Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

στη δίνη της ανάσας σου...
















Ακυβέρνητος ο έρωτας
στη δίνη της ανάσας σου,
ψάχνει για λόγια
στα πελώρια κύματα.
Βυθίζεται ο λογισμός
στο χτυποκάρδι της καρίνας.
Δικός μου θα είσαι,
Δικιά μου θα μείνεις,
πυγολαμπίδες στο σκοτάδι.
Ότι απέμεινε να δείχνει
πως είμαι ακόμα ζωντανός.
Τούτη την ώρα που η αλμύρα
νεκρώνει τη σκέψη, οι λέξεις
χαροπαλεύουν στην αγωνία.
Τέλος δεν έχει το μαρτύριο
του χαμού.
Τόσο κόκκινο πώς να τ’ αντέξεις!


ανάγερτος

1 σχόλιο:

  1. πάντα σε ακυβέρνητο καράβι ταξιδεύει ο έρωτας
    βουλιάζει στα κύματα του πάθους
    ανασαίνει στην αρμύρα των φιλιών
    ηρεμεί σε λιμάνια
    κι αν δε χαθεί πάνω σε βράχια κοφτερά,
    ρίχνει την άγκυρα...
    ερημικό νησί είναι, πολύβουη πόλη;
    το ταξίδι που τελειώνει;

    το μόνο κόκκινο που δε φοβήθηκα ήταν το βελάκι που μου έδειχνε το δρόμο της καρδιάς του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή