Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Πόση ομορφιά...















Πόση ομορφιά κρύβουν οι δρόμοι που ανοίγεις μόνος σου!
Μέχρι και ο ήλιος δάκρυσε όταν σε είδε. Μα πρόσεχε!
Το βουνό δε συγχωρεί ποτέ τη μέθη.
Πάγοι γυαλί, πάγοι λιωμένοι, παγίδες πολλές.
Δύσκολο  το ταξίδι της κατάβασης.
Έχεις τον ήλιο που φωτίζει το δρόμο σου.
Κάνε γρήγορα, προτού νυχτώσει.


ανάγερτος

2 σχόλια:

  1. Γιατί να γυρίσει?
    Γιτί να κατέβει? Καλύτερα στο λευκό του πάγου να χαθεί ... παρά στην λάσπη της πεδιάδας !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατεβαινοντας με φορα να σπασω γονατα...να μαθω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή