Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Ούτε που τόχα φανταστεί














Μεσ’ στου ονείρου τα στερνά,
στο στοιχειωμένο σπίτι,
ψυχή μου λάγιασες.
Στο χείλος του γκρεμού αντίκρυ,
μέσα στο μπλε της θάλασσας
χανόντουσαν οι μνήμες
χρόνια τώρα.
Ούτε που τόχα φανταστεί!
Ίσαμε χθες θαρρώ πως ήταν,
τότε που παίζαμε μικροί.
Τοίχοι υγροί, σάπια καδρόνια,
ανατριχίλα στο κορμί
σε ένα σπίτι θάνατο
που μύριζε ζωή.
Ούτε που τόχα φανταστεί
πως θα χανόμασταν ξανά μαζί
στο πέλαγος,
γυμνοί χωρίς σημάδια.

 ανάγερτος

2 σχόλια:

  1. Ξεπλένει η αλμύρα των νερών
    τις σκοτεινές μας μνήμες,
    στην παραλία ξαναβγαίνει
    καθαρή η ψυχή
    και το μυαλό χαράζει
    καινούργια σημάδια στην αμμουδιά !
    Καλό βράδυ
    Να είσαι καλά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.youtube.com/watch?v=BArM4__NZbo&feature=related

    εκεί που οι λέξεις μπερδεύονται γλυκά με τη μουσική και τις εικόνες...
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή