Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Αδυνατώ...


















Δυό χάντρες μάτια μαργαριτάρια
ήλιος, φεγγάρι έξω απ’ τα μαύρα
φλέβες τα όνειρα μεσ’ στο κενό
Σάρκα και αίμα ποτίζουν το κύμα
κι ο νους στις όχθες χωρίς ηχώ
Κι όλο κοιτώ
Μερόνυχτα άδεια
Αδυνατώ!
Αδυνατώ μονάχος αυτόν τον Ρουβίκωνα
να τον διαβώ.
Αδυνατώ...

ανάγερτος

2 σχόλια:

  1. Μόνος του κανείς ούτε στον Παράδεισο...
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δύσκολο ότι εννοεί ο στίχος ...
    μα και τι δεν είναι δύσκολο στην ζωή μας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή