Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Δεν έχω πια χρόνο




















Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ώς το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…


Mario de Andrade (1893–1945)

5 σχόλια:

  1. http://apothemakardias.blogspot.gr/2012/04/blog-post_21.html

    Σας κλέβουν κύριε Ανάγερτε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ καλέ μου φίλε ή καλή μου φίλη για την επισήμανση. Τιμή μου να έχω φίλους σαν εσάς.
      Δυό λόγια μόνο θα πω...
      Εννοείται πως τα γραπτά μας είναι η ίδια η ψυχή μας.
      Ποιό νόημα λοιπόν έχει να παρουσιάζουμε την ψυχή κάποιου άλλου για δικιά μας ψυχή; Tόσο ψεύτικα είναι όλα, αλήθεια! Τόσο ψεύτικα!
      Αυτό είναι που με λυπεί ιδιαίτερα και όχι τόσο η κλοπή.

      Διαγραφή
    2. Ακριβώς αυτό που είπατε, για την κοροϊδία και το δήθεν.
      Και για ακριβώς αυτόν τον λόγο σας το επισήμανα (και μάλλον επειδή θα 'θελα κάποιος να μου το είχε πει κι εμένα, αλλά τελικά το ανακάλυψα μόνη ότι ο κύριος Απόθεμας μου παίρνει τα εσώψυχα και τα πασάρει για δικά του).
      Καλή συνέχεια.

      Διαγραφή
  2. πηγαίνοντας πατάω γκάζι
    φεύγοντας πατάω φρένο
    καραμέλες δεν τρώω...
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. To είχα διαβάσει πριν χρόνια και μου φάνηκε παιδιάστικο , ίσως γιατί τότε ήμουν μικρή
    και δεν το κατάλαβα, τώρα όμως που όλα μέσα μου τα μαλάκωσε ο χρόνος και
    σταμάτησα να κυνηγάω την ουρά μου, ανακάλυψα πως μόνο αυτά που μου προσφέρουν
    πραγματική χαρά έχουν αξία και αυτά είναι λίγα και όμορφα για τα δικά μου μάτια.
    Έτσι λοιπόν τις καραμέλες μου τις απολαμβάνω μια προς μια και τις νοιώθω μέχρι
    τα βάθη της ψυχής μου . Εύχομαι το ίδιο να ήταν για όλους μας, τότε θα είχαμε κι
    ένα κόσμο πιο ανθρώπινο , πολύ καλύτερο για εμάς και τις γενιές που έρχονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή