Θα μας λείψεις Λεο

Στην εσχατιά της αγάπης

με φλεγόμενο βιολί


ανάγερτος

Μελαγχολία

Δίπλα στα πεσμένα φύλλα

που χόρευαν τρελά να ζεσταθούν

να κερδίσουν την εύνοια

του παγωμένου αέρα

από ένστικτο βάδιζα

φιλικός

μα τόσο διαφορετικός

στη σκέψη του Ντύρερ

όταν ζωγράφιζε τη μελαγχολία του

μόνο καθιστή.

ανάγερτος

Αιωνία η μνήμη

Πως να γευθείς τους καρπούς!

Πως να γυρίσεις τα μάτια με δέος

όταν όλα σκυφτά!

Πως να μιλήσεις σ' αυτά τα παιδιά

πως υπήρξανε άντρες, πως υπήρξαν

γυναίκες, πως υπήρξαν παιδιά- ναι! παιδιά

μ' ένα σθένος περίσσιο και καρδιά λιονταριού

που αψηφούσε το θάνατο

που δώσανε αίμα - αίμα ποτάμια

για λευτεριά!

Τι να τους πεις!

Με τα μνημόσυνα δε ζωντανεύουν οι νίκες

Να πεις

Αιωνία η μνήμη

Θα είστε για πάντα μες' στην καρδιά μας

Μία νίκη τεράστια κι ένας πόλεμος

που δεν τέλειωσε ακόμα...

Έτσι να πεις

Γιατί έτσι ζωντανεύει το χρέος.

ανάγερτος

Η Μαριονέτα

 Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μαριονέτα

φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή,

ίσως δε θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι αλλά σίγουρα

θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτά που αξίζουν

αλλά γι' αυτά που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πολύ,

γιατί κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια

χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φωτός.

Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα

όταν οι άλλοι κοιμόντουσαν, θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν

και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωής δε θα άφηνα να περάσει

ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ,

ότι τους αγαπώ.

Θα έκανα κάθε άντρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι

αγαπημένοι μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν

ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν χωρίς να καταλαβαίνουν

ότι γερνούν αν πάψουν να ερωτεύονται!

Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει.

Στους γέρους θα έδειχνα πως το θάνατο δε τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από τους ανθρώπους...

Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού,

χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο

με τον οποίο κατεβαίνεις την απότομη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει για πρώτη φορά

το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες

να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που μας μένει

μόνο το σήμερα θα ηθελα να σου πω πόσο σ´αγαπώ

και ότι ποτέ δε θα σε ξεχάσω...

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία μέρα

που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο

δεν έρθει ποτέ θα μετανοιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δε βρήκες

χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν απασχολημένος

για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ

τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο

να τους πεις " συγνώμη ", " συγχώρεσέ με ", " σε παρακαλώ ", " ευχαριστώ "

κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Αν δεν το κάνεις σήμερα θα είναι όπως χθες κι αν δεν το κάνεις

ποτέ δεν πειράζει. Ξεκίνα να κάνεις πράξη τα όνειρά σου.

Τώρα είναι η ώρα.

Johnny Welch ( Γραμμένο για τη μαριονέτα του Mofles )

Το έγραψα για τα απλά και δυνατά του νοήματα, μα πιο πολύ για την αποκατάσταση της αλήθειας.

Το ποίημα αυτό μέχρι και σήμερα εμφανίζεται ως " η αποχαιρετιστήρια επιστολή " του νομπελίστα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές.

Όσο στενεύει ο καιρός

‘Οσο στενεύει ο καιρός ο στίχος λιγοστεύει

Να κουβαλάς πολλά δεν το μπορεί ο πόλεμος.

ανάγερτος

Επιστολές σ' έναν νεαρό ποιητή

Και αν πρέπει να σας πω κάτι ακόμη, ας είναι το εξής:

Μην πιστέψετε πως αυτός που προσπαθεί να σας παρηγορήσει,

ζει χωρίς να μοχθεί ανάμεσα στις απλές και σιωπηλές λέξεις,

που έχουν ενίοτε ευεργετική επίδραση επάνω σας.

Η ζωή του κρύβει πολλή κούραση, πολλή θλίψη

και βρίσκεται πολύ πίσω από τη δική σας.

Όμως αν ήταν διαφορετική, δεν θα μπορούσε ποτέ

να βρει τις λέξεις αυτές.

Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε

Το παν είναι ν' αντέξουμε

Ποιος μίλησε για νίκες; Το παν είναι ν' αντέξουμε.

Ρίλκε

Μη περιμένεις το αύριο

Ζήσε όπως μπορείς το παρόν

Με όποιο τίμημα

Μη περιμένεις το αύριο

Το μέλλον είναι γεμάτο απώλειες

ανάγερτος

Την ώρα που φεύγεις

Την ώρα που φεύγεις είν’ ο δρόμος στενός.

ανάγερτος

Της ανθρωπότητας η παράνοια

Της ανθρωπότητας η παράνοια

ο τρόμος και η λύπη

στο παγωμένο βλέμμα σας

παιδιά μου!

ανάγερτος

Ο πλανόδιος θόρυβος

Όπως ήρθε έτσι και χάθηκε

ο πλανόδιος θόρυβος

Μέσ´ απ´ τη μπόρα

Το κοίταγμά του

υπόσχεση του γυρισμού,

πεσμένα φύλλα

που χάνονται στα χέρια μου...

ανάγερτος

Η λεπτομέρεια

Μέσα στην ένταση του έρωτα

που διαλύει το μέταλλο

και δίνει χρώμα στη σκουριά

πορεύομαι,

αγκαλιά με την ηρεμία

και το φωτεινό σου χαμόγελο.

Είναι η λεπτομέρεια

που γλυκαίνει το χρόνο

στο δρόμο της επιστροφής.

Είναι η όραση

που αποκτάς ξαφνικά

όταν νοιώθεις το βήμα των γλάρων.

Είναι η ακοή

ν´ακούς τα πλοία

να σε καλούν για άλλες θάλασσες.

Είναι η αίσθηση

να νοιώθεις το νερό να κολυμπά.

Είν´ η διάσταση

που παίρνει το άπειρο

μέσα στο μέλι των ματιών σου.

Είναι το άπιαστο, το ονειρικό.

Να χάνομαι!

Να χάνομαι και να γελώ...

ανάγερτος

(Από τον " Κήπο του Ανάγερτου ", την πρώτη μου ποιητική συλλογή.)

Γράψε για ό,τι έζησες

Αγαπώ τους απλούς ανθρώπους που σκέπτονται, που γράφουν. 
Όπως σκέπτονται και όπως γράφουν γιατί το δύσκολο 
δεν είναι να φοράς, είναι να βγάζεις.

Ο κόσμος υποφέρει από τη σκέψη και τον λόγο των "ντυμένων". 
Γράψε για ό,τι έζησες, γι' αυτά που έζησες. 
Για πόρνες γράψε, για φυλακισμένους, για άστεγους, απόκληρους, 
για πρόσφυγες που γνώρισες, για τις ψυχές που κλείνουν μέσα τους 
τον πόνο και της καρδιάς το βάσανο, τη γέννα και το θάνατο.

Γράψε και διάβαζε. Μόνο γι' αυτούς, μόνο αυτούς.

Η ύπαρξη στο ακρωτήρι του βυθού κάνει σινιάλο.

ανάγερτος

Να βαδίζεις ανάποδα

art by Alain Vaissiere

Όσο αντέχεις να βαδίζεις ανάποδα

Δεν είναι το χάσιμο που ορίζει το δρόμο

Είναι το πως προτιμάς να χαθείς.

ανάγερτος

Τόσο όμορφα όλα!

Τόσο όμορφα όλα μπροστά στη γύμνια τους!

ανάγερτος

Να πολιορκείς την αγάπη

painting by Andre Kohn

Να πολιορκείς την αγάπη

με το ίδιο τόξο

που σημαδεύεις τα σύννεφα

Για να γυρίσει σε σένα,

το βέλος θα πρέπει πάντα

να πηγαίνει ψηλά.

ανάγερτος

Όλος ο κόσμος μια ταινία

Η διάσταση του χαμόγελου

 Επειδή, κατά βάση, η κοινωνία ταυτίζει το συμφέρον με το χρήμα και η εξουσία ξεπηδά μέσα απ’ το εκάστοτε συμφέρον της κοινωνίας, ο πολιτικός μας λόγος μάλλον αυτομαστίγωμα φαντάζει παρά ανατροπή. Όταν η ζωή αντικαταστήσει το χρήμα, αυτή θα ’ρθει σαν μια συνέπεια φυσική. Θα είναι τότε που οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουμε το άσκοπο κυνήγι του χρήματος που μας έχουν επιβάλλει και θα στραφούμε στο κυνήγι της ζωής πάνω στα ερείπια πια της μόλυνσης, της βίας, της καταστροφής. Απόβλητα του άκρατου κέρδους μιας άλλης εποχής πλέον. Ο τρόπος συναλλαγής στο νέο περιβάλλον ίσως αλλάξει, ίσως παραμείνει ο ίδιος. Μόνο που τότε το χρήμα θα έχει μια άλλη διάσταση. Τη διάσταση του χαμόγελου κάτω από έναν καθάριο ουρανό.

Είναι σημαντικό να γίνεται χαμόγελο και πίστη η ουτοπία.

Τα όνειρα γεννιούνται απ’ τα όνειρα.

ανάγερτος

Το πιο βαρύ φορτίο

Το πιο βαρύ φορτίο τα μάτια που αγάπησες.

ανάγερτος

( Ποιητική συλλογή " Ο Κήπος του Ανάγερτου " )

35° Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Κάπως έτσι

Κάπως έτσι,

το αίμα σκοτεινιάζει το βλέμμα

Κάπως έτσι,

ο πόνος γίνεται τρόμος

Κάπως έτσι,

για να ξέρουμε ποιος οπλίζει το χέρι.

ανάγερτος

Επί ακμής συνωμοσία

Photo by katarzyna gritzman

Όσο κρατάς

στα ανοιχτά της θάλασσας, εκεί

όπου μπορεί να πνιγεί ένας ολόκληρος

κόσμος,

εμείς

ζωντανοί δε θα θαφτούμε ποτέ!

ανάγερτος

( Απόσπασμα από το ποίημα "Επί ακμής συνωμοσία".

Από το βιβλίο μου ' Ο Κήπος του Ανάγερτου' )

Εκεί θα μ´εύρεις!

Του δρόμου

Ποίηση και Μουσική

κι Αγώνες κι Έρωτες

Εκεί θα μ´εύρεις!

ανάγερτος

Να σ' αγκαλιάζω

Να σ´αγκαλιάζω

κόλαση

να μην υπάρχεις...

ανάγερτος

Μέσα στα μάτια σου

Ήταν η στιγμή της ροής

όπου τίποτε δε γεμίζει και τίποτε δεν

αδειάζει

όταν εγώ δανείστηκα ανύπαρκτη ζωή

Ήθελα πολύ να ζήσω όσα δεν έζησα

Φίλοι μού είπαν πως πλήρωσα ακριβά

Αλήθεια, έχει τιμή η αγάπη;

ρώτησα και χάθηκα

Ήθελα τόσο να οργανώσω το χρόνο μου!

Ένωσα τις ακίδες του με κλωστή

μεταξωτή

κλείδωσα τις φοβίες μου -

αυτές που κι αν ακόμη πέθαιναν φρικτά

ασφυκτικά στριμωγμένες με τις αγωνίες

και τα πάθη μου, τις συμφορές μου και τα

λάθη μου ·

καθόλου μα καθόλου δε θα μ´ένοιαζε -

και φόρεσα κατάσαρκα τα λίγα τα αιώνια

που ζήσαμε μαζί

Σ´αυτό το ταξίδι της μνήμης

θέλησα να βρεθώ αγκαλιά στο βυθό

να γνωρίσω το θάνατο στα χείλη σου

χωρίς στηρίγματα

να αφεθώ

εκεί που χαράζει και σβήνει το φως

Εκεί, μέσα στα μάτια σου...

ανάγερτος

( Από την ποιητική συλλογή " Ο Κήπος του Ανάγερτου ", εκδόσεις Iwrite )

Ένα όμορφο ταξίδι

foto by Δέσποινα Μπλαστροπούλου

Όταν έγραφα τις σκέψεις μου δεν είχα στο μυαλό μου την έκδοσή τους. 

Έγραφα για μένα, έγραφα για να εκφράσω όπως και οι περισσότεροι που γράφουν, 

αυτή την εσωτερική ανάγκη της ψυχής να μιλήσει. 

Το βιβλίο γεννήθηκε από την προτροπή δικών μου ανθρώπων αλλά και φίλων διαδικτυακών κυρίως, με αρκετούς εκ των οποίων δεν έτυχε να συναντηθούμε ποτέ. 

Τους ευχαριστώ πολύ όλους αυτούς που πίστεψαν σε μένα και χαίρομαι που τα γραπτά μου άγγιξαν ψυχές. Από παιδικές μέχρι και ώριμες σαν τη δική μου ψυχές.

 Είναι από τις στιγμές που λες " και για το άγγιγμα μιας ψυχής μονάχα αξίζει που το έγραψα..."

( Δέσποινα Μπλαστροπούλου σ' ευχαριστώ πολύ!!! )

ανάγερτος

Καληνύχτα παλιόφιλε

Painting by Naomi Tydeman

Πώς το καράβι με τους πονεμένους έγινε δέντρο!

Πώς ο δρόμος και το παιδί που κουβαλούσες στον ώμο

έγιναν κομμένος κορμός;

Μέσα στη χάλκινη λίμνη

η σκιά του περήφανου ζώου

δε διαφέρει απ’ τη δική σου

Στην καταχνιά της ανώφελης μέρας

το σκυφτό ατενίζει το άτι

στα θολά τα νερά

Μόνο εκεί στα χαμένα, γίνεσαι ένα

Στο εξόδιο άγγιγμα

Μόνο εκεί

Ύστερο, αποκαμωμένο φιλί

ανάγερτος

( Απόσπασμα από το ποίημα "Καληνύχτα παλιόφιλε".

Από το βιβλίο μου ' Ο Κήπος του Ανάγερτου' )

Στον ερχομό σου

Painting by Josef Kote

Στον ερχομό σου είν´ οι μανόλιες και

τα κυκλάμινα που ανοίγουν το δρόμο

να τρυπώσεις στον κήπο μου.

Το θέλω το γέλιο σου

το θέλω το δάκρυ σου

τη σκέψη σου

Θέλω το άρωμά σου

να γίνει έρωτας στα φύλλα μου.

Μην ξενυχτάς πάνω στην πέτρα

θρυμματίζοντας το ρόδο

που σε μάγεψε.

Το αγκάθι που σ´έκανε να πονέσεις

σημάδι ν´αγγίξεις το στήθος μου

Άγγιξέ με ζωή μου!

Τα γραπτά μου θα καούν

μόλις καθίσεις στο θρόνο σου.

ανάγερτος

( Από τον " Κήπο του Ανάγερτου " )

Βουλιάζει ο δρόμος

painting by Vangelis Rinas

Βουλιάζει ο δρόμος

Κι αυτά τα ξύλα πάνω στην άμμο

Πληγώνουν τα πόδια

Ήθελα

Το υπόλοιπο του ταξιδιού μου να το κάνω πεζός

Να βαδίζω ξυπόλυτος και να θυμάμαι

Λίγο πριν το τέλος

Την ανάγκη της θάλασσας

Να μοιραστεί τις κρυφές της ελπίδες μαζί μου

Ξυπόλητος βαδίζω

Κι αυτά τα ξύλα πάνω στην άμμο

Πόση ζωή κουβαλάνε!

ανάγερτος

( Από το βιβλίο μου ¨ Ο Κήπος του Ανάγερτου ¨ )

Ψηφοφορία public για το καλλίτερο βιβλίο του 2015

" Ο Κήπος του Ανάγερτου " Το πρώτο μου βιβλίο (http://kipos.iwrite.gr)

Ο κήπος του Ανάγερτου, ένας κήπος ψυχής' o κήπος μου, έκλεισε χρόνο.

Σε δύσκολους καιρούς, απάνθρωπους καιρούς προσπαθεί να ζεστάνει τη φλέβα

του έρωτα, της λευτεριάς, της ανθρωπιάς.

Σ´ένα ταξίδι καταιγίδων ζητά την ψήφο σας να κρατηθεί...

Από όσες και όσους το διαβάσατε και σας άγγιξε

Από όσες και όσους πιστεύετε ότι αξίζει αυτή η γραφή να διαβαστεί.

Με την ευκαιρία ένα θερμό ευχαριστώ σε όλες και σε όλους σας

για την μέχρι τώρα στήριξή σας!!!

Ευάγγελος Ρήγας   ( ανάγερτος )