Του έρωτα ψυχή μου

Πάνω στην έρημο/ ταξίδι ο νους με το φιλί /ακολουθεί τις μνήμες μεσ’ στη δική μας θάλασσα/ Βουλιάζει μέσα το κορμί/ κι η προδοσία, /σ’ ένα ναυάγιο πειρατών/ απεγνωσμένα αναζητά τη σκουριασμένη άγκυρα/

Της χωρισμένης της ψυχής μαρτύριο/ Παρέκκλιση συνειδητή που έγινε παραίσθηση,/ ώρες ατέλειωτες να σου χαϊδεύω τα μαλλιά/ και να φιλώ μεσ’ στο νερό το κόκκινο φεγγάρι/ που μου ματώνει το μυαλό/

Δεν ήσουν έρωτας εσύ, δεν ήσουνα ποτέ/

Εσύ γεννήθηκες ψυχή/ απ’ τη δική μου την ψυχή μ’ ένα σκοπό/

Στον έρωτα να βάλεις την ψυχή μας/ για να κρατήσει μια ζωή/

Μόνο στην ποίηση, του έρωτα η ψυχή,/ μα δεν την είχε δει κανείς πριν σε γνωρίσω/ Καληνύχτα ψυχή μου!/ Όταν η σκέψη βουλιάζει μεσ’ στη σιωπή/ μόνο η καρδιά παλεύει με τα κύματα/ ανάσα μου καυτή του έρωτα ψυχή μου.

ανάγερτος

λυπημένο τραγούδι...

Κάθε πόρτα που ανοίγει

συρματοπλέγματα ματωμένα,

χέρια σφιχτά

γαντζωμένα στης ζωής τη σκιά,

λυπημένο τραγούδι που χάνεται

ν’ ανταμώσει Εσένα…

ανάγερτος

Παγκόσμια πατρίδα

Όταν περάσεις τα όρια της καμπύλης των συμβατών ορίων που καθορίζουν οι άξονες της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας, χαμένος βρίσκεσαι στο αχανές πεδίο του ευνουχισμού της ανθρώπινης υπόστασης.

Της νοητικής, κοινωνικής, ιδεολογικής ταξινόμησης σε δεξαμενές άντλησης πειθήνιων αποβλήτων.

Η πρώτη η ελιτική γεννά την εξουσία, η δεύτερη η αδελφή που θέλει παρασκήνιο και καθορίζει ποιος και τι, είναι διαπλοκή κι η πιο μεγάλη απ’ όλες, που ’ναι της μοίρας η ντροπή, γράφει απ’ έξω υποταγή.

Όσοι ακόμα στην καμπύλη, στο περιθώριο, με την ταμπέλα γραφικοί.

Θεός, πατρίδα, ιστορία, τιμή, ανδρεία, ηθική δεν έχουν θέση στην παρτίδα. Παγκόσμια έγινες πατρίδα και στο παιχνίδι αυτό, τα πιόνια γίναμε εμείς.

Φωτομεγέθυνση στρατόπεδο μεταναστών που έσβησαν τα σύρματα.

Μια ζωή ρετούς που άφησαν εσένα να τη φτιάξεις. Τι στο καλό εκπαίδευση σου έδωσαν να κάνεις!

Χρόνια πολλά με τα δικά σου τα λεφτά. Πέσανε πρώτα τα μπετά, μετά σκεπές, βαψίματα, δρόμοι, φυλάκια, σύρματα.

Τώρα ξανά με τα δικά σου τα λεφτά, με μια εκπαίδευση φωτιά μεσ’ στων παιδιών σου τα μυαλά, πίνουν στο θάνατό σου.

Και τώρα τι; που είναι η ανάπτυξη, που πήγε η ελπίδα; Κι αν είναι η μοίρα;

Πάψε με ψευδαισθήσεις πια να ζεις. Δε χόρτασες; Τι άλλο θέλεις για να δεις. Όσο και για τη μοίρα, το άλλοθι του αδύναμου αυτή.

Αν λέω, αν, η καμπύλη αρχίσει πάλι να σφύζει με ζωή, ίσως αυτά που ’ναι μωρά και περπατάνε αγκαλιά να περπατήσουν τη ζωή σε μια περήφανη και λαμπερή πατρίδα. Ίσως…

ανάγερτος

Έκτακτο το ανακοινωθέν

Στην επίθεση των εχθρικών δυνάμεων,

τα όνειρά μας ανθίστανται σθεναρά.

Ο λαός αμύνεται περί ύπαρξης.

Η νίκη θα ’ναι δική μας.

Τι ταραχή σαν ξύπνησα!

Ετούτες οι καμπάνες  ήταν της Παναγιάς.

Στην κόψη του συνειδητού οι συνειρμοί παράξενοι.

Χρόνια Πολλά!!!

Τα χρόνια μας, για μας.

ανάγερτος

οι χαρές...

Κυνηγημένοι εραστές είν’ οι χαρές πάνω σε τάφρους να αιωρούνται ασάλευτες.

ανάγερτος

Για τη μεγάλη ώρα

Για σένα έμαθα τα βήματα 
Όλα τα βήματα 
Σε όλους τους σκοπούς 
Θέλω να είμαι έτοιμος 
για το χορό που μου ’ταξες

Θέλω να είμαι έτοιμος 
για τη μεγάλη ώρα

ανάγερτος

Ο βλάκας

Το έξυπνο άτομο γνωρίζει πως είναι έξυπνο. Ο κακοποιός έχει επίγνωση πως είναι κακοποιός. Ο αμόρφωτος άνθρωπος είναι οδυνηρά διαποτισμένος από την αίσθηση της ίδιας του της έλλειψης. Σε αντίθεση με όλα αυτά τα πρόσωπα, ο βλάκας δεν ξέρει ότι είναι βλάκας. Αυτό συμβάλλει πολύ στο να προσδώσει μεγαλύτερη δύναμη, έμπνευση και αποτελεσματικότητα στην καταστροφική του ενέργεια. Ο βλάκας δεν έχει αναστολές εξαιτίας του ότι στερείται αυτού που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν self- consciousness. Με το χαμόγελο στα χείλη, σαν να κάνει το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, ο βλάκας θα εμφανιστεί ξαφνικά για να καταστρέψει τα σχέδια σου, να σου χαλάσει την ησυχία σου, να σου περιπλέξει τη ζωή και την δουλειά σου, να σε κάνεις να χάσεις χρήμα, καλή διάθεση, όρεξη, παραγωγικότητα- κι όλα αυτά χωρίς κακία, χωρίς τύψη και χωρίς λόγο. Βλακωδώς.

Carlo M. Cipolla “Δοκίμιο Περί Ανθρώπινης Βλακείας” 

Η αγάπη για μας

Πόσα τέτοια φιλιά σ’ ένα λόγο γραπτό

να χωρέσουν μπορούν;

Δε μπορούν να γραφούν τα φιλιά

Μουσκεμμένα τα χείλη στην καρδιά σου μιλούν

Σ' αγαπώ!

Απαλά στο αυτί μην ακούσει κανείς

Η αγάπη για μας

Μη μιλάς δυνατά

Θα σκορπίσει...

ανάγερτος

Οι δυο φίλοι

-Αυτός ο κόσμος για λίγους είν’ Αρίστο…

-Δεν το νομίζω Μανωλιό. Δε βλέπεις; Λίγοι είναι όλος αυτός ο συρφετός με τ’ ακριβά αμάξια, με τα παραθαλάσσια, πάνω στα κότερα, στα μπουζουξίδικα, στα ουζερί ολημερίς και στα ρακάδικα;

Ένα εκατομμύριο άκουσα πως είναι πάνω κάτω. Από πηγή τον Παναγή με τα λεφτά, που λέγαμε πως τα ’πιανε. Στην εφορία βρε που δούλευε, τον ξέχασες;

-Μα φίλε μου είναι πολλοί. Τι έγινε; Απ’ ότι ξέρω τα μεροκάματα ποτέ ψηλά δεν ήτανε στη χώρα και να υπήρχαν και δουλειές! Του ποδαριού οι περισσότερες.

- Θαύμα Αρίστο, θαύμα! Σ’ αυτή τη χώρα θαύματα πολλά. Λαός ο περιούσιος, δεν άκουγες που έλεγαν!

-Αχ! Κατακαημένε Μανωλιό, φωνάζεις. Το ξέρω αδελφέ μου που πεινάς και ξέρω και γιατί πεινάς.

Κάποτε σ’ αυτή τη γη, αφέντες ήταν λίγοι. Λίγοι, με δύναμη πολλή. Να φανταστείς, ακόμα και οι Τούρκοι, πάνω σ’ αυτούς στηρίχθηκαν για να μας έχουν σκλάβους. Μετά την ελευθέρωση οι ίδιοι πάλι, με γερμανό για βασιλιά το μαγαζί το στήσανε. Γιατί ανέβασες τα φρύδια, σε πείραξε το μαγαζί; Πως ήθελες, πατρίδα ήθελες να πω; Κατακαημένε Μανωλιό, πατρίδα εγώ και συ τη λέγαμε και πάντα θα τη λέμε.

Τώρα, οι λίγοι γίνανε τρανοί και οι πολλοί γινήκαν λίγοι.

Όχι, δεν είναι αλχημεία. Λωποδυσία λέγεται στη γλώσσα την ελληνική. Γιατί σε κάθε γλώσσα έχει δικό της όνομα.

Επειδή σε βλέπω έτοιμο να με ρωτήσεις και να πεις, μα και γιατί, χαζοί αυτοί να μοιραστούν το βιος τους μ’ άλλους; θα σου το απαντήσω.

Σε γλώσσα ποδοσφαιρική μιας και κατέχεις το άθλημα.

Τι ομάδα είσαι στο ποδόσφαιρο βρε Μανωλιό;

-Πανάθα είμαι φιλαράκι, το ξέρεις και σχόλια δεν δέχομαι.

-Ας είσαι ότι θέλεις, ξέρεις, απ’ το ποδόσφαιρο απέχω.

Αλλού να καταλήξω θέλω.

Πες μου, ειλικρινά όμως, πέτσινα πέναλτι πόσα σας έδωσαν εφέτος;

-E.. καμμιά επτά..

- Ο Παοκ; έλα, ξέρω πως κρατάς αρχείο.

- Πέντε, αν θυμάμαι καλά.

-Η Αεκ;

-Πέντε κι αυτή νομίζω.

-Ο Ολυμπιακός;

- E….O Γάβρος δέκα… αφού έχει τη διαιτησία με το μέρος του.

- Το πρωτάθλημα ποιος το πήρε;

-Ποιος άλλος, θέλει και ρώτημα; O Ολυμπιακός.

Καλά γιατί τα λες τώρα όλα αυτά, το θέμα άλλο είναι.

-Όχι φιλαράκι. Όλα την ίδια βάση έχουν.

Έπρεπε όλοι που είναι στο παιχνίδι συνένοχοι να γίνουν, να μην υπάρχει αντίσταση. Σήμερα ο Ολυμπιακός, αύριο ο Παναθηναϊκός, μεθαύριο η Αεκ… και να κυλάει ο καιρός. Εγώ και συ φωνές κακό στα γήπεδα, με τα μυαλά στα κάγκελα κι όχι στο φαγοπότι. Επαγγελματίες Μανωλιό γι’ αυτό και κάνανε το άθλημα επαγγελματικό. Πώς να ξεπλύνεις καραβιές αλλιώς. Πρέπει να φέρεις ξένους, να χτίσεις μύθους, να φέρεις άσημους με παχυλούς μισθούς που να τραβούν το τρένο.

Θυμάσαι το ποδόσφαιρο ερασιτεχνικό ή έστω ημιεπαγγελματικό;

Όχι πως όλα ήτανε αλλιώς. Και τότε ο ισχυρός το νήμα πρώτος έκοβε. Μα είχε κάτι πιο αγνό βρε αδελφέ. Υπήρχαν και παράγοντες σωστοί. Υπήρχαν παίκτες με ψυχή, με λεβεντιά, που το μισούσαν το άδικο.

Δεν θα ξεχάσω φάση. Τον αρχηγό της Aεκ και της Εθνικής τον Μίμη Παπαϊωάννου, μόνο μπροστά στο τέρμα το αντίπαλο να σταματά στα ξαφνικά κάτι να λέει στον λάισμαν και να γυρίζει πίσω. Κανείς δεν το κατάλαβε από μας πως πριν βρεθεί μονάχος μέσα στα δίχτυα με το γκολ η μπάλα χτύπησε στα χέρια. Ήτανε βλέπεις αρκετό που το εγνώριζε αυτός.

Για πες μου, τώρα ποιος θα το έκανε αυτό! Γι’ αυτό σου λέω.

Μαζί με το ποδόσφαιρο και τη ζωή μας επαγγελματική την κάνανε.

Επαγγελματική συνενοχή για να μπορούν να λένε, τι θέλεις τώρα και μιλάς; Μαζί τα φάγαμε.

Μα θα μου πεις. Εγώ τι φταίω; Κι αν είναι αρκετοί, μειοψηφία είναι. Το ένα δέκατο… Δεκάρα τσακιστή δεν έφαγα.

Το ξέρω. Το μόνο λάθος μας που με τη στάση μας βοηθάγαμε αυτούς να κλέβουν. Μεγάλη η συζήτηση. Τέλεια στημένο το παιχνίδι. Μας χώρισαν σε οπαδούς στα πρότυπα της μπάλας. Σε πράσινους, σε κίτρινους, σε κόκκινους, σε μπλε. Μας δώσαν και φανέλες να τις φοράμε στις γιορτές.

Μας δώσαν σημαιάκια. Με τριφυλιές, με κεφαλές, με αετούς δικέφαλους και κάναν τόπι τις ζωές. Με πώρωση οπαδική να χαίρεσαι να βλέπεις το στημένο.

Τυχαία φίλε μου, ποτέ και τίποτα δεν γίνεται κι αν θέλεις, όπως και γω το θέλω, ν’ αλλάξουν όλα ριζικά, τότε ξεκίνα σήμερα αλλάζοντας εσένα, αλλάζοντας εμένα.

ανάγερτος

Απέχω...

Απέχω από κάθε τι μικρό που λιγοστεύει το μεγάλο.

ανάγερτος

Πεθαίνει για να ζήσει

Ξερά τα χείλη κι η γλώσσα κομμάτια

σε θάλαμο βουβό να λιώνει σαν κερί

Χέρια οστά που τρέμουν,

σ’ ένα κομμάτι από χαρτί

πυροδοτούν τον πόθο

να μην τελειώσει ακόμα

Όλη η ζωή ένα χαρτί και το μυαλό

μια αστραπή να καίει το πέρασμά του

Όλοι εκεί

Οι τρεις γενιές μαζί

Στο προσκεφάλι του

Τα χέρια του χαϊδεύουν, τα χείλη,

τα μαλλιά

Το στήριγμά του στη ζωή, αγία,

καρτερική φροντίδα

Το σπλάχνο του, θυσία,

στον άνθρωπο προστάτη του,

στο δάκρυ του

σκεπάζει την καρδιά

και το εγγόνι,

ευλογία, αναπολεί

στα σκοτεινά πνιχτά,

τον άνθρωπο που το μεγάλωσε

Βραδιάζει ή χαράζει;

Ποιος να το πει με σιγουριά!

Μόνο η αγάπη το μπορεί,

και έχει αποφασίσει                                                                  

Ο άνθρωπος που αγαπά

και φεύγει με αγάπη

Δε χάνεται

Πεθαίνει για να ζήσει

“ Σ’ έναν αγωνιστή της ζωής ”

Υπάρχουν ήρωες μα είναι αφανείς…

ανάγερτος

Πλανόδιοι πωλητές

Πλανόδιοι πωλητές τα σύννεφα στην κεντρική πλατεία

διαλαλούν τις συμφορές που έρχονται.

Σε πάγκους χειροποίητους, με υλικά απ’ τα βουνά,

ξεβράσματα από θάλασσα, των δρόμων τα απάνθρωπα,

πουλάνε τα μελλούμενα.

Ο κόσμος κοντοστέκεται,

λοξά κοιτά ειρωνικά με τα χαμόγελα κλειστά.

Ρηχός μέσα στη φτήνια του, όλα φτηνά τα βλέπει.

Μαυριδεροί και σκυθρωποί οι πωλητές,

χωρίς μπλουζάκι ιταλικό, χωρίς πατούμενο δετό,

χωρίς μαλλί βαμμένο,

άπιστοι διακονιάρηδες σ’ αυτή τη χώρα των πιστών.

Ελάτε κόσμε, δεν είμαστε επαίτες.

Κι αν είναι το αντίτιμο, ελάτε τώρα δωρεάν.

Πάρε να δεις, να μάθεις. Δεν είναι ότι φαίνεται.

Μεσ’ στο φθηνό είν’ η αλήθεια που ζητάς.

Εγώ πουλώ ιδέες.

Βραχιόλια με τα όνειρα και μενταγιόν κοχύλια,

σκέψεις φτερούγες δυνατές ν’ αντέχουν να πετάνε.

Έχω κατέβει χαμηλά και το υγρό με δυσκολία το κρατώ.

Δεν είναι σύννεφο κοινό αυτό που στέκει πάνω.

Είν’ η φωτιά που έρχεται.

Θειάφι υγρό, παραλλαγή νερό, να κάψει ότι έμεινε.

Παρακαλώ, μη προσπερνάς. Εγώ,

για σένα είμαι εδώ.

Όσο ακόμα το κρατώ, παρακαλώ.

Βοήθα με…

 ανάγερτος

δυο που ταίριαξαν...

Δύο που ταίριαξαν, κι αν χωριστούν, θα ενωθούν ξανά μόλις βρεθούν.

Οι εσοχές του ενός ταιριάζουν με τις προεξοχές του άλλου....

Μαζί φτιάχνουν το συμπαγές, το αεροστεγές, το αδιάρρηκτο...

Έυα Ομηρόλη

Μη περιμένεις να φανεί

Μη περιμένεις να φανεί απόψε το φεγγάρι.

Μισοτιμής πουλήθηκε με τελετή ανατολής

όπως παντρεύουν το παιδί χωρίς να το ρωτάνε.

Ο δρόμος μας σκοτάδι.

Μακάβρια ευρήματα σε σκοτεινά κτερίσματα.

Φωνάζει το στερέωμα, ουρλιάζει.

Με τεχνητή αναπνοή βαθιά ηχώ ότι φωνή απέμεινε.

Όσο βουλιάζουμε μαζί μη το φοβάσαι.

Η πίεση που αγγίζει ευαίσθητη χορδή δεν είναι για πολύ.

Θα σπάσει.

Δεν είναι οι ζωές χορδές να παίζεις πάνω τους κοντσέρτα.

Η μουσική, αυτή που δένει το ζωντανό με το νεκρό, είναι ψυχή.

Των κολασμένων η ζωή πάνω σε νότες αίμα.

Είναι οργή, λάβα καυτή που χάνεται, βαθιά μέσα στο βλέμμα.

ανάγερτος

Στο ξόδεμα της μέρας…

Μέρα τη μέρα και κάθε μέρα, στο ξόδεμα της μέρας, από τότε που έσβησαν τα ίχνη της ανάσας σου, κλείνω συνάντηση. Άδειο τραπέζι με δυο ποτήρια αγκαλιά και ο καφές που έπινες μοναχικός δραπέτης μέσα στα μάτια μου να σέρνει τα δεσμά. Το πάει για βροχή κι ο κόσμος όλος χάθηκε. Στην ερημιά μ’ ένα φιλί μεσ’ στη βροχή στο στόμα σου, με την ψυχή μου μίλησα. Πολλές μορφές έχει η ζωή κι αν γι’ άλλους είναι λήθη, για μένα είναι μοίρασμα.

ανάγερτος

Η αλλοτρίωση της έλξης

Η σάρκα έγινε σελίδα

το δέρμα χαρτί

το χάδι έννοια αφηρημένη

το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου.

Αλήθεια, πώς να περιγράψω

τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει

και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου

θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;

Ελπίζω να βρω το θάρρος

μια τελευταία επιθυμία να εκφράσω:

γδυτό ένα ωραίο αρσενικό να δω

να θυμηθώ, σαν τελευταία εικόνα

να κουβαλώ το ανδρικό σώμα

που δεν είναι ύλη

αλλά η υπερφυσική ουσία του μέλλοντος.

Γιατί αυτό θα πει ηδονή:

ν’ αγγίζεις το φθαρτό

και να παραμερίζεις τον θάνατο.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Εγώ δεν είμαι μονάχα αυτός που βλέπεις

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις

δεν είμαι μόνο αυτός που θα ’πρεπε να μάθεις.

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω

αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου

σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,

αν σου μιλήσει μια λέξη μου

σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -

Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;

Θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;

Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;

Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -

τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες

πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις

γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.

Είμαι ό, τι δεν έχω γίνει ακόμα -

μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.

Είμαι ό ,τι πρέπει να γίνω-

γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.

Μη με γυρέψεις αλλού

μονάχα εδώ να με γυρέψεις

μόνο σε μένα.

Τίτος Πατρίκιος

Θα ενωθώ...

Θα ενωθώ

Με την πηγή θα ενωθώ

και με το αίμα

Το θάνατο

Αν έχεις για εχθρό

Πεθαίνεις

Νύχτα μέρα

ανάγερτος

"...σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά "

Φυσάει...

...κι αν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,

είμαστε κιόλας νεκροί.

Τάσος Λειβαδίτης

Κτηνωδία

Ρευστή σαν διάφανη βροχή

η κτηνωδία,

λυμαίνει και λυμαίνεται

το σάπιο στο ξερίζωμα.

Περιστολή των δαπανών αποστολή

και του λαού ικρίωμα.

Σε θέση μάχης, μεσ’ σε καρέκλες ειδικές

με αίμα φτιαγμένες και αφρό,

με τον εχθρό

το μερτικό μοιράζουν.

Προσκυνημένη γόησσα,  

επιταγμένος οίκος ανοχής,  

χωματερή νεκρών με δίχως σκοπευτήρια,

κατάντησε η χώρα. 

ανάγερτος

Για το σκοτάδι και το φως

Όταν το φως στις φυλακές το κλείνουν, καθήκον του για τη ζωή τα σίδερα να σπάσει.

ανάγερτος

Ελλέβορος και μέλανας ζωμός

Ελώδης η συνείδηση σε μια προσπάθεια ισοπέδωσης για να φανεί η βαρβαρότητα κοινή. Όμως, λαός που πέρα από τη νίκη,  την κάδμειο νίκη

έχει στην καρδιά, είναι λαός ξεχωριστός που πάντα θα κερδίζει. Δεν είναι ήττα, δεν είναι νίκη η ζωή. Είναι να ξέρεις όταν το αίμα χάνεται μ’ αντίτιμο σκληρό, ελάσσων είν’ ο θρίαμβος. Συμπίλημα καρδιάς, μυαλού, ψυχής οι μάχες σου. Εκεί που κινδυνεύεις για πάντα να πέσεις στο κενό είναι αν τους αφήσεις να σου ληστέψουν το μυαλό. Οι βάρβαροι γνωρίζουν. Κονεύουν αβανιάρηδες για να σε αφανίσουν. Ελλέβορος και μέλανας ζωμός, άτρωτο σώμα και μυαλό, της φύτρας σου περίαπτο και των εχθρών σου ο σταυρός.

ανάγερτος

Προσωρινή ανακωχή

Προσωρινή ανακωχή κι ο σαλπιγκτής πριν από λίγο σώπασε...

Το προσκλητήριο μετρά τους ζωντανούς

Σιωπηλά τα βλέμματα

Πένθιμα εμβατήρια ατέλειωτων μονόλογων

Στα νήματα της μνήμης το αίμα κόκκινο κρασί

Βρέχει τα χείλη των πιστών

Πολιτικό διάγγελμα νεκρών το στοίχημα των ζωντανών

Να χτίσουν στα ερείπια.

ανάγερτος

Μια στρόγγυλη ζωή

Γυμνώθηκαν οι φυλακές και ντύθηκαν οι πόλεις

Πρωτοπορίας συνταγές

Ψηλά τα χέρια, υψωμένες γροθιές

σε μία φάρμα λευκό σεντόνι

πάνω σε τέσσερεις γωνιές

Ναρκοσυλλέκτες

με δίχως όραμα κι ανιχνευτές

Γερνάς και τον καιρό μετράς

χωρίς κλεψύδρα

Νωπή η άμμος

Φιλί με δίχως ηδονή

που ψάχνει για τον έρωτα

στο άσπρο το κελί

Μια στρόγγυλη ζωή που όρισαν γωνίες

Εκεί ο θάνατος και η ζωή

Ξεχάστε τους σωτήρες

ανάγερτος

Οι δρόμοι της ζωής

Από παιδί περπάταγα στη λόγχη των ονείρων μου. Ισορροπία τρόμου πάνω σε κάθετο σπαθί. Να σε γελούν, να σε χλευάζουν, να σε περιφρονούν, να σ’ αδικούν, να σε υποτιμούν και συ περήφανος με το χαμόγελο να προσπαθείς τον πόνο σου να πνίξεις. Από διπλές πληγές ο πόνος. Αόρατες και ορατές.

Πάντα μου άρεσε η αλήθεια, το δίκιο και το λεύτερο. Μα κι η αξιοπρέπεια.

Μου ’στρωσαν πολλές φορές το δρόμο. Μέχρι παχιά χαλιά να περπατήσω μου ’στρωσαν για να τα πάρω πίσω.

Έλα μου έλεγαν. Θα ’χεις αξίωμα, θα ’χεις λεφτά, θα είσαι κάποιος. Κι όσο πιο άγριος και σκληρός τόσο θα ανεβαίνεις. Η κρίση σου μαστίγιο για να γελάς και να μεθάς με ηδονές υποταγής. Γυναίκα δεν θα χρειαστείς. Δεν θέλει αίσθημα η ζωή. Μονόχνοτος να είσαι, να τους πατάς. Δεν βλέπεις τάχα τα σκυλιά πόσο υπάκουα γίνονται όσο πολύ τα δέρνεις;

Και γω, με όλα αυτά που άκουγα, μοναχικός ταξίδευα και ταξιδεύω.

Προσπάθησα. Προσπάθησα για μένα, να πείσω φίλους και γνωστούς, συνοδοιπόρους αδελφούς. Να δείξω πως τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Δυο είναι οι δρόμοι δυστυχώς.

Βαδίζεις σε χαλί και χάνεις την ψυχή σου ή πληγωμένος, αγκαλιά με την ψυχή σου πολεμάς για τη ζωή σου.

Έχω κουραστεί, αλήθεια είναι. Και ξέρεις το γιατί; Δεν είναι ο πόνος ο διπλός. Είναι η απογοήτευση που μ’ έχει εξουθενώσει. Να βλέπω ανθρώπους άβουλους, ανθρώπους ουροβόρους, να σε κοιτούν και να μιλούν με πρόσωπα διπλά, να σου χτυπάνε φιλικά με νόημα τον ώμο, να λένε δήθεν συμφωνούν, να λένε πόσο σ’ αγαπούν και σε τιμούν και κει στα ύπουλα και στα κρυφά να σου τρυπούν την πλάτη.

Τώρα θα πεις, μετά απ’ αυτά αξίζει άραγε ο κόπος, αξίζει άραγε ο πόνος;

Τι θα ’λεγες σε κάποιον που τη ζωή του τώρα ξεκινά;

Χωρίς καν σκέψη δεύτερη αυτό που έκανα κι εγώ θα έλεγα να κάνει.

Γιατί όταν χάνεις την ψυχή δεν έχει αξία η ζωή.

Κι αν όσο είσαι μικρός και δεν μπορείς να δεις γιατί τυφλώνει η δόξα, μεγάλος σίγουρα θα δεις και θα ’ναι τόσο παγερό αυτό που τότε θα αισθανθείς που και ο θάνατος θα πάγωνε μπροστά του.

ανάγερτος