτοια μοίρα.

Ανάγερτος: Ακούμε γλυκιά μου το ξέρω πόσο πονά μα θέλει δύναμη και πίστη το είχε πει και η γριά η δάφνη λίγο πριν την πεθάνει εκείνο τ’ αγριοκάτσικο. Και η δάφνη όμορφη πολύ δεν ήταν, μα γνώση σαν τη δική της μόνο ο πεύκος λενε πως έχει.

Ευθαλία: Αχ η καλή μας η δάφνη θυμάμαι που μας μιλούσε με τις ώρες εκείνες τις καλοκαιρινές βραδιές. Πάντα καλοσυνάτη και με εκείνο το αχνό χαμόγελο. Πόσους μύθους και μαγικά γνώριζε. Πόσο μου έχει λείψει...

Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή η Ευθαλία θυμήθηκε μιαν από τις ιστορίες την γριάς δάφνης.

Ευθαλία: Μόλις τώρα μου ήρθε στο νου, εκείνη η ιστορία της δάφνης με την πεταλούδα που ’χει χίλια χρώματα στο ’να της φτερό και χίλια δυο στο άλλο.

Ανάγερτος: Ναι την θυμάμαι, όχι πως μπορώ να το πιστέψω μόνο που και αλήθεια να είναι θα είναι πολύ μακριά από εδώ αυτή η πεταλούδα.

Η γριά δάφνη τους είχε μιλήσει για μια σπάνιας ομορφιάς και είδους πεταλούδα που έρχεται από μέρη πολύ μακρινά και περνά από το δάσος μια φορά στα δέκα χρόνια . Τους είχε πει πως όποιο λουλούδι διαλέξει για να ξαποστάσει αυτό γεννά χέρια και άνθρωπος γίνεται.

Ευθαλία: Eγώ καλέ μου Ανάγερτε τα υπολόγισα καταπώς η δάφνη είχε πει φέτος πρέπει να περάσει από το δάσος μας. Αχ και να καθόταν πάνω μας Θεέ μου!

Ανάγερτος: Θα πρέπει να την καλοπιάσουμε με τα χρώματά μας να μας διαλέξει όμως δεν την έχουμε ποτέ δει και πως θα την γνωρίσουμε ανάμεσα σε τόσες; Μα πάλι δεν μπορώ να το πιστέψω.

Ευθαλία: Θέλει πίστη θεέ μου θέλει πίστη...

Ενώ οι μέρες περνούσαν η πίστη της Ευθαλίας δυνάμωνε και του Ανάγερτου ίσχνευε. Η άνοιξη είχε φτάσει στο τέλος της και τα χρώματα τους είχαν αρχίσει ήδη να θυμίζουν πορτοκαλί. Και τούτη η πεταλούδα χαρίζει την ζωή λίγο πριν στις αρχές του καλοκαιριού... λίγο πριν πεθάνει.

Ανάγερτος: Έχω στα αλήθεια χρόνια έτσι να σε αντικρίσω με τα πέταλα σου τόσο δοσμένα στον αέρα και το κορμάκι σου τεντωμένο, θαρρώ πως ψήλωσες τούτες τις μέρες. Να 'ξερες πόσο σ’ αγαπώ...

Ευθαλία: Κι εγώ σ’ αγαπώ καλέ μου και σου το λεω πως θα περάσει και θα μας δει, έχουμε χρώμα θαμπωτικό και τα φύλλα μας είναι πολύ απαλά θα είναι βολετό για κείνη να καθίσει πάνω μας.

Ήταν τόσο δυνατή η επιθυμία της Ευθαλίας που είχε ξεχάσει τα παιδιά που ο άνεμος και του δάσους τα έντομα τα ’περνάνε μακριά της. Ίσαμε ένα πρωινό όπου η Ευθαλία κουρασμένη από την έκθεση της προηγούμενης μέρας κοιμόταν απαλά ακουμπισμένη στα φύλλα του Ανάγερτου. Ενώ εκείνος, καθώς χαιρόταν την πρωινή δροσιά που κυλούσε πάνω του, την κοιτούσε...Και σκεφτόταν πως είναι τόσο όμορφη αυτό τον καιρό. Δεν βαστούσε να την δει και πάλι να πικραίνεται σαν το όνειρο θα περνούσε. Την στιγμή που οι πρώτες αχτίδες του ήλιου τρύπωναν μέσα απ’ το κενό της φυλλωσιάς του απέναντι κέδρου και θα ξυπνούσαν την Ευθαλία ο Ανάγερτος ένοιωσε στα πέταλα του ένα φτερούγισμα.

Και τρομαγμένος...

Η Πεταλούδα: Aπό τότε που ξεκίνησα το ταξίδι μου τόσο όμορφο λουλούδι άλλο δεν έχω δει και είπα να καθίσω πάνω σου να ξεκουραστώ. Είμαι πολύ γριά και το καλοκαίρι σχεδόν έφτασε.

Ο Ανάγερτος δεν πρόλαβε να καλημερίσει τον επισκέπτη του όταν ...

Ευθαλία: Μα είναι πάνω σου… ! είναι η πεταλούδα με τα χίλια δυο χρώματα στο ένα της φτερό... αυτή είναι ... τόσα χρώματα !

Και καθώς αυτά  που  γίνονται αμελλητί είναι συχνά και μαγικά η αναπάντεχη μεταμόρφωση έφερε νέα ζωή και θάνατο μαζί…. Η μόλις νεκρή πεταλούδα που δεν είχε προλάβει να ξεκουραστεί, μάλλον γιατί έτσι είναι πιο γλυκύς ο θάνατος ,έπεσε του ζευγαριού καταμεσής και ο Ανάγερτος εφόσον με δάχτυλα πια μπορούσε τα γύρω του να αντιληφθεί , ένοιωσε για πρώτη φορά στο δικό του δέρμα ανθρώπινο άγγιγμα  τι παει να πει…

Ανάγερτος: Θεέ μου πόσο μεγάλωσα πόσο ζεστός είμαι …

Στα γυμνά του γόνατα έβαλε λοιπόν να καθαρίσει την Ευθαλία του από τα μυρμήγκια και τα άλλα μικρά ζωντανά που σκαρφάλωναν στο κορμάκι της. Ήταν όμορφη της το έλεγε μα εκείνη που να ακούσει, ζώα και φυτά μιλάνε μεταξύ τους μάλλον γιατί ξέρει καλά να τα κρατά τα μυστικά του ο Θεός από τον άνθρωπο. Ήταν μόνος και τώρα τον ενοχλούσαν στων ποδιών τα δάκτυλα τα άγρια χόρτα που παλιά με τις ώρες τα συμβούλευε να “ημερέψουν”. Έτσι έβαλε να ψάξει τα παιδιά του κι αφού ούτε από κείνα μιλιά δεν πήρε έκατσε να πεθάνει ανάμεσα στην Ευθαλία του και τα άγρια χόρτα σαν τον πρώτο άνθρωπο που έμαθε την γλώσσα των φυτών και των ζωών.

Όμως θάνατο με τέτοιο γλυκό χαμόγελο κανείς μας δεν έχει ποτέ δει. Τόσο καλά κρυμμένο είναι  μάλλον το μυστικό της ευτυχίας που χρειάζεται κανείς να διώξει την ίδια του την φύση για να το γευθεί έστω μιά φορά...

Γιώργος Κουτσαντώνης

( Για τη δημοσίευση του υπέροχου αυτού παραμυθιού, αφορμή στάθηκε η εύλογη απορία καλών μου φίλων , σχετικά με την ονομασία του blog ως “ανάγερτος”.     Έτσι λοιπόν όπως καταλάβατε, η ονομασία προέρχεται από το όνομα του γλυκύτατου  λουλουδιού στο υπέροχο αυτό παραμύθι του   Γ. Κουτσαντώνη.          Ετυμολογικά τώρα, χωρίς βέβαια αυτό να έχει ιδιαίτερη σημασία, σημαίνει  "ο ελαφρά γερμένος προς τα πίσω ή προς το πλάι" )

Μια όμορφη συλλογή από αγαπημένα τραγούδια…

Χαρταετοί

Η ιστορία του χαρταετού ξεκινάει από την αρχαία Κίνα,πριν από περίπου 2.400 χρόνια ζωής. Το υλικό κατασκευής των αετών αυτών δεν ήταν πάντα το χαρτί. Αξίζει να αναφερθεί ότι σε κείμενο του 4ου π.Χ. αιώνα καταγράφεται ότι κάποιος Κουνγκσού Φαν κατασκεύασε ένα «ξύλινο πουλί» που πέταγε τρεις μέρες συνεχώς.

Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους (χαρτ)αετούς σε μαγικές τελετές, θρησκευτικές εκδηλώσεις και ενέργειες εξορκισμού του κακού. Πολλοί έδεναν πάνω τους μικρά χαρτάκια, πάνω στα οποία έγραφαν τις αρρώστιες και τις συμφορές τους και τις άφηναν να φύγουν μακριά, ενώ άλλοι έστελναν προς τον ουρανό τις ευχές και τις επιθυμίες τους για να εισακουστούν. Κάποιοι προσάρμοζαν μικρές φλογέρες στο κεφάλι του αετού, για να σφυρίζουν και να διώχνουν τα κακά πνεύματα, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που ύψωναν ομαδικά τους αετούς, σαν προσευχή στον ουρανό, κι έψαλλαν ύμνους.
Το πιο εντυπωσιακό ίσως στοιχείο στην ιστορία του χαρταετού είναι η χρήση του για στρατιωτικούς σκοπούς. Στην Κίνα κατασκευάζονταν αετοί που σήκωναν ανθρώπους, με σκοπό να χρησιμεύσουν σαν …εναέρια παρατηρητήρια.
Οι χαρταετοί χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο Βορείων και Νοτίων για να μεταφέρουν γράμματα κι εφημερίδες.

τα παιδιά πλουσίων οικογενειών της Ευρώπης, που διέθεταν χαρτί (είδος μεγάλης πολυτέλειας), άρχισαν πρώτα τη χρήση του παιγνιδιού "αετού", όπως το βλέπουμε από τον 17^ο αιώνα.

Από την Απω Ανατολή ήρθε ο χαρταετός και στην Ελλάδα, πιάνοντας πρώτα τα λιμάνια της Ανατολής (Σμύρνη, Χίο, Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, έπειτα της Σύρας και των Πατρών, και σιγά-σιγά όλα τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε να αγοραστεί σπάγκος και χρωματιστό χαρτί.

Τα παιδιά στην ύπαιθρο είδαν τα παιδιά των πόλεων στις εκδρομές τους και τα μιμήθηκαν, με πρόχειρα μέσα: ένα κομμάτι χαρτί του μπακάλη (που όμως ήταν βαρύ), ένα φύλλο από τετράδιο του σχολείου, καθώς και νήμα από κουβάρι.

 (από το blog “Φωνή βοώντος”)

Μιλώ σε σένα για μένα...Η μυσταγωγία της ύπαρξής μας (ii)

Η μυσταγωγία της ύπαρξής μας ( απόσπασμα ii )

Επιδίωξή μου μια και μοναδική…

να χωθώ κάτω από το δέρμα σας με μια τρυφερή μαχαιριά στο στήθος για να αναβλύσει η νοσταλγία, ο πόνος, η πίκρα, η κωμωδία, η προσμονή, η αγάπη για ζωή. Όπως καυτό κυλά το αίμα απ’ την πληγή να κυλήσει και η δική σας η ζωή...

- Φοβάσαι; μου είπε.

- Όχι, δε φοβάμαι απάντησα.

Το θηρίο δεν είναι πια εδώ. Βαρέθηκε να περιμένει, φύλακας σε θησαυρό που έβαλαν κάποιοι να προσέχει.

Να! Βλέπω τα ίχνη του, ίχνη απ’ τα πέλματα των ποδιών του είναι, στάλα αίμα καμιά ..Έφυγε, δε λαβώθηκε.. Πρόσεχε!

Ίσως ξαναγυρίσει…

ανάγερτος

Ο μύθος του Σίσυφου

ελπίδα: καλό ή κακό, κατάρα ή ευτυχία ;

α. εξιστόριση

Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο,

ο Σίσυφος(1) κατόρθωσε να δέσει τον θάνατο που του έστειλε ο Δίας. Έτσι για πολύ καιρό κανείς πια δεν πέθαινε.

Μέχρι τη στιγμή που ο Άρης κάποια μέρα, ελευθέρωσε τον θάνατο και εκείνος τράβηξε τον Σίσυφο στον Άδη.

Ωστόσο, ο Σίσυφος κατάφερε εκ νέου να διαφύγει.

Χρόνια μετά, όταν κάτω από άγνωστες συνθήκες ο Σίσυφος πέθανε και βρέθηκε ξανά στη χώρα των νεκρών, οι θεοί για να τον εμποδίσουν να φύγει και πάλι, του επέβαλαν το έργο να ανεβάζει έναν βράχο σε μια πλαγιά. Μόλις όμως η ογκώδης πέτρα πλησίαζε στην κορυφή, το βάρος της την κυλούσε προς τα κάτω υποχρεώνοντας τον Σίσυφο σε μια συνεχή επαναλαμβανόμενη προσπάθεια.

Ανεξάρτητα από ερμηνείες, γιατί έχουν αναφερθεί πολλές και από πολλούς, στον μύθο αυτόν,

βλέπουμε τον άνθρωπο να παλεύει ενάντια της δύναμης του θανάτου, προσπαθώντας να τον εξουδετερώσει.

Το κατορθώνει, μόνο όσο ο θάνατος κρατιέται μέσα σε δεσμά.

Όταν ελευθερώνεται, παρασύρει τον Σίσυφο στα σκοτεινά βάθη και στην ατέλειωτη επανάληψη.

Ο Σ ίσυφος ζει, όσο o θάνατος μένει δέσμιος. Όταν οι δεσμοί χαλάσουν.. λυθούν..η καταστροφική δύναμη που ελευθερώνεται μπορεί να εκφρασθεί τόσο σαν επίθεση εναντίον των δεσμών που συντηρούν τις συνδέσεις με τον εξωτερικό κόσμο αλλά και σαν αυτοκαταστροφή και εσωτερική αποδόμηση. Όταν ο θάνατος βρεθεί έξω από δεσμά, ο Σίσυφος μένει στον Άδη δεμένος με μια πέτρα.

Ο μύθος μιλάει για τη δύναμη που έχουν τα δεσμά και για τα αποτελέσματα της αποδέσμευσης…για κινήσεις επανάληψης του ταυτόσημου που συμμαχούν με τον θάνατο.

Μιλάει όμως και για το απροσδόκητο, το απρόοπτο, το μοναδικό της προσδοκίας, των ελπίδων και της επιθυμίας του ανθρώπου να κρατήσει σε απρόσμενη εκκρεμότητα το πεπρωμένο του θανάτου του, όπως ακριβώς έκανε ο Σίσυφος.

( Απόσπασμα από το βιβλίο της Άννας Ποταμιάνου… “Mονοπάτια Θανάτου, Στίξεις και Αντιστίξεις” εκδόσεις Ίκαρος ψυχαναλυτική σειρά )

β. απόψεις μεγάλων διανοητών…

(πάνω στο μαρτύριο του Σίσυφου και πάνω στην ελπίδα του ανθρώπου όπως αναβλύζει μέσα από τον μύθο)

Το μαρτύριο του Σισύφου, όπως γράφει ο Α. Καμύ γίνεται πιό τραγικό γιατί "ο ήρωας είχε συνείδηση του μαρτυρίου του"... που "στηρίζεται στην ελπίδα ότι μπορεί να τα καταφέρει την επόμενη φορά" αλλά κάθε φορά αναβιώνει τον πόνο της ματαίωσης..."... "Αλλά ο αγώνας για την κατάκτηση της κορυφής συνεχίζει ο Α. Καμύ, μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου.. αναφερόμενος στην κατάκτηση του ιδανικού.

Όταν όμως η αναζήτηση της ευχαρίστησης από την επιτυχία, μας γίνει έμμονη προσδοκία και αναμονή... τότε γεννιέται μέσα μας η απογοήτευση και το μαρτύριο του Σισύφου γίνεται και δικό μας. Καλή η ελπίδα.. αλλά δεν φτάνει από μόνη της να μας οδηγήσει στην ευτυχία.. δεν είναι τυχαίο ότι ήταν και το τελευταίο κακό πού έμεινε στον πάτο του βάζου της Πανδώρας...

ως το μεγαλύτερο κακό, χαρακτήρισε την ελπίδα ο Νίτσε..

“όταν άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και τα κακά που είχε κλείσει εκεί ο Δίας ξέφυγαν στον κόσμο των ανθρώπων, έμεινε μόνο, χωρίς να το ξέρει κανείς, ένα έσχατο κακό: η ελπίδα. Από τότε ο άνθρωπος κάνει το λάθος να θεωρεί το κουτί και το περιεχόμενό του, την ελπίδα, σαν τυχερό σεντούκι. Ξεχνάμε όμως την επιθυμία του Δία ο άνθρωπος να συνεχίσει να βασανίζεται. Η ελπίδα είναι το χειρότερο κακό γιατί παρατείνει το βάσανο.”                                       «Νίτσε»    “ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο”

  
γ. απόψεις δικές μου

Όπως κάθε μύθος στην αρχαιότητα, έτσι κι αυτός, σκοπό είχε να διδάξει τους ανθρώπους. Η διδαχή μέσω του μύθου είχε τη σημασία της. Να δώσει στον απλό άνθρωπο τη δυνατότητα να κατανοήσει έννοιες φιλοσοφικές για τη ζωή, διευκολύνοντάς τον να ζήσει ζωή ευτυχισμένη απαλλαγμένη από υπαρξιακά άγχη, φοβίες, ανησυχίες. Για τον λόγο αυτό καταπιάνεται με το κατ’ εξοχήν υπαρξιακό θέμα, τον θάνατο, και τα επακόλουθα καταπραϋντικά όπως είναι επιθυμία, προσδοκία, ελπίδα, με σκοπό να διαλύσει το άγχος του θανάτου.

Πως τώρα το κάνει αυτό; μα δίνοντας κατευθύνσεις για συγκεκριμένη στάση ζωής από τη μια και από την άλλη προσπαθεί να πείσει πως το πεπρωμένο φυγής αδύνατον, τονίζοντας πως η προσδοκία και η ελπίδα κρατούν απλά σε αναμονή τον θάνατο, δεν τον σκοτώνουν.

Οι κατευθύνσεις που δίνονται αποτυπώνονται κατά τη γνώμη μου, στις φράσεις “Ο Σ ίσυφος ζει, όσο o θάνατος μένει δέσμιος” και “ Όταν ο θάνατος βρεθεί έξω από δεσμά, ο Σίσυφος μένει στον Άδη”.

Tι εννοώ…

Εφόσσον ξεκαθαρίζει πως το πεπρωμένο είναι σε εκκρεμότητα και πως ο θάνατος, ο βιολογικός θάνατος είναι προδιαγεγραμμένος, μιλώντας για θάνατο μέσα και έξω από δεσμά δεν μπορεί παρά να εννοεί τον ψυχικό θάνατο. Αυτόν που μας πεθαίνει καθημερινά…αυτά τα πράγματα, τα μικρά κι απλά τις περισσότερες φορές, που μας πεθαίνουν μέρα τη μέρα..μας δηλητηριάζουν και μας οδηγούν αργά και σταθερά στον ψυχικό θάνατο. Ο βιολογικός τότε θάνατος είναι εξαγνισμός δεν είναι θάνατος.

Λέει..Δέστε, φυλακίστε ότι σας βασανίζει, ότι σας ταράζει, ότι τρώει το μέσα σας.. δέστε γερά, τα άγχη σας, τα άγχη που σας δημιουργούν οι γύρω σας, ο εαυτό σας, απαλλαγείτε γρήγορα από την αρνητική ενέργεια που ακτινοβολεί γύρω σας..μόνο έτσι θα κερδίσετε τη ζωή σας..θα ζήσετε.

Στην αντίθετη περίπτωση..αν δηλαδή όλα αυτά λυθούν..είναι λυμένα στη ζωή σας..θα σας κατασπαράξουν, θα σας αποδομήσουν σαν οντότητα τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Αποτέλεσμα ο θάνατος, ο ψυχικός θάνατος, ο πραγματικός θάνατος.

Με λίγα λόγια μας λέει πως αν θέλουμε να ζήσουμε πρέπει να ζήσουμε τώρα. Γιατί τώρα.. εδώ είναι η ζωή..εδώ είναι η ζωή κι ο θάνατος μαζί..στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε..να ζήσουμε ή να πεθάνουμε..

Όσο για τον άλλο θάνατο, τον βιολογικό, για κείνον μη σκέφτεστε..

Το πότε θαρθεί μη σας απασχολεί..δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα..δεν σας ενδιαφέρει..εξάλλου εσείς δεν θα τον καταλάβετε..τα ρυθμίζει όλα το πεπρωμένο.

Μην έχετε άγχος για τον βιολογικό σας θάνατο..τον άλλο θάνατο σκεφτείτε και κοιτάξτε να ζήσετε.

Μη χάνετε τη ζωή σας..αναλώνοντάς την σε άγχη, προσδοκίες και φρούδες ελπίδες. Ζήστε το σήμερα…ζήστε τη ζωή σας σήμερα σ’ όλο της το μεγαλείο δένοντας, φυλακίζοντας, φιμώνοντας ότι σας σκοτώνει…

Η ζωή είναι στα χέρια σας και σας ανήκει…

---

1

O Σίσυφος γιός του Αιόλου, ήταν βασιλιάς της Εφύρας, και είχε γιό τον Γλαύκο και εγγονό τον Βελλεροφώντα.

Ο Βελλεροφώντας ήταν εκείνος που με την βοήθεια της θεάς της Σοφίας, έπιασε τον Πήγασο, το φτερωτό άλογο, που με την βοήθειά του σκότωσε την Χίμαιρα.

Από την Οδύσσεια του Ομήρου γνωρίζουμε ότι ο Σίσυφος, είχε καταδικασθεί στον Άδη...

ανάγερτος