Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Το χρώμα του ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ







Τι χρώμα έχει η λύπη;


Ρωτησε το αστέρι την κερασιά


και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου


που περνούσε βιαστικά.


Δεν άκουσες; Σε ρώτησα,


τι χρώμα έχει η λύπη;


– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα


την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της.


Ένα βαθύ άγριο μπλέ.


– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;


– Τα όνειρα;


Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.


– Τί χρώμα έχει η χαρά;


– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.


– Και η μοναξιά;


– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.


– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!


Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο,


να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.


– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του


και ακούμπησε στο φράκτη.


Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.


– Και η αγάπη;


Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;


–Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,


απάντησε το δέντρο.


– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;


– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,


όταν είναι ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ.


– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,


είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό…


Και δάκρυσε..





Αλκυόνη Παπαδάκη



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου