Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Θέλει καρδιά η Ανάσταση

Υπόγεια σκλάβα η λάμπα με καπνισμένα τα φιλιά πάνω στο πάτωμα που τρίζει.
Κρατά στο χέρι το κερί. Είναι τυφλή μα φαίνεται να βλέπει.
Κάτι σαν θαύμα. Πρωτοφανές το σκηνικό.
Οι ζηλωτές παραληρούν κι οι άλλοι μεσ’ στο κλάμα.

Οράματα και μαγικά σάρκα να παίρνουν και οστά.
Ακολουθούν οι είλωτες, μαζί οι δεσμοφύλακες και τελευταία η ζωή να αργοσβήνει. Σαν το τσιγάρο το στριφτό, σαν τη φωτιά που την καρφώνουν στο σταυρό.
Ζούμε τις μέρες των Παθών. Πιο ζωντανά δε γίνεται.
Στον πολυθρόνο μας εμείς και ο Χριστός μπροστά μας.
Μια προβολή στο σώμα μας είν’ τα καρφιά και η ψυχή σαν στρουθοκάμηλος σε προσευχή γυρεύει την Ανατολή στην πιο βαθιά την τρύπα.
Οδηγητής ο θάνατος πάνω στο αίμα του Θεού και η Ανάσταση θέλει καρδιά για νάναι και δική μας.

ανάγερτος

1 σχόλιο:

  1. Εκπληκτική ανάρτηση! Τα λόγια σου σε συνδυασμό με τη σκηνή του Αγγελόπουλου από την ταινία "Το βλέμμα του Οδυσσέα"...
    Ένα ποτάμι ανθρώπινο που περπατά κρατώντας αναμμένα κεριά μέσα στο σκοτάδι και τη βροχή, προχωρά κόντρα στην κακοκαιρία. Δεν έχει ανάγκη προστασίας. Έτσι συνήθως συμβαίνουν οι ανατροπές στη ζωή. Έτσι καταφέρνει το ρηξικέλευθο να νικήσει...
    Η ποίησή σου, σε συνδυασμό με την ποίηση του Αγγελόπουλου!!!!!
    Συγχαρητήρια!!!
    Καλή Ανάσταση!!! Με ό,τι αυτό σημαίνει για τον καθένα χωριστά αλλά και για όλους μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή