Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Στο λυκαυγές...















Στο λυκαυγές της τρέλας
χωμάτινα δάκρυα
ανοίγουν δρόμους ατελέσφορους
στο χρόνο.
Σωπαίνει το τραγούδι
στο μισεμό του φεγγαριού
και η απόγνωση
κρεβάτι έστρωσε στο έλα σου.
Μια φέτα σώμα,
μια φέτα χρώμα του Θεού
ο πόνος,
αγκαλιάζει το γυμνό κορμί.
Ασάλευτο, ριζωμένο βαθιά,
περιμένει την έκρηξη.
Είναι ο θάνατος
που φέρνει πίσω τη ζωή.
Είναι το χάσιμο
που κάνει υγρό το δάκρυ.


ανάγερτος

2 σχόλια:

  1. τρελός ο έρωτας!
    όποιον δρόμο κι αν του δείξει το φεγγάρι
    θα προσμένει την έκρηξη
    έτσι κι αλλιώς ζωή και θάνατος συναντιούνται πάνω του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σήμερα προσταγές μοιράζω :)

    Ανάγερτε να γελάσουν
    οι στίχοι σας,
    προστάζω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή