Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

πέταξε τ' άρματα...



Στη βιωτή της ατέλειωτης
νύχτας
οι λογισμοί περιπολούν
αρματωμένοι
Μα σαν ελάφια ανταμώσεις
στην πηγή
πέταξε τ’ άρματα
που σου πληγώνουν το κορμί σου
Κι αν δεις να φεύγουν
δίχως θόρυβο, δίχως φωνή,
πέταξε τ’ άρματα κι απ’ την ψυχή σου
Γιατί, όποιος ελάφια
μεσ’ στη ζωή αντικρύζει
κορμί γυμνό, ψυχή γυμνή
έχει για άρματα
Ο θάνατος δε τον φοβίζει.

ανάγερτος

3 σχόλια:

  1. καθάρια η ψυχή τον θάνατο δεν τον φοβάται!
    πολύ ωραίο ανάγερτε ..(όπως όλα) !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν την αρματωσιά του πετάξει
    και δροσερό νερό στο χέρι θα κρατά
    άφοβα κι εκείνα για τον θάνατο
    απ' το χέρι του θα ξεδιψάσουν_

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σημασία δεν έχει που βρίσκεται το κορμί,
    αλλά που ταξιδεύει η ψυχή"... μοναδικό.. όπως και πολλά ακόμα εδώ... κάθε μέρα διαβάζω σκέψεις όνειρα απόψεις, τόσο όμορφες και πολλές κοντά στην ψυχή μου... θέλω να κερδίσω τον χαμένο χρόνο.... καλό απόγευμα να έχεις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή