Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

"Σβησμένες όλες οι φωτιές" α´


Γύριζε













“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!





Κωστής Παλαμάς                
(Ποιητική συλλογή “Η Πολιτεία και η Μοναξιά”)


  


Γραμμένο το 1908 από τον μεγάλο μας ποιητή Κωστή Παλαμά όπου αποδίδεται με δραματική ένταση η απόγνωση για την κατάντια της χώρας.
(Σημειώνεται πως στην αυγή του 20ου αιώνα η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεωκοπημένη, ταπεινωμένη, ρημαγμένη οικονομικά και κοινωνικά. Μετά βίας στεκόταν στα πόδια της χάρη στην οικονομική “βοήθεια”-με το αζημίωτο φυσικά- των ξένων, στους οποίους είχε ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία. Ανίκανοι και φαύλοι πολιτικοί ηγέτες κι ένας εκμαυλισμένος λαός-που πολιτικάντηδες δημαγωγοί τον έσερναν από τη μύτη- έφτιαχναν ένα ζοφερό σκηνικό.           "θεσσαλία- διαδρομές24/10/10  Ν. Πράντζος" )
Η κατάντια αυτή αποτυπώθηκε και σε άλλα πεζά και ποιητικά κείμενα τα οποία θα αναφέρουμε σε επόμενες αναρτήσεις.                                                                                            

Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Τι λέτε;

1 σχόλιο:

  1. Αυτό που συνέχεια θυμάμαι να επαναλαμβάνεται στην ιστορία στο σχολείο, ήταν πόσο ελκυστική είναι η θέση της Ελλάδας στο χάρτη. Από κει και μετά θυμάμαι πως τίποτα δεν εξαρτάται από μας και πως οι αποφάσεις είναι ήδη παρμένες από τους ισχυρούς. Δεν μας άφησαν ποτέ μόνους να αυτορρυθμιστούμε. Και γιατί να το κάνουν άραγε; Εξάλλου oι προδότες δεν έλλειψαν ποτέ από αυτόν τον τόπο, για να είναι τα δεκανίκια όσων καιροφυλαχτούν...
    Όταν χάσουμε την ελπίδα πως κάποτε θα καταφέρουμε να καθαρίσουμε από τα μιάσματα, τότε νομίζω πως θα είναι η ολοκληρωτική υποταγή μας σε αυτούς που μας θέλουν υπόδουλους.
    Ας μείνουμε όσο μπορούμε με καθαρό μυαλό και ψυχή, όσοι καταφέρνουμε και σκεφτόμαστε πέρα από το ατομικό μας συμφέρον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή