Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Πηγαίνω ονειρεύοντας δρόμους






















Πηγαίνω ονειρεύοντας δρόμους το απόγευμα
Οι λόφοι χρυσοί, το πράσινο των πεύκων,
οι σκονισμένες βελανιδιές!...
Πού πάει ο δρόμος;
Πηγαίνω τραγουδώντας, ταξιδεύοντας
κατά μήκος της διαδρομής…
-Το απόγευμα πέφτει αργά-
‘Μες στην καρδιά είχα το αγκάθι ενός πάθους
Κατάφερα και το έβγαλα μια μέρα,
και τώρα δεν μπορώ να νιώσω την καρδιά’

Κι ο τόπος όλος μια στιγμή μένει
βουβός και ζοφερός να συλλογιέται
Ηχεί ο αέρας ανάμεσα στις λεύκες στο ποτάμι

Πιο σκοτεινό τώρα το απόγευμα, κι ο δρόμος που έρπει
και ίσα που ασπρίζει, θολώνει και εξαφανίζεται

Το τραγούδι μου επιστρέφει σε θρήνο:
‘Οξύ αγκάθι χρυσαφένιο,
Αχ να μπορούσα να σε νιώσω
Μπηγμένο στην καρδιά’


Antonio Machado

(ελεύθερη απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου