Στο ξόδεμα της μέρας…

Μέρα τη μέρα και κάθε μέρα, στο ξόδεμα της μέρας, από τότε που έσβησαν τα ίχνη της ανάσας σου, κλείνω συνάντηση. Άδειο τραπέζι με δυο ποτήρια αγκαλιά και ο καφές που έπινες μοναχικός δραπέτης μέσα στα μάτια μου να σέρνει τα δεσμά. Το πάει για βροχή κι ο κόσμος όλος χάθηκε. Στην ερημιά μ’ ένα φιλί μεσ’ στη βροχή στο στόμα σου, με την ψυχή μου μίλησα. Πολλές μορφές έχει η ζωή κι αν γι’ άλλους είναι λήθη, για μένα είναι μοίρασμα.

ανάγερτος

Η αλλοτρίωση της έλξης

Η σάρκα έγινε σελίδα

το δέρμα χαρτί

το χάδι έννοια αφηρημένη

το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου.

Αλήθεια, πώς να περιγράψω

τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει

και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου

θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;

Ελπίζω να βρω το θάρρος

μια τελευταία επιθυμία να εκφράσω:

γδυτό ένα ωραίο αρσενικό να δω

να θυμηθώ, σαν τελευταία εικόνα

να κουβαλώ το ανδρικό σώμα

που δεν είναι ύλη

αλλά η υπερφυσική ουσία του μέλλοντος.

Γιατί αυτό θα πει ηδονή:

ν’ αγγίζεις το φθαρτό

και να παραμερίζεις τον θάνατο.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Εγώ δεν είμαι μονάχα αυτός που βλέπεις

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις

δεν είμαι μόνο αυτός που θα ’πρεπε να μάθεις.

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω

αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου

σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,

αν σου μιλήσει μια λέξη μου

σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -

Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;

Θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;

Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;

Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -

τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες

πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις

γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.

Είμαι ό, τι δεν έχω γίνει ακόμα -

μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.

Είμαι ό ,τι πρέπει να γίνω-

γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.

Μη με γυρέψεις αλλού

μονάχα εδώ να με γυρέψεις

μόνο σε μένα.

Τίτος Πατρίκιος

Θα ενωθώ...

Θα ενωθώ

Με την πηγή θα ενωθώ

και με το αίμα

Το θάνατο

Αν έχεις για εχθρό

Πεθαίνεις

Νύχτα μέρα

ανάγερτος

"...σαν θα σμίξουν οι ανάσες θα φουσκώσουν τα πανιά "

Φυσάει...

...κι αν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,

είμαστε κιόλας νεκροί.

Τάσος Λειβαδίτης

Κτηνωδία

Ρευστή σαν διάφανη βροχή

η κτηνωδία,

λυμαίνει και λυμαίνεται

το σάπιο στο ξερίζωμα.

Περιστολή των δαπανών αποστολή

και του λαού ικρίωμα.

Σε θέση μάχης, μεσ’ σε καρέκλες ειδικές

με αίμα φτιαγμένες και αφρό,

με τον εχθρό

το μερτικό μοιράζουν.

Προσκυνημένη γόησσα,  

επιταγμένος οίκος ανοχής,  

χωματερή νεκρών με δίχως σκοπευτήρια,

κατάντησε η χώρα. 

ανάγερτος

Για το σκοτάδι και το φως

Όταν το φως στις φυλακές το κλείνουν, καθήκον του για τη ζωή τα σίδερα να σπάσει.

ανάγερτος

Ελλέβορος και μέλανας ζωμός

Ελώδης η συνείδηση σε μια προσπάθεια ισοπέδωσης για να φανεί η βαρβαρότητα κοινή. Όμως, λαός που πέρα από τη νίκη,  την κάδμειο νίκη

έχει στην καρδιά, είναι λαός ξεχωριστός που πάντα θα κερδίζει. Δεν είναι ήττα, δεν είναι νίκη η ζωή. Είναι να ξέρεις όταν το αίμα χάνεται μ’ αντίτιμο σκληρό, ελάσσων είν’ ο θρίαμβος. Συμπίλημα καρδιάς, μυαλού, ψυχής οι μάχες σου. Εκεί που κινδυνεύεις για πάντα να πέσεις στο κενό είναι αν τους αφήσεις να σου ληστέψουν το μυαλό. Οι βάρβαροι γνωρίζουν. Κονεύουν αβανιάρηδες για να σε αφανίσουν. Ελλέβορος και μέλανας ζωμός, άτρωτο σώμα και μυαλό, της φύτρας σου περίαπτο και των εχθρών σου ο σταυρός.

ανάγερτος

Προσωρινή ανακωχή

Προσωρινή ανακωχή κι ο σαλπιγκτής πριν από λίγο σώπασε...

Το προσκλητήριο μετρά τους ζωντανούς

Σιωπηλά τα βλέμματα

Πένθιμα εμβατήρια ατέλειωτων μονόλογων

Στα νήματα της μνήμης το αίμα κόκκινο κρασί

Βρέχει τα χείλη των πιστών

Πολιτικό διάγγελμα νεκρών το στοίχημα των ζωντανών

Να χτίσουν στα ερείπια.

ανάγερτος

Μια στρόγγυλη ζωή

Γυμνώθηκαν οι φυλακές και ντύθηκαν οι πόλεις

Πρωτοπορίας συνταγές

Ψηλά τα χέρια, υψωμένες γροθιές

σε μία φάρμα λευκό σεντόνι

πάνω σε τέσσερεις γωνιές

Ναρκοσυλλέκτες

με δίχως όραμα κι ανιχνευτές

Γερνάς και τον καιρό μετράς

χωρίς κλεψύδρα

Νωπή η άμμος

Φιλί με δίχως ηδονή

που ψάχνει για τον έρωτα

στο άσπρο το κελί

Μια στρόγγυλη ζωή που όρισαν γωνίες

Εκεί ο θάνατος και η ζωή

Ξεχάστε τους σωτήρες

ανάγερτος

Οι δρόμοι της ζωής

Από παιδί περπάταγα στη λόγχη των ονείρων μου. Ισορροπία τρόμου πάνω σε κάθετο σπαθί. Να σε γελούν, να σε χλευάζουν, να σε περιφρονούν, να σ’ αδικούν, να σε υποτιμούν και συ περήφανος με το χαμόγελο να προσπαθείς τον πόνο σου να πνίξεις. Από διπλές πληγές ο πόνος. Αόρατες και ορατές.

Πάντα μου άρεσε η αλήθεια, το δίκιο και το λεύτερο. Μα κι η αξιοπρέπεια.

Μου ’στρωσαν πολλές φορές το δρόμο. Μέχρι παχιά χαλιά να περπατήσω μου ’στρωσαν για να τα πάρω πίσω.

Έλα μου έλεγαν. Θα ’χεις αξίωμα, θα ’χεις λεφτά, θα είσαι κάποιος. Κι όσο πιο άγριος και σκληρός τόσο θα ανεβαίνεις. Η κρίση σου μαστίγιο για να γελάς και να μεθάς με ηδονές υποταγής. Γυναίκα δεν θα χρειαστείς. Δεν θέλει αίσθημα η ζωή. Μονόχνοτος να είσαι, να τους πατάς. Δεν βλέπεις τάχα τα σκυλιά πόσο υπάκουα γίνονται όσο πολύ τα δέρνεις;

Και γω, με όλα αυτά που άκουγα, μοναχικός ταξίδευα και ταξιδεύω.

Προσπάθησα. Προσπάθησα για μένα, να πείσω φίλους και γνωστούς, συνοδοιπόρους αδελφούς. Να δείξω πως τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Δυο είναι οι δρόμοι δυστυχώς.

Βαδίζεις σε χαλί και χάνεις την ψυχή σου ή πληγωμένος, αγκαλιά με την ψυχή σου πολεμάς για τη ζωή σου.

Έχω κουραστεί, αλήθεια είναι. Και ξέρεις το γιατί; Δεν είναι ο πόνος ο διπλός. Είναι η απογοήτευση που μ’ έχει εξουθενώσει. Να βλέπω ανθρώπους άβουλους, ανθρώπους ουροβόρους, να σε κοιτούν και να μιλούν με πρόσωπα διπλά, να σου χτυπάνε φιλικά με νόημα τον ώμο, να λένε δήθεν συμφωνούν, να λένε πόσο σ’ αγαπούν και σε τιμούν και κει στα ύπουλα και στα κρυφά να σου τρυπούν την πλάτη.

Τώρα θα πεις, μετά απ’ αυτά αξίζει άραγε ο κόπος, αξίζει άραγε ο πόνος;

Τι θα ’λεγες σε κάποιον που τη ζωή του τώρα ξεκινά;

Χωρίς καν σκέψη δεύτερη αυτό που έκανα κι εγώ θα έλεγα να κάνει.

Γιατί όταν χάνεις την ψυχή δεν έχει αξία η ζωή.

Κι αν όσο είσαι μικρός και δεν μπορείς να δεις γιατί τυφλώνει η δόξα, μεγάλος σίγουρα θα δεις και θα ’ναι τόσο παγερό αυτό που τότε θα αισθανθείς που και ο θάνατος θα πάγωνε μπροστά του.

ανάγερτος

Αγαπώ

Αγαπώ

ένα φεγγάρι πορφυρό

στα μάτια και στον ουρανό

την ώρα

που τα χέρια σου

αγγίζουν το κορμί μου

Αγαπώ

όρκους φωτιάς

πάνω

στο σώμα σου

να σβήνω

Αγαπώ

αυτό το δάκρυ

που κοιτά

σαν προσευχή

γονατιστό

 Αγαπώ

το χάδι σου

στα γκριζωπά μαλλιά μου

την ώρα

που το δάκρυ μου

κυλάει

στη ματιά μου

Αγαπώ

το χρόνο

που μου χάρισες

ξανά

παιδί να αισθανθώ

Αγαπώ

γιατί με έμαθες

ζωή

χωρίς αγάπη,

ποτάμι δίχως θάλασσα

χωρίς φιλί το χάδι

Αγαπώ

τη μυρωδιά

από το σώμα σου

και τα μαλλιά

Αγαπώ

όλο τον κόσμο

αγαπώ

που σε αισθάνομαι

κοντά μου

Κι αν δεις

χώρο να δίνω στον εχθρό

δεν είναι υποχώρηση

Παγίδα είναι τακτικής

στην άτροπο τη μοίρα

να δείξω πόσο σ’ αγαπώ

ανάγερτος

Παραγγελία σιωπής

Παραγγελία σιωπής χωρίς απόδειξη είναι τα χρόνια σου που χάρισες για να πληρώνεις μια ζωή το φόρο. Κεράστηκες τον γαλλικό σε κούπα απομίμηση γαλάζια πορσελάνη και νόμισες σου χάρισαν μια θάλασσα μετάξι. Σου έλυσαν το πρόβλημα και σου ‘ κλεψαν την κόλλα. Δεν είσαι μέσα κι απορείς. Χωρίς δικό σου όνομα οι πίνακες επιτυχόντων. Το τυρκουάζ της θάλασσας και τ’  ουρανού καθρέφτης, το άλικο δάκρυ της ροδιάς μέσα στον κήπο της γιαγιάς, στο φώναζαν. Μα θέλει μάτια για να δεις, μάτια ψυχής κι αυτιά ν’ ακούσεις δίχως γουόκμαν και γυαλιά, φτηνά ακούσματα γυμνά με σκούρο χρώμα τζάμια. Άνοιξε το παράθυρο και δες. Έχεις τον ήλιο, την ελιά, το πεύκο μεσ’ στη θάλασσα, έχεις και το φεγγάρι για να μεθάς με έρωτα.

Δεν έχω τίποτε άλλο να σου πω πέρα απ’ αυτό.

Ροβόλα μεσ’ στις πασχαλιές, στις λεμονιές και στις ιτιές.

Ροβόλα δίχως θυμικό για να αγγίξεις ουρανό εκεί που σκάει το κύμα.

Ροβόλα γρήγορα χωρίς πανό.

Έχει μαυρίσει το κακό.

ανάγερτος

Άτιτλο

Όταν καίγονται οι αλήθειες δε σκορπίζουν το σκοτάδι, κρύβουν τον ήλιο σου.

ανάγερτος

Θα ψιθυρίσω αγάπη

Θα ψιθυρίσω δυνατά για ν’ ακουστεί  μακριά…

σαν ένας κτύπος σ’ αγαπώ να σου γλυκάνει την καρδιά,

σαν ένα φύλλο μαγικό να σου χαϊδέψει τα μαλλιά,

σαν ένα δάκρυ που κυλά πάνω στο σώμα που διψά

Θα ψιθυρίσω αγάπη!

ανάγερτος

Ο επόμενος ήμουν εγώ...

Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους.

Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα.

Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές.

Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα.

Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών.

Δεν ανήκα σ΄ αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ.

Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι.

Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε.

Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων.

Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου.

Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ.

Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει.

Martin Niemöller

“Ο Μάρτιν Νίμελερ (Martin Niemöller, 1892 –1984) ήταν ένας Γερμανός λουθηρανός πάστορας και αντι-ναζί θεολόγος, γεννημένος στο Lippstadt της Γερμανίας ο οποίος έγινε γνωστός για κάποιο απόσπασμα λόγων του το οποίο αργότερα παρουσιάστηκε και ως ποίημα. Ένα ποίημα το οποίο σχολιάζει την (πολιτική) απάθεια της «σιωπηλής πλειοψηφίας» την εποχή του Γ' Ράιχ.  Αν και η αρχική του μορφή δεν είναι γνωστή καθώς και υπήρξαν πολλές παραφράσεις, το παρακάτω κείμενο είναι η πιο διαδεδομένη μορφή του και την οποία προτιμά και ο ίδιος ο Νίμιλερ, όπως αποκρίθηκε  μετά από σχετική ερώτηση για αυτό πολλά χρόνια αργότερα.”

Αναδημοσίευση από…anaghrapho blogspot.gr(http://anaghrapho.blogspot.gr/2011/06/martin-niemoller.html)

Αχ και να γινότανε...

Είναι κάτι στιγμές που σκέφτομαι διάφορα. Παράπονα σε συμπεριφορές που καταλήγουν σε οργή και σε ακραίες σκέψεις.

Διαβάζω αποφάσεις κομματικές γραμμές. Λένε, “δεν πρέπει να απεργήσουνε  αυτοί, δεν πρέπει να φωνάξουνε οι άλλοι. Να κλείσουν δρόμους και σχολειά. Θα ερημώσει η αγορά κι ο τουρισμός φτερά θα κάνει. 

Μα είστε άνθρωποι εσείς, να μη λυπάστε τα παιδιά, τους γέρους, αυτούς που πάνε στη δουλειά. Τώρα που κινδυνεύει η χώρα. Αλλά είπαμε. Καλά που ήμασταν εμείς και σώθηκε η χώρα. Εσείς μας φέρατε ως εδώ. Δε θα το επιτρέψουμε και στο γκρεμό να πάμε. Κι αν δεν πιστεύεις άνοιξε τηλεόραση να δεις τι γνώμη έχει ο λαός. Το λέει κι ο Πρετεντέρης…

Γλιτώσαμε το θάνατο κι ήταν στο παρά πέντε.”

Υποκριτές! Ρολόι στο χέρι ο θάνατος  έπαψε να φορά. Του κόψατε το χέρι και το φορέσατε εσείς. Γυμνώσατε ακόμα και το θάνατο. Στην απληστία σας , φάνηκε λίγη η ζωή.

Γι’ αυτό λοιπόν περνούν απ’ το μυαλό διάφορα. Όπως ας πούμε να γίνει κάτι ξαφνικό και να χαθεί το χρήμα. Να πάψουν τα νομίσματα, να πάψει ο χρυσός να έχουνε αξία. Θέλω να δω τα πρόσωπα, θέλω ν’ ακούσω να μιλούν αυτοί που κυβερνάνε. Πόσο ανήμποροι κι ανίσχυροι θεέ μου θα’ ναι!

Φιγούρες απ’ το παρελθόν που τους σκοτώσαν το παρόν.

Δίχως λεφτά, δίχως στηρίγματα και θα, γελοία ανθρωπάκια χωρίς ζωή στα ξαφνικά. Να δω πως θα μιλούν στην τηλεόραση μπροστά. Να βγαίνουν στην πορεία κι όλοι εμείς, λίγο χειρότερα από πριν άσχετο με το όνειρο, με αποφάσεις σαν κι αυτές να λέμε πως δεν πρέπει. Καλά, μεσ’ στις γιορτές, στις πανελλαδικές, τώρα που αρχίζει ο τουρισμός! Δεν το κατάλαβες καλά. Τα δακρυγόνα νάν’ καλά.

Που να το φανταζόσουνα την ώρα που τ’ αγόραζες  πως θα χτυπούν εσένα.

Θέλω να δω, αυτό να δω κι ύστερα ας πεθάνω, όπως το λέει ο λαός συχνά. Αυτός που την ανάγκη του βιώνει στα αθόρυβα, στα σκοτεινά τα δρώμενα. Αυτός που τη ζωή του κόλαση την έχουν κάνει, αυτοί που στον ιδρώτα του μα και στο αίμα πάνω πουλάνε πνεύμα ανήθικο,  χρυσαφικό κλεμμένο στην αγορά των λουλουδιών. Αυτός που, δεν είναι άμοιρος κι αυτός.

Για νάμαστε και δίκαιοι το πιο πολύ ευθύνεται αυτός.

Αυτός που το επέτρεψε και συνεχίζει ακόμα πάνω  στο πλιάτσικο να κάνει τον τσιλιαδόρο της ντροπής για λίγα ψίχουλα στο χώμα.

Ας είναι…

Αυτό το όνειρο θα ήθελα να ζούσα

Θα ήταν αρκετό έστω μια μέρα μόνο

Ν’ αλλάξει ο κόσμος τη ματιά που φανερώνει τη χαρά, να δει πόσο γυμνοί είναι αυτοί που κυβερνούν τη γη, να δει πως δεν του πρέπει η ζωή στο φόβο.

Αχ και να γινότανε, μια μέρα μόνο…

ανάγερτος

Μάνα!

Μάνα!  αν μάζευες το δάκρυ σου και τόχυνες στη γη, μόνο πουλιά και ψάρια και όλοι εμείς πληγή απ’ την πληγή σου πάνω στο χάδι σου και στο φιλί, στο μπλε βαθύ μαζί σου

Με τη φωτιά και με το αίμα σου, στον έρωτά μας έδωσες ζωή

Με ένα στήθος αγκαλιά και με το δάκρυ σου μεγάλωσα

Με τη λαχτάρα σου μέσα στα μάτια σου παίρνω τη δύναμη να ζω

Είσαι το χέρι που κρατά τη γη

Είσαι τα πάντα μου

Σ’ ευχαριστώ!

“Σε όλες τις μανούλες, μα και σ’ αυτές που λαχταρούν να γίνουνε, σε όλες που έχουν το χάδι στο φιλί, το μητρικό και τη στοργή, να είναι πάντοτε καλά.

Σας το χρωστούμε…”

ανάγερτος

Αυτά τα λίγα για αρχή...

Τσιγάρο αναμμένο πάνω στο χέρι του νεκρού, μονόλογος που ξεψυχά  σε βρώμικους της ηθικής καπνούς, συνείδηση  κομμένη και ραμμένη μέσα σε μέτρα άμετρα. Ανάποδα το δέρμα φόρεσες  για να κρυφτεί η γύμνια σου μέσα σε πλήθος ηδονών κι αυτό το βάπτισες ανάγκη για να σωθεί η ψυχή σου. Λες και το ξέρεις τι έχει ανάγκη η ψυχή, λες και τη ρώτησες ποτέ σου. Ποτέ δεν ασχολήθηκες . Πύργους από κερί κι αλάτι έχτιζες να συντηρείς το δράμα σου. Και τώρα που όλα γεύση στυφή στα πλάνα γίνανε, μεσ’ σε κορδέλες και ρακιές, μεσ’ σε μονότονες πομπές εκδίδεσαι.

Με μεταξένιο ύφασμα έντυσες το σταυρό σου για να μπορείς να τον υμνείς σε απευθείας σύνδεση.  Κρύβεσαι μέσα στη σκόνη που γερνά στα ξύλινα πατώματα, μέσα στα λόγια τ’ ουρανού,  μεσ’ στις ρωγμές που άφησε ο χρόνος. Βρίζεις, γελάς, χλευάζεις, καμώνεσαι τον έξυπνο, τον έρωτα θερίζεις προτού ακόμα γεννηθεί. Εσύ που δεν μπορείς να σπείρεις.

Εσύ που τη ζωή σου δεν πονάς και τη δική μου τη ζωή ακόμα την ορίζεις, δεν έχεις το δικαίωμα εμένα να με κρίνεις. Προσωπικά, δε σε χρειάζεται η ζωή, είναι λεβεντογέννα. Δεν περπατά στα τέσσερα, παλεύει με τα τέσσερα. Πάντα σε βόλευε αυτά να τα μπερδεύεις.

Αυτά τα λίγα για αρχή και για το τέλος μια γραμμή, αριστοφανική γραφή να σου τρυπήσει τη χορτασμένη ηθική σου.

“Ο ήλιος απ’ τα σύννεφα για να φανερωθεί θέλει τα στήθη σου κι όχι τον κώλο σου να βλέπει”

ανάγερτος

Στα φύλλα της απαντοχής...

Στα φύλλα της απαντοχής μετρώ σταγόνες.

Υγρό το πανωφόρι πάνω στο κάστρο της τρελής

και οι κερασιές ωρίμασαν.

Για χρόνους τώρα αδειανούς, με τις βρισιές και τις ντροπές ποτίζαν το περβόλι. Κορίτσι, έβγα στους ανθούς. Είν’ η φωνή του φεγγαριού πίσω απ’ τα σύννεφα. Έλα, μη στέκεις μάτια μου χλωμό. Έχουν γυμνώσει το μυαλό σου, μη σου παγώσει κι η καρδιά! Φόρα το πανωφόρι σου κι ας είναι και υγρό. Μεσ’ στο νερό είν’ η ζωή. Κι αν σάπισε η σκέψη

Είν’ ο καρπός ,

ο γιός της Άνοιξης,

που λαχταρά ν’ ανοίξετε φτερά.

ανάγερτος

Θέλει καρδιά η Ανάσταση

Υπόγεια σκλάβα η λάμπα με καπνισμένα τα φιλιά πάνω στο πάτωμα που τρίζει.

Κρατά στο χέρι το κερί. Είναι τυφλή μα φαίνεται να βλέπει.

Κάτι σαν θαύμα. Πρωτοφανές το σκηνικό.

Οι ζηλωτές παραληρούν κι οι άλλοι μεσ’ στο κλάμα.

Οράματα και μαγικά σάρκα να παίρνουν και οστά.

Ακολουθούν οι είλωτες, μαζί οι δεσμοφύλακες και τελευταία η ζωή να αργοσβήνει. Σαν το τσιγάρο το στριφτό, σαν τη φωτιά που την καρφώνουν στο σταυρό.

Ζούμε τις μέρες των Παθών. Πιο ζωντανά δε γίνεται.

Στον πολυθρόνο μας εμείς και ο Χριστός μπροστά μας.

Μια προβολή στο σώμα μας είν’ τα καρφιά και η ψυχή σαν στρουθοκάμηλος σε προσευχή γυρεύει την Ανατολή στην πιο βαθιά την τρύπα.

Οδηγητής ο θάνατος πάνω στο αίμα του Θεού και η Ανάσταση θέλει καρδιά για νάναι και δική μας.

ανάγερτος

Στ' απόκρημνα τα βράχια...

Στ' απόκρημνα τα βράχια ολημερίς, τις πέτρες που μας πέταγαν μαζί με χώμα σκυθρωπό που κάρπιζε τ' ανέραστα τα βλέμματα, θα κουβαλώ.

Και για νερό, το δάκρυ, αυτό που το μαζεύαμε σπυρί σπυρί όταν οι άλλοι γέλαγαν παίζοντας ρόδα τις καρδιές μας.

Μια φωλιά, νάναι μικρή, νάναι ζεστή, να μη χωρά μικρότητες, μήτε κακία κι ερημιά, του αετού μονάχα να χωρά μακριά απ' του κακού το μάτι, μαζί θα χτίσουμε.

Στην καμινάδα του Θεού, δίχως τη γλώσσα του φιδιού, με της ζωής τον έρωτα να ζήσουμε.

Κι όσοι πιστεύουν πως ζωή είναι αυτή που ζούνε, μια πρόσκληση ελεύθερη, τις Κυριακές με τα παιδιά μαζί, με μας να ζήσουνε ότι κι εμείς θα ζούμε.

ανάγερτος

Είμαι στο πλάι σου...

Αγάπη μου με μουσική ερωτική θέλω να ντύσω την ψυχή σου.

Να μη κρυώνεις και πονάς μέσα στο φως της ερημιάς. Κι αν οι καημοί, σου μαστιγώνουν το κορμί, κλείσε τα μάτια σου. Μέσα στο όνειρο, μέσα στο δάκρυ σου, μια αγκαλιά αστέρια θα σου ζεσταίνουν την καρδιά. Είναι το χάδι μου στα χρυσαφένια τα μαλλιά σου, είν' τα φιλιά, είναι τα χέρια μου που σε κρατούν σφιχτά. Μη φοβηθείς, στο πλάι γύρνα απαλά, κοιμήσου. Είμαι στο πλάι σου, μαζί σου.

ανάγερτος

Άκου μικρέ!

Είσαι μικρός κι όλο ρωτάς. Όλοι μαζί,  από γονείς, τους συγγενείς, τους ρήτορες, της εξουσίας ηγήτορες, πρέπει να μάθει λένε, να μάθει την αλήθεια το παιδί.

Είσαι μεγάλος και ρωτάς γιατί δεν έχει ο φτωχός ψωμί και ξαφνικά, είσαι του κράτους σου εχθρός.

……..

Να κάνεις είσαι λεύτερος όσο το κράτος δε χαλάς. Το σπίτι σου στον άστεγο και φαγητό στον άνεργο αν θέλεις δώσε, μα μη ρωτάς. Είναι φωτιά το να ρωτάς γιατί πεθαίνει ο κόσμος. Ποιος είσαι εσύ όπου τολμάς και αψηφάς τα όρια που σου βάλαμε; Άκου μικρέ! την εξουσία να μιλάς, εμείς στη δώσαμε κι εσύ τη βάφτισες δημοκρατία να νοιώθεις τάχα δυνατός. Μα αν συνεχίσεις να ρωτάς, κάτω απ’ τη σόλα μας θα λιώσεις, σαν τον σκουλήκι που πατάς.

……..

Βία, υποκρισία και ντροπή.

Να οι αρχές οι σύγχρονες που χτίζουν λένε τη ζωή.

ανάγερτος