Έρωτας και σεξουαλικότητα στην πορεία της ζωής μας...

Οι ποικίλες και άπειρες τρέλες που προκαλεί η σεξουαλικότητα καθώς και τα πάθη που γεννιούνται απ’ αυτή, συντηρούν στον άνθρωπο μια διαρκή κατάσταση ήπιας παραφροσύνης, για όσο χρόνο διατελεί υπό την επίδραση εκείνης της ερωτικής ορμής ή εκείνου του διαβόλου, που την εξουσιάζει αδιάλειπτα.

Έτσι, μόνο όταν αυτό το ένστικτο σβήσει, έρχεται ο άνθρωπος εντελώς στα λογικά του.
Είναι βέβαιο ότι, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε ατομικές καταστάσεις και συνθήκες, στα νιάτα εν γένει προσιδιάζει κάποια μελαγχολία και θλίψη ενώ στα γηρατειά κάποια χαρούμενη διάθεση. Η αιτία γι’ αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από το ότι, τα νιάτα διατελούν ακόμη κάτω από την εξουσία ή καλλίτερα είναι σκλάβοι εκείνου του δαίμονα που δεν τους χαλαλίζει ούτε μια ελεύθερη ώρα, ενώ ταυτόχρονα ευθύνεται, άμεσα ή έμμεσα, για όλες σχεδόν τις συμφορές που πλήτουν ή που απειλούν τον άνθρωπο.
Τα γηρατειά τώρα, έχουν τη χαρούμενη διάθεση εκείνου, που επιτέλους λυτρώθηκε απ’ τα δεσμά που επί χρόνια κουβαλούσε και τώρα κινείται ελεύθερος.
Ωστόσο από την άλλη, θα έλεγε κανείς ότι, μόλις ξεθυμάνει η ερωτική ορμή, ο πυρήνας της ζωής έχει φαγωθεί και ότι μόνο το τσόφλι της απομένει. Κάτι σαν, μια κωμωδία που άρχισε να παίζεται με ανθρώπους και που στη συνέχεια την αποτελειώνουν κάποια νευρόσπαστα παίζοντας ντυμένα με τα ρούχα εκείνων.

Σοπενάουερ

“ Προσωπικά, προτιμώ σκλάβος του δαίμονα χωρίς λυτρωμό παρά λυτρωμένος και κενός, φαγωμένη ζωή χωρίς πυρήνα, σκέτο τσόφλι.”

Δεν ξεχνιέσαι…

Στα σύννεφα κοιμάμαι με σκέπασμα τον ουρανό,

δεν ξεχνιέσαι…

Πουλιά αστέρια να με κρατούνε αγκαλιά,

να με σκεπάζουνε, να τραγουδούν

και στο αυτί γλυκά να ψιθυρίζουν,

δε σε ξέχασε…

Είναι εδώ για σένα, όπως εσύ για κείνη.

Μακριά αλλά κοντά…κοντά για πάντα.

Στήριγμα, συντροφιά, θαλπωρή

στην ψυχή και στην καρδιά σας.

“ Τυχεροί όσοι γνώρισαν τον απόλυτο έρωτα έστω και μια φορά…

Και ακόμα πιο τυχεροί όσοι μετουσίωσαν τον απόλυτο έρωτα σε απόλυτη αγάπη. Γι’ αυτούς ένα τραγούδι πρόσφορο στην ψυχή τους…της μουσικής τα χρώματα να ζωγραφίσουν την αγάπη τους, που έγινε παντοτινή λαχτάρα στη ζωή τους. ”

ανάγερτος

Στην άκρη τ’ ουρανού

Στην άκρη τ’ ουρανού σε γνώρισα
και ήσουνα φως,
ένα μικρό φωτάκι πίσω απ’ το σύννεφο.
Εκεί βρεθήκαμε,
όταν τα σύννεφα έγιναν ένα...

Έλαμπες...και οι ανταύγειες σου,
ουράνιο τόξο
μετά την καταιγίδα.

Με ρώτησες; Μπορεί ο έρωτας
να γεννηθεί στα σύννεφα;
Μπορεί ν’ αντέξει και να μη χαθεί
από τους κεραυνούς, την καταιγίδα;

Ναι σου απάντησα, μπορεί.
Γιατί, της καταιγίδας τα παιδιά
εκεί ερωτεύονται και εκεί πεθαίνουν.


ανάγερτος

H σκέψη του τέλους του κόσμου

Όχι πια οι επτά σάλπιγγες και το χαλάζι και η θάλασσα που γίνεται αίμα και η πτώση των άστρων και οι ακρίδες που βγαίνουν από τους καπνούς του πηγαδιού της αβύσσου και οι στρατοί του Γκογκ και του Μαγκόγκ και το τέρας που βγαίνει από τη θάλασσα...
Τώρα πια, ανεξέλεγκτα και ανεξακρίβωτα,... ο πολλαπλασιασμός των πυρηνικών αποβλήτων και οι όξινες βροχές και ο Αμαζόνιος που εξαφανίζεται και η τρύπα του όζοντος και οι ορδές των απόκληρων μεταναστών, που ανεβαίνουν και χτυπούν, κάποτε βίαια, τις πόρτες της ευμάρειας και η πείνα που θερίζει ολόκληρες ηπείρους και οι καινούργιες αθεράπευτες ασθένειες και η καταστροφή του εδάφους από την εκμετάλλευση και το κλίμα που αλλάζει και οι πάγοι που λιώνουν και η επιστήμη της γενετικής που θα μας βγάζει σε αντίγραφα και ο οικολογικός μυστικισμός που θεωρεί αναγκαία την αυτοκτονία της ίδιας της ανθρωπότητας, που πρέπει να χαθεί, για να γλυτώσουν τα είδη που έχουν σχεδόν καταστραφεί και η Μάνα γη που την έχουμε εκφυλίσει και πνίξει.
Σήμερα ζούμε (έστω στο μέτρο της φαινομενικότητας που μας έχουν συνηθίσει τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης), τους τρόμους ενός τέλους∙ και θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε ότι τους ζούμε με το πνεύμα του «Bibamus Edamus Cras Moriemur» («Να πιούμε, να φάμε, αύριο πεθαίνουμε»), γιορτάζοντας το τέλος των ιδεολογιών και της αλληλεγγύης στη δίνη ενός ανεύθυνου καταναλωτισμού.
Έτσι ο καθένας μας σήμερα, ζει το φάντασμα της Αποκάλυψης και συγχρόνως το ξορκίζει. Όσο όμως περισσότερο το ξορκίζει τόσο περισσότερο το φοβάται υποσυνείδητα και το προβάλλει πάνω στις οθόνες με τη μορφή ενός σκληρού θεάματος, ελπίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο ότι το ξορκίζει από την πραγματικότητα.
Η σκέψη του τέλους του κόσμου στις μέρες μας, είναι πιο χαρακτηριστική στον κόσμο των λαϊκών και λιγότερο στον κόσμο των κληρικών. Δηλαδή, ο κόσμος των κληρικών την κάνει αντικείμενο προσευχής, αλλά κινείται σαν να ήταν σωστό να την προβάλει σε μια διάσταση που δεν μετριέται με τα ημερολόγια. Ο κόσμος των λαϊκών προσποιείται ότι το αγνοεί αλλά ουσιαστικά κατέχεται από την ίδια ιδεοληψία. Γι’ αυτό δεν είναι παράδοξο ότι δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να επαναλαμβάνει αυτό που είχε συμβεί στα πρώτα χίλια χρόνια.Το βίωμα της έμμονης ιδέας της συντέλειας του κόσμου, όπως αυτή παρουσιάζεται στο πιο δισχιδές και τρομερό βιβλίο της Βίβλου, στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.Γεγονός που γέννησε αιρετικά χριστιανικά κινήματα γνωστά ως χιλιασμοί. Από εδώ πήραν μορφή και οι διάφοροι χιλιασμοί της δεύτερης χιλιετίας.
Εγώ νομίζω πως υπάρχει ένας χιλιασμός απελπισίας κάθε φορά που βλέπουμε ως αναπόφευκτο το τέλος του κόσμου και η οποιαδήποτε ελπίδα παραχωρεί τη θέση της σε ένα τελετουργικό του τέλους της ιστορίας ή και μιας επιστροφής της στη διαχρονική και αρχαϊκή παράδοση, όπου καμιά πράξη θέλησης και καμιά σκέψη-δεν λέω ορθολογική αλλά εύλογη-δεν θα μπορέσει ποτέ να την πλουτίσει. Από εδώ γεννιέται η γνωστική αίρεση(και μάλιστα στις μορφές της μεταξύ των λαϊκών) για την οποία ο κόσμος και η ιστορία είναι καρπός του λάθους και μόνο λίγοι εκλεκτοί, καταστρέφοντας και τους δυο,θα μπορέσουν να ελευθερώσουν τον ίδιο το θεό. Από εδώ προέρχονται οι διάφορες μορφές του υπεράνθρωπου, γι’ αυτό πάνω στο άθλιο σκηνικό του κόσμου και της ιστορίας θα μπορούν να γιορτάσουν τα φλογισμένα ολοκαυτώματα μόνο οι μυημένοι οπαδοί μιας φυλής ή αίρεσης. Μόνο αν έχουμε μια έννοια της κατεύθυνσης της ιστορίας(ακόμη κι αυτός που δεν πιστεύει στη Δευτέρα Παρουσία) μπορούμε ν’ αγαπούμε και να πιστεύουμε-με συμπόνια-ότι υπάρχει ακόμη θέση για την Ελπίδα.
Υπάρχει μια γνώση Ελπίδας (και υπευθυνότητας δικής μας όσον αφορά το αύριο) που θα μπορούσε να είναι κοινή σε πιστούς και άπιστους: Πάνω σε τι μπορούμε ακόμη να βασιστούμε; Ποια λειτουργικότητα κριτικής θα μπορούσε να προσλάβει μια σκέψη τέλους που να μη συνεπιφέρει αδιαφορία προς το μέλλον αλλά σταθερή επούλωση των λαθών του παρελθόντος; Διαφορετικά είναι σωστό ότι και χωρίς να σκεφτούμε το τέλος, αποδεχόμαστε ότι αυτό πλησιάζει, καθόμαστε μπροστά στην τηλεόραση (προφυλαγμένοι μέσα στα ηλεκτρονικά οχυρά μας) και περιμένουμε κάποιον να μας διασκεδάσει, ενώ τα πράγματα στο μεταξύ πάνε όπως πάνε. Και στο διάβολο αυτοί που θα’ ρθουν.

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ουμπέρτο Έκο
 
 
 
ανάγερτος

Υπάρχει μια τάση...

Υπάρχει μια τάση να θεωρούμε πως αυτό που βλέπουμε στην παρούσα στιγμή είναι κι αυτό που θα συνεχίσουμε να βλέπουμε. Ξεχνάμε πόσο συχνά σ' αυτόν τον αιώνα αιφνιδιαστήκαμε από τις αναπάντεχες καταρρεύσεις θεσμών, από εκπληκτικές αλλαγές στη σκέψη των ανθρώπων, από απρόσμενες εξεγέρσεις ενάντια σε τυραννίες, από την ταχεία καθίζηση συστημάτων εξουσίας που έμοιαζαν ανίκητα.
Τα δεινά που συμβαίνουν είναι επαναλήψεις δεινών που συνέβαιναν πάντα -πόλεμος, ρατσισμός, κακομεταχείριση γυναικών, θρησκευτικός και εθνικιστικός φανατισμός, πείνα. Τα καλά που συμβαίνουν είναι απρόσμενα.
Απρόσμενα κι όμως ερμηνεύσιμα βάσει κάποιων αληθειών που αντιλαμβανόμαστε πότε πότε, αλλά που τείνουμε να ξεχνάμε: Η πολιτική δύναμη, οσοδήποτε τρομερή, είναι πιο εύθραυστη απ' όσο νομίζουμε (παρατηρήστε τη νευρικότητα εκείνων που την κατέχουν).
Τους απλούς ανθρώπους μπορεί κανείς να τους εκφοβίσει για ένα διάστημα, μπορεί επίσης να τους περιπαίξει για ένα διάστημα, όμως έχουν έναν βαθιά εμπεδωμένο κοινό νου και αργά ή γρήγορα θα βρουν τρόπο να αμφισβητήσουν την εξουσία που τους καταπιέζει. Οι άνθρωποι δεν είναι εκ φύσεως βίαιοι, σκληροί ή άπληστοι, μολονότι μπορούν να γίνουν τέτοιοι. Οι άνθρωποι, παντού, θέλουν τα ίδια πράγματα: συγκινούνται από τη θέα εγκαταλελειμμένων παιδιών, άστεγων οικογενειών, θυμάτων πολέμου. Θέλουν ειρήνη, φιλία και στοργή, πέραν των φυλετικών κι εθνικών διαχωρισμών.
Η επαναστατική αλλαγή δεν έρχεται σε μία κατακλυσμική στιγμή (τέτοιες στιγμές πρέπει να τις φοβόμαστε!) αλλά σε μία ατέρμονη σειρά εκπλήξεων, διαγράφοντας μια τεθλασμένη γραμμή προς μια καλύτερη κοινωνία.
Δεν χρειάζεται να εμπλακούμε σε μεγαλεπήβολες, ηρωικές πράξεις για να συμμετάσχουμε στη διαδικασία της αλλαγής. Οι μικρές πράξεις, όταν πολλαπλασιάζονται επί εκατομμύρια ανθρώπων, μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο.
Το να ελπίζει κανείς σε κακές εποχές δεν είναι ανόητα ρομαντικό. Βασίζεται στο γεγονός ότι η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι μόνο μια ιστορία σκληρότητας, αλλά και συμπόνιας, θυσίας, θάρρους, ευγένειας. Ο,τι επιλέξουμε να υπογραμμίσουμε σε τούτη την περίπλοκη ιστορία, αυτό θα καθορίσει τη ζωή μας. Αν δούμε μόνο το χειρότερο, θα καταστρέψει την ικανότητά μας να κάνουμε οτιδήποτε. Αν θυμηθούμε τους τόπους και χρόνους -κι είναι τόσο πολλοί- που οι άνθρωποι φέρθηκαν εκπληκτικά, αυτό θα μας δώσει την ενέργεια για να δράσουμε και τη δυνατότητα να στείλουμε τη σβούρα -τον κόσμο μας- σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Κι αν δράσουμε, σε οσοδήποτε μικρή κλίμακα, δεν χρειάζεται να περιμένουμε για κάποιο μεγάλο, ουτοπικό μέλλον. Το μέλλον είναι μια άπειρη διαδοχή από παρόντα, και το να ζούμε σήμερα όπως πιστεύουμε ότι πρέπει να ζουν οι άνθρωποι, αψηφώντας όλα τα κακά γύρω μας, αποτελεί από μόνο του μια θαυμαστή νίκη».












Χάουαρντ Ζιν



ανάγερτος

Σκέψεις πάνω στην ελληνική κρίση χρέους

Το πρόβλημα που έχει πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας στη χώρα μας, η κρίση χρέους, ικανό να παρασύρει και να αφανίσει ζωές, συνειδήσεις, αξιοπρέπεια, είναι πολύ πιο σύνθετο απ’ ότι παρουσιάζεται.

Μιλάνε για διογκωμένο, σπάταλο, διεφθαρμένο δημόσιο τομέα.

Για ιδιωτικό τομέα χωρίς όραμα, χωρίς προοπτική, σε πλήρη εναγκαλισμό με την κρατική εξουσία. Για δομικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε όλα τα επίπεδα. Για κακοδιαχείριση, διεφθαρμένες κυβερνήσεις, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα γενικότερα.

Δεν θα διαφωνήσω. Συμφωνώ πως πρέπει ν’ αλλάξουν πολλά στην ελληνική κοινωνία. Ίσως και όλα.

Εκεί που διαφωνώ είναι πως, δεν είναι αυτά που μας οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα. Το ότι βοήθησαν ναι. Μα, μέχρι εκεί…και εξηγώ.

Θα αναφέρω την Ιρλανδία. Μια χώρα με διοίκηση υποδειγματική. Δημόσιο τομέα συρρικνωμένο, να λειτουργεί τέλεια. Εύρωστο ιδιωτικό τομέα με μια αξιοζήλευτη εξαγωγική δραστηριότητα. Με διαφάνεια και αξιοκρατία σε όλους τους τομείς. Κατάληξη; Στην ίδια μοίρα με την Ελλάδα. Κρίση χρέους, ανεργία, λαός χαμένος να ψάχνει τρόπους για μετανάστευση.

Τι θέλω να πω. Θέλω να πω πως, το πρόβλημα είναι βαθύτερο και δεν έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα.

Έχει να κάνει με την Ευρώπη. Με τη γέννηση και λειτουργία της Ενωμένης Ευρώπης. Έχει να κάνει με την Ευρωπαϊκή Νομισματική Πολιτική. Έχει να κάνει με το Ευρώ.

Δεν ήθελαν, δεν φρόντισαν, τους βόλευε; Ίσως ένα απ’ αυτά, ίσως όλα μαζί. Λίγη σημασία έχει.

Αυτό που ξέρω, αυτό που μπορώ να διακρίνω, είναι πως, η Ένωση της Ευρώπης χτίστηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια.

Χωρίς Κεντρική Διοίκηση με δυνατότητες γρήγορων και καταλυτικών αποφάσεων , χωρίς Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα με ουσιαστική δύναμη παρέμβασης όπου και όταν χρειάζεται, με αποφάσεις για το συμφέρον των κρατών της Ευρώπης και όχι των Τραπεζών.

Που να εγγυάται το χρέος των κρατών, με κοινή έκδοση ευρωομολόγου, με μηδενικά σχεδόν επιτόκια στις χορηγήσεις κεφαλαίων στα κράτη μέλη.

Χωρίς το πατρονάρισμα κανενός Δ.Ν.Τ., κανενός τυχοδιωκτικού χρηματοπιστωτικού οργανισμού. Να δούνε την Ευρώπη σαν ένα κράτος και να φροντίσουν να μοιράσουν τον πλούτο που παράγεται από όλους, αναλογικά.

Αυτό που είναι τώρα, είναιΈνωση για τον τύπο και μόνο. Χωρίς ουσιαστική πολιτική και οικονομική ένωση. Κάτι σαν, ναι μεν αλλά…Ενωμένοι και χωριστά. Ενωμένοι απλά, για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων πολιτικών και οικονομικών των Μεγάλων. Των εύρωστων οικονομικά κρατών που τραβούν το άρμα της Ευρώπης. Μέχρις εκεί…Όλοι στο μαντρί και το γάλα εμείς.

Έ…δεν γίνεται! Δεν πάει άλλο. Δεν πήγε άλλο.

Τώρα, το έχουν αντιληφθεί.

Κι αυτό που φοβούνται δεν είναι η Ελλάδα, δεν είναι η Ιρλανδία.

Εξάλλου νιφάδες είναι αυτές, μπροστά στη χιονοστιβάδα που έρχεται και απειλεί να σκεπάσει και τους ίδιους. Βλέπουν τον κίνδυνο. Βλέπουν πως χρειάζεται αλλαγή. Αλλαγή εκ βάθρων.

Αυτό είναι που φοβούνται και διαβουλεύονται συνεχώς.

Προσπαθούν να αποφύγουν να μιλήσουν για το μέλλον της Ευρώπης.

Γιατί φοβούνται. Γιατί έχουν αντιληφθεί ότι αυτό σημαίνει αλλαγή. Αλλαγή σε πολλά επίπεδα.

Δομικά, τραπεζικά, κοινωνικά, οικονομικά.

Εν’ ολίγης αλλαγή σε όλο το πολιτικό σύστημα της Ευρώπης.

Αυτό φοβούνται. Γιατί το κεφάλαιο που διαφεντεύει το πολιτικό σύστημα και που καταπίνει ζωές και κράτη, φοβάται την αλλαγή. Φοβάται το άγνωστο που θα γεννηθεί.

Ένα όμως είναι σίγουρο. Αυτό που υπάρχει πρέπει να αλλάξει, γιατί πρώτα και πάνω απ’ όλα θα πνίξει τους ίδιους. Μεγάλες θάλασσες, μεγάλο τσουνάμι.

Οι επιλογές είναι δύο.

1. Διάλυση της Ε.Ε και επαναφορά στο πρότερο σύστημα (νομισματικό κ.λ.π)
2. Μια Νέα Ενωμένη Ευρώπη στη βάση της απόλυτης Πολιτικής και Οικονομικής ένωσης.

Επειδή προσωπικά την διάλυση την αποκλείω, εξάλλου δεν θα έμπαιναν ποτέ σε διαδικασία Ένωσης τα μεγάλα κράτη αν δεν απέβλεπαν σε οφέλη από την διαδικασία αυτή, προσβλέπω στην επικράτηση της δεύτερης επιλογής.

Από το πώς και το πότε θα επιτευχθεί τώρα, η δημιουργία της Νέας Ενωμένης Ευρώπης, θα κριθεί και το μέλλον της Ελλάδος, της Ιρλανδίας κ.λ.π.

Εκεί είναι το κλειδί, εκεί είναι η λύση του προβλήματος.

Όσο καθυστερεί να βρεθεί λύση, τα προβλήματα θα παραμένουν και θα οξύνονται. Γιατί όσο κι αν μειωθούν οι μισθοί, όσο κι αν αυξηθούν οι φόροι, όσες θυσίες κι αν γίνουν, άγγελοι να μας κυβερνήσουν, το χρέος όχι μόνο δεν θα μειωθεί, αλλά θα αυξάνεται δραματικά.

Κατανοητό είναι αυτό. Όταν μειώνονται δραματικά τα εισοδήματα των εργαζομένων παύει να κινείται η αγορά, σταματά να εισπράττει το κράτος.

Όταν πουλιούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις, σταματά να εισπράττει το κράτος. Αποτέλεσμα; Aφήστε το καλλίτερα…

Όσον αφορά τώρα εμάς τους απλούς πολίτες, το τι πρέπει να κάνουμε, τι μπορούμε να κάνουμε, τι πρέπει να ζητήσουμε, πέρα από φανατισμούς και δικαιολογημένα οργισμένη αγανάκτηση είναι ένα απλό μα νομίζω καταλυτικό πράγμα.

Ποιο είναι αυτό; Να ξεσηκωθούμε. Να βγούμε στους δρόμους. Να είμαστε όλοι στους δρόμους.

Και μαζί με μας, όλοι οι λαοί της Ευρώπης.

Γιατί την αλλαγή, μόνο η πίεση των λαών μπορεί να φέρει. Η ιστορία διδάσκει.

Μέσα λοιπόν από την αλλαγή στην Ευρώπη θα γίνει και η δικιά μας αλλαγή. Η αλλαγή προς το καλύτερο.

Πρέπει να φωνάξουμε να μπει στο επίκεντρο ο άνθρωπος.

Μόνο μέσα από την ευημερία και κοινωνική δικαιοσύνη των λαών θαρθεί και η ευημερία των κρατών.

Επειδή όμως το κεφάλαιο ζει και πλουταίνει μέσα από τη δυστυχία των λαών, την αλλαγή πρέπει να την επιβάλλουν οι λαοί.

Και μέσα στο “ λαοί ” είμαστε όλοι. Εγώ, εσύ, αυτός, αυτή.

Δεξιοί, σοσιαλιστές, αριστεροί, απολίτικοι, αναρχικοί…παιδιά με μέλλον αβέβαιο, γυναίκες και άντρες που βαδίζουν στο αύριο χωρίς προοπτική.

Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει άλλη λύση και όσοι την επαγγέλλονται κοροϊδεύουν για άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό.

Όλοι στους δρόμους…Όσο πιο πολλοί τόσο πιο σύντομα θα φανεί το φως στο τούνελ.

Η επανάσταση του 21^ου αιώνα έχει αρχίσει και είναι διαφορετική.

Από την έκβασή της θα κριθεί το μέλλον μας, θα κριθούν οι ζωές μας και οι ζωές των παιδιών μας.

Υ. Σ. Την έξοδο από το ευρώ προσωπικά δεν την ασπάζομαι, πιστεύοντας πως θα είχε οδυνηρά αποτελέσματα. Οι καταθέσεις θα εξανεμίζονταν, η συρρίκνωση των μισθών θα ήταν δραματική, η αγοραστική δύναμη  σχεδόν μηδενική. Κύρια θύματα ο απλός εργαζόμενος λαός. Οι άλλοι, έτσι κι αλλιώς τα χρήματά τους και τις δραστηριότητές τους τα έχουν εκτός Ελλάδας. Αυτοί μπορεί και να την επιδιώκουν. Το κέρδος εξάλλου γι’ αυτούς είναι πάνω απ’ όλα.

ανάγερτος

Βαδίζω γυμνός

Σε κόσμο ντυμένο

στα δήθεν, στα πρέπει,

στα πως, βαδίζω γυμνός.

Υποκριτές δικαστές

να με δικάζουν

κι ένα τσούρμο ποντίκια

να ροκανίζουν ζωές.

Που άφησες τα ρούχα σου;

να με ρωτάνε, με τόνο αυστηρό.

Και γω κοιτώντας στα μάτια τους,

να απαντώ: Τα πέταξα για να μπορώ να ζω…

ανάγερτος

Παράνομοι νόμοι των ερώτων

Είναι στο κόκκινο το αίμα μας η αγάπη, είτε το παραδεχόμαστε, είτε όχι, είτε φωνάζουμε: « Α, πα, πα…δεν αντέχω άλλο! Δε θα πάρω άλλο…Δώσαμε! Δώσαμε!                                                                                        Όσοι έχουν ερωτευτεί βαθιά, ζοφερά, όπως αξίζει να χαρακτηρίζει κανείς τούτη την ανάβαση στον Παράδεισο και την κάθοδο στον Άδη, θα έχουν αισθανθεί στο πετσί τους πως πουθενά αλλού όσο στον έρωτα δε συναντώνται έτσι σφιχτοδεμένα και αδιαχώριστα τα δύο φροϊδικά ένστικτα: Να θες να ζήσεις σε βαθμό θανάτου μ’ αυτόν που αγαπάς. Να θες να διαλυθείς μέσα στη δική του σάρκα και να αφανιστείς μέσα στο δικό του αίμα, για να υπάρξεις περισσότερο. Τούτη η μυστηριακή ένωση, που θυμίζει τελετουργία, δε διδάσκεται αλλά προέρχεται από μια γνώση προσωπική, φυσική, κυτταρική, εμπειρική όλων όσοι έφτασαν σε μια τέτοιου βαθμού και ποιότητας συνάντηση. Πώς να μην είναι ο έρωτας πανίσχυρος; Θαυματουργός, καταστροφικός και αυτοκαταστροφικός. Σε μεταβάλλει σε σπόρο που από μόνος του ποθεί να ζήσει πεθαίνοντας, βυθιζόμενος στο χώμα του άλλου. Είναι τόσο επιτακτικές αυτές οι παράλογες λαχτάρες, ώστε ακυρώνονται τα όρια, τα πρέπει και καθετί μέχρι τώρα γνωστό. Το υποσυνείδητο απελευθερώνει τις καταπιέσεις του. Που αλλού ο άνθρωπος δεν είναι ταυτόχρονα άγγελος και θηρίο πρωτόγονο; Όλα του μαζί και ταυτόχρονα; Κανείς έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να καταλάβει τους ερωτευμένους, κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση τους. Δε γίνεται. Ας οριστεί, λοιπόν, ως ιερή τρέλλα η περίπτωσή τους.   Τον έρωτα τον αγαπούν ακόμη κι αυτοί που τον μισούν. Ιδίως οι δεύτεροι. Είναι εκείνοι που του έχουν δοθεί περισσότερο, που έχουν ζυμωθεί πιο δυνατά μαζί του, που μπόρεσαν να μαρτυρήσουν και να ματώσουν περισσότερο απ’ τους άλλους. Ο βαθμός και η οξύτητα της ερωτικής οδύνης δικαιώνει τις αλλόκοτες, τις παράνομες συμπεριφορές του. Δε γίνεται υπό το κράτος τέτοιου πόνου να απαιτείς τα λογικά, να κρίνεις και να κατακρίνεις για έλλειψη σύνεσης και ψυχραιμίας εκείνους που φρικτά πονούν. Στην αγάπη, πρέπει να δίνουμε χρόνο, η σταύρωση και η ανάσταση είναι η δική της διαδρομή και όποιοι εγκαταλείπουν στα δύσκολα τον αγώνα είναι εκείνοι που χάνουν την κρυμμένη ουσία. Οι σημερινοί άνθρωποι δεν αντέχουν καμιά κακουχία. Με την πρώτη στενοχώρια αποφασίζουν πως η σχέση είναι αταίριαστη, πως πρέπει να γλιτώσουν και να ξαναδοκιμάσουν πάλι αλλού. Όμως τα βάσανα, τα δύσκολα, δεν είναι σύμπτωμα πάντα του τέλους και της αποτυχίας μιας σχέσης, αλλά και της προόδου της, μιας διάβασης σαν διόδια σε παραπέρα διαδρομή. Μια καλή παρομοίωση γι’ αυτό είναι η εξής: Πως, όπως ένα παπούτσι πονάει το πόδι όταν το πόδι μεγαλώνει, έτσι και η σχέση, όταν ακριβώς μεγαλώνει, περνάει από βάσανο· βάσανος θα πει και δοκιμή. Το συναίσθημα είναι από τη φύση του ωκεανός. Άρα διαρκώς αλλάζει χρώμα, κίνηση και μορφή, με το παραμικρό. Έχουμε την τάση, ολιγόψυχοι όντες, να πιστεύουμε πως αυτό που αισθανόμαστε τώρα είναι παντοτινό· κι αν το βράδυ αλλάξουμε συναισθηματική διάθεση, πάλι θα νομίζουμε πως αυτό που νιώθουμε τώρα είναι το για πάντα. Πολύ δύσκολα και αργόσυρτα μαθαίνουμε συναισθηματικά, λες και τα συναισθήματα είναι πιο ισχυρά από τη γνώση, την ευφυϊα, πιο πειστικά από την πείρα. Οι πιο συναισθηματικοί τύποι ζουν πιο πλούσια και πιο μαρτυρική μαζί. Είτε είναι είτε δεν είναι έτσι, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, πάντα διαλέγουμε: Να είναι η ζωή μου πλούσια και μαρτυρική, ή φτωχή και « ασφαλισμένη»;

 

Μάρω Βαμβουνάκη

Εργατική Πρωτομαγιά

 

Όνειρα, αγώνες, ιδανικά...σύμβολο λαμπρό, η εργατική Πρωτομαγιά. 
Σήμερα, όλα χάθηκαν με όλα τα δεινά.                                                                       
Θα πουν πολλοί...Φταίει αυτός, φταίνε αυτοί, φταίνε οι άλλοι. Αυτοί που ήταν κάποτε μπροστά και τώρα σκύψαν το κεφάλι.                                        
Ένα έχω να πω εγώ.                                                                                                                            Πως, οι αγώνες για πάλη και για λευτεριά δεν είναι υπόθεση απλή, δεν θέλει εφησυχασμό γιατί πάντα παραμονεύουν τα σκυλιά...                                   
Έτσι και χάσαμε...όμως προσωρινά.                                                                         
Γιατί, τα όνειρα και τα ιδανικά δεν χάνονται.                                                            
Ζουν πάντα μέσα στην καρδιά, ψάχνοντας τη δικαίωση για το άδικα χαμένο αίμα και τη χαμένη λευτεριά.                                                                           
Το πάθημα να γίνει μάθημα και όλοι ενωμένοι πια, σαν σήμερα να γιορτάζουμε την ένδοξη εργατική Πρωτομαγιά!

ανάγερτος

Γιατί δεν μπορούμε να γνωρίσουμε πλήρως τον άλλο;

 

Διότι μας εμποδίζουν μια σειρά από φράγματα.   

α) το φράγμα που χωρίζει την εικόνα απ’ τη γλώσσα · «το μυαλό σκέφτεται με εικόνες αλλά για να επικοινωνήσει με κάποιον άλλο, πρέπει να μετατρέψει την εικόνα σε σκέψη και τη σκέψη σε γλώσσα, πορεία όμως απατηλή καθώς στη διάρκειά της συμβαίνουν διάφορα ατυχήματα: η πλούσια, τρισδιάστατη υφή της εικόνας, η εξαιρετική της πλαστικότητα και ευελιξία, οι ιδιωτικές νοσταλγικές συγκινησιακές της αποχρώσεις, χάνονται όταν η εικόνα στριμώχνεται στη γλώσσα.»                                                                                                                                   

“Η αλήθεια είναι πως η πληρότητα της ψυχής μπορεί μερικές φορές να υπερχειλίσει σε μια απόλυτη κενότητα της γλώσσας, γιατί κανένας μας δεν μπορεί ποτέ να εκφράσει ακριβώς το μέτρο των αναγκών ή των σκέψεων ή των θλίψεών του. Κι η ανθρώπινη ομιλία είναι σαν στραβωμένος τέντζερης, που πάνω του χτυπάμε πρωτόγονους ρυθμούς κατάλληλους μόνο για να χορεύουν αρκούδες, ενώ λαχταράμε να παίξουμε μια μουσική που να λιώσει τ’ αστέρια.”                                    «Φλωμπέρ» (Μαντάμ Μποβαρύ)

β) το φράγμα που είμαστε επιλεκτικοί ως προς το τι αποκαλύπτουμε

γ) το φράγμα  που εντοπίζεται στον γνώστη, όχι σ’ αυτόν που αποκαλύπτει αλλά μέσα στον άλλο, ο οποίος πρέπει ν’ αντιστρέψει τη σειρά που ακολούθησε ο πρώτος και να μεταφράσει πάλι τη γλώσσα σε εικόνα-στο κείμενο που μπορεί να διαβάσει το μυαλό μας(είναι εξαιρετικά απίθανο να ταυτίζεται η εικόνα του δέκτη με την εικόνα του πομπού). Εξάλλου το μεταφραστικό λάθος επιβαρύνεται κι από το συστηματικό σφάλμα της προκατάληψης. Διαστρεβλώνουμε την εικόνα των άλλων επιβάλλοντάς της τις δικές μας προτιμήσεις και ιδέες.                                                                                                    “Περιτυλίγουμε το φυσιογνωμικό περίβλημα του πλάσματος που βλέπουμε με όλες τις ιδέες που έχουμε ήδη σχηματίσει για κείνο, και στην πλήρη εικόνα του που συνθέτουμε μέσα στο μυαλό μας, οι ιδέες αυτές έχουν σίγουρα την κυρίαρχη θέση. Στο τέλος γεμίζουν τόσο ολοκληρωτικά την καμπύλη του μάγουλου, ακολουθούν με τέτοια ακρίβεια τη γραμμή της μύτης, αναμειγνύονται τόσο αρμονικά στον ήχο της φωνής του, ώστε μοιάζουν πια να μην είναι παρά ένα διάφανο κάλυμμα, έτσι ώστε κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπο ή ακούμε τη φωνή του, τις δικές μας ιδέες γι’ αυτόν αναγνωρίζουμε κι αυτές παρακολουθούμε.”            «Προύστ»                                                                                         

  “Έχεις φορτώσει αυτό το πλάσμα μ’ ένα σωρό ποιότητες που επιθυμείς πολύ. Έχεις ερωτευτεί το ίδιο σου το δημιούργημα”    «Προύστ»                                                                                                              «Κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπό του… τις δικές μας ιδέες γι’ αυτόν αναγνωρίζουμε-λόγια που μας δίνουν το κλειδί να καταλάβουμε πολλές σχέσεις που ναυάγησαν» 

δ) το φράγμα που εντοπίζεται στον μεγάλο πλούτο και συνθετότητα κάθε πλάσματος «η ροή της εμπειρίας κάθε ανθρώπου είναι τόσο σύνθετη που θα ξεπερνά πάντα κάθε νέα τεχνολογία»                                                                                                                                         “Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ του Τζούλιαν Μπάρνς δίνει μ’ έναν πολύ όμορφο και ιδιότυπο τρόπο ένα παράδειγμα της ανεξάντλητης συνθετότητας του ανθρώπου( η αδυναμία του Μπάρνς ν’ ανακαλύψει τον αυθεντικό παπαγάλο βάζει ένα τέρμα στην πεποίθησή του ότι είναι δυνατόν να παγιδευτεί ο «αληθινός Φλωμπέρ» ο «αληθινός» οποιοσδήποτε )”  

         

                                                                                                                 

σκοτείνιασαν τα όνειρα

Σκοτείνιασαν τα όνειρα

έρχεται καταιγίδα

Μπες στο πιθάρι μη βραχείς

Για δες! Οι ουρανοί ανοίξαν…

Στάλες βροχής ή δάκρυ

ή μήπως καρδιοχτύπι

είναι αυτό που πέφτει;

Αν είναι στάλες φώναξε και βγες

Βγάλε το σώμα σου στη μπόρα

Ζητά η ψυχή να ξεπλυθεί

Αν…χτύποι καρδιάς ή  δάκρυ

Σώπα!!!

 

ανάγερτος

πελαγίσιο κορμί

Πελαγίσιο κορμί με αλμύρα, δροσιά και φεγγάρι

στο δρόμο για συντροφιά.

Χελιδόνι ψυχή, ταξιδεύει μακριά

τη φωλιά της αγάπης να βρει…

Στοργικά, με αγάπη περίσσεια και ψυχή που μεθά

τριγυρνά στα όνειρά μου.

Στις φτερούγες του πάνω, ουρανό ν’ ακουμπώ

και να σιγοτραγουδώ…

η αγάπη αυτή με κάνει φως μου να γελώ!

ανάγερτος

έρωτας

έρωτας…ιδρωμένα κορμιά..σταγόνες ζωής…αγγέλων αρώματα. έρωτας…μουσκεμένο κορμί..σαν να μη φοράς τα ρούχα σου πια..εσύ..η καρδιά σου..και οι χτύποι της…

έρωτας…προσφορά...προσφορά στη ζωή..στην ψυχή…και στους γύρω μας…

έρωτας…μοιρασιά...απλόχερη ζεστασιά σε κορμιά..σε ψυχές..στα όνειρά μας τα τρελλά..εκεί που αγκαλιάζει ο ουρανός τη γη..εκεί που κατεβαίνουν οι θεοί…

“Ο έρωτας είναι ένας, χωρίς σύνορα, φραγμούς και αποστάσεις.”

“Στην καταιγίδα του έρωτα, η ομπρέλα της λογικής λυγίζει.”           

 

Είπαν για τον έρωτα…

Η ουσία του έρωτα είναι η αβεβαιότητα.                    «Ο.Ουάιλντ» 

Στον έρωτα και τον πόλεμο επιτρέπονται όλα!           «Νίτσε»

Μια ζωή χωρίς έρωτα είναι μια χρονιά χωρίς καλοκαίρι. «Σουηδική παροιμία»

ανάγερτος

Πηλός, αμαρτία και κρασί...

Πηλός, αμαρτία και κρασί σμίξανε

και φτιάξαν το κορμί σου.

Όλες του κόσμου οι αρετές, οι ατίθασες

και μαλακές σμιλέψαν την ψυχή σου.

Οι μουσικές της θάλασσας, τραχιές,

γλυκές, μελωδικές κεντήσαν τη φωνή σου…

Κι εσύ, ελεύθερη και δυνατή,

παιδί της δίψας για ζωή έπιασες  το τιμόνι…

να ταξιδεύεις διαρκώς, τον κόσμο να μαθαίνεις.

Μα σε ταξίδι μακρινό, του νου και τ’ ουρανού

σταμάτησες για να κατέβεις…και είπες, μετά από καιρό…

το άλλο μου μισό αντίκρυσα που ήταν εκεί

από καιρό, για να με περιμένει…

ανάγερτος

ΜΑΚΡΥΑ ΜΑΚΡΥΑ

Μακρυά Μακρυά στο χρόνο

κάτι στα μάτια ενός άλλου

θα σε κάνει να ξανασκεφτείς τα μάτια μου

τα μάτια μου που τόσο σ'αγαπούσαν.

Και μακρυά, μακρυά στο χρόνο

σ'ένα χαμόγελο στα χείλη ενός άλλου

θα βρείς την ατολμία μου

για την οποία κάποτε με πείραζες...

Και μακρυά μακρυά στο χρόνο

η έκφραση κάποιου προσώπου

θα σου θυμίσει το προσωπό μου

και τη θλίψη μου, που τόσο αγαπούσες.

Και μακρυά μακρυά στο χρόνο

κάποιο βράδυ θα είσαι μ'έναν άλλο

και ξαφνικά.. ποιός ξέρει πώς.. και γιατί

θ'αρχήσεις να μιλάς για μένα,

μια Αγάπη πιά πολύ μακρυνή.

Luigi Tenko  

ΤΟ 2011 ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Στους σκοτεινούς αυτούς καιρούς με την περιορισμένη ορατότητα, χρειαζόμαστε όσο ποτέ τους άσβηστους φάρους, να κρατάνε μακριά από τα βράχια το καράβι που κλυδωνίζεται.

Άσβηστος φάρος, ο μεγαλύτερος, της Ελλάδας και της ζωής μας, ο Οδυσσέας Ελύτης…

Με τη σκέψη μας στραμμένη σ’ αυτόν, ας θυμηθούμε κάτι μικρό…μα τόσο μεγάλο…

“Πάντα εσύ τ' αστεράκι

και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Tο βρεμένο μουράγιο

και η λάμψη επάνω στα κουπιά.”        

 

ανάγερτος

συναίσθημα και λογική: ευθεία γραμμή ή ζυγαριά;

Αφορμή για τον προβληματισμό αυτό, στάθηκε η άποψη καλής μου φίλης πάνω στο υπαρξιακό αυτό πρόβλημα και την ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Δεν θα σταθώ στην ανάλυση του τι είναι συναίσθημα και τι λογική. Βιβλία πολλά, αράδες ατέλειωτες έχουν γραφεί…Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα συγκεκριμένο θέμα, έναν συγκεκριμένο προβληματισμό: συναίσθημα και λογική· πως καθορίζονται αυτά, πως ορίζονται αυτά, πως και που πρέπει να κινούνται ώστε η ζωή μας να κυλά ομαλά, χωρίς ακραίες καταστάσεις. Πως πρέπει να τοποθετούνται αυτά μέσα στη ζωή μας ώστε αυτή να τείνει προς την ευτυχία. Υπάρχουν δυο απόψεις, τουλάχιστον έως τα τώρα· η άποψη της ευθείας γραμμής, ότι δηλαδή ο νους και η καρδιά πρέπει να είναι στην ίδια γραμμή, ευθυγραμισμένοι, αλλιώς θα υπάρχει μέσα μας διχόνοια και η άποψη της ζυγαριάς, ότι δηλαδή ο νους και η καρδιά, η λογική και το συναίσθημα, πρέπει να ισορροπούν, πρέπει οι δόσεις να είναι περίπου ίδιες, για να μη γείρει το καράβι…Δηλαδή συναίσθημα και λογική, σημεία πάνω σε ευθεία γραμμή ή ποσότητες πάνω στη ζυγαριά; Άποψή μου η δεύτερη, αυτή που έχει να κάνει με τη ζυγαριά. Ποσότητες είναι για μένα και όχι σημεία. Το πρόβλημα δεν είναι η ευθυγράμμιση, ευθεία γραμμή είναι και ο κατήφορος … Δεν μπορεί στον ίδιο άξονα να κινούνται το συναίσθημα και η λογική, δεν είναι σημεία για να ορίζουν πάντα μια ευθεία. Είναι πολλά, ανήκουν στο χώρο, στο χώρο του συνειδητού και του ασυνείδητου. Πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις, κάποιο να πάει από δω, κάποιο να πάει από κει για να ισορροπήσει η ζυγαριά. Αλλιώς... μοναξιά!!! Και όπως είπε και ο Επίκουρος, χιλιάδες χρόνια πριν… “για την αντιμετώπιση της μοναξιάς, ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να τα έχει καλά με τον εαυτό του. Απαραίτητη δε προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η αυτογνωσία και η εξοικείωση με την πραγματικότητα.”  Θέλει προσπάθεια και εξάσκηση, θέλει διαλογισμό, θέλει συζήτηση ώρες πολλές με τον εαυτό μας…δύσκολο πολύ, δεν πετυχαίνει πάντα…   Δύσκολη πορεία, η πορεία προς την ευτυχία. Αρμονία θα την έλεγα εγώ την ευτυχία·  να μοιράζεσαι, να ισορροπείς… Γιατί ούτε να σε διαφεντεύει μόνο το συναίσθημα είναι υγιές ούτε να είσαι της ψυχρής λογικής. Χρειάζεται να υπάρχει η σωστή δόση από τα δύο σε κάθε περίπτωση, σε κάθε έκφανση της ζωής. Να αφήνεσαι στην γλυκιά μέθη του συναισθήματος, αλλά να μην χρειάζεσαι απεξάρτηση...

ανάγερτος   

η γη αιμορραγεί, το φεγγάρι έχει κρυφτεί…κι εμείς;

Οι πολυεθνικές που κυβερνούν τη γη, οδηγούν τον κόσμο της στον όλεθρο και την καταστροφή. Κυβερνήσεις υπόδουλες κι αδύναμες, λαοί υπνωτισμένοι, χαμένοι στα σκοτάδια της αποχαύνωσης μέσω του καταναλωτισμού και της προπαγάνδας μέσω της ελεγχόμενης ενημέρωσης.

Καταστρέφουν το σπίτι μας, καταστρέφουν τις ζωές μας…

Άραγε ως πότε; Μήπως ήρθε η ώρα, μέσα από εδώ που μιλάμε, μέσα από το μέσο που σαν απώτερο σκοπό είχε και έχει την αποξένωσή μας, να ξεκινήσει η αναγέννησή μας;

Κλείνοντας τα μάτια και τ’ αυτιά μας στις σειρήνες της προπαγάνδας, μπορούμε σαλπίζοντας κάλεσμα ζωής, κάλεσμα δυναμικό παγκόσμιο, να πάρουμε τη ζωή μας, τη ζωή των παιδιών μας, τη ζωή που μας  ανήκει στα χέρια μας.

Να διαλύσουμε τα σύννεφα τα μαύρα που κρύβουν το φεγγάρι μας, που κρύβουν τη χαρά μας…

ανάγερτος

ΖΩΗ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΗ (Παραμύθι)

Κάπου ανάμεσα στα γερασμένα δέντρα ενός δάσους ζούσαν δυο φιόροι ο Ανάγερτος και η Ευθαλία. Ήταν μεγέθους πολύ μικρού και είχαν ένα κλωνί που το χρώμα του θύμιζε εκείνο της θάλασσας κοντά στα βράχια. Και τέσσερις φορές το χρόνο άλλαζε χροιά των φύλλων τους το κίτρινο. Το χειμώνα έπαιρνε ένα παράξενο διάφανο, το καλοκαίρι γινόταν σχεδόν πορτοκαλένιο, το φθινόπωρο ένα απαλό καφετί. Ενώ την άνοιξη θα τύφλωνε και την πιο έμπειρη μέλισσα το τόσο φούντωμα του. Ζούσαν μόνοι και ολημερίς καταριόταν τα έντομα και τον άνεμο που μακριά έπαιρναν τα παιδιά τους κάθε άνοιξη. Γνώριζαν πως σε γωνιές διάφορες του δάσους είχαν δικά τους παιδιά όμως οι ρίζες δεν τους επέτρεπαν να πάνε να τα βρουν.

Ευθαλία: Πλησιάζει πάλι η άνοιξη και φέτος δεν ξέρω αν θα τ’ αντέξω. Και είναι και τούτα τα μυρμήγκια με την επιμονή τους να κουβαλάνε κάθε λογής πραμάτεια πάνω μου.

Ανάγερτος: Αν είχα χέρια καλή μου θα 'φτιαχνα ένα χωμάτινο σπιτάκι και κανείς μήτε μέλισσα μήτε άνεμος μήτε μέρμηγκας θα τα 'βαζε μαζί σου. Μόνο που έχω ριζώσει εδώ να υπομένω την βολή του καθενός κινούμενου.

Ευθαλία: Όπου να 'ναι θα φανούν και οι μέλισσες έχεις κιτρινίσει τόσο και αυτή τη φορά στο λεω θα κλείσω τα πέταλα μου και ας είναι να σκάσω.

Ανάγερτος: Μη μιλάς έτσι καλή μου δεν είναι άδικος ο Θεός και να δεις που τόσο καιρό μας έχει σε δοκιμή βάλει να δει αν τον πιστεύουμε. Και αυτά που σου 'λεγε πέρσι εκείνη η ακρίδα θαρρώ δεν ήταν ψέματα.

Ευθαλία: Τι; πως είναι σπάνιο τα χρώμα μας και πως σαν εμάς άλλους φιόρους όλο το δάσος δεν έχει, εγώ λεω πως είναι αυτή η ομορφιά μας που μας κάμωσε τέτοια μοίρα.

Ανάγερτος: Ακούμε γλυκιά μου το ξέρω πόσο πονά μα θέλει δύναμη και πίστη το είχε πει και η γριά η δάφνη λίγο πριν την πεθάνει εκείνο τ’ αγριοκάτσικο. Και η δάφνη όμορφη πολύ δεν ήταν, μα γνώση σαν τη δική της μόνο ο πεύκος λενε πως έχει.

Ευθαλία: Αχ η καλή μας η δάφνη θυμάμαι που μας μιλούσε με τις ώρες εκείνες τις καλοκαιρινές βραδιές. Πάντα καλοσυνάτη και με εκείνο το αχνό χαμόγελο. Πόσους μύθους και μαγικά γνώριζε. Πόσο μου έχει λείψει...

Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή η Ευθαλία θυμήθηκε μιαν από τις ιστορίες την γριάς δάφνης.

Ευθαλία: Μόλις τώρα μου ήρθε στο νου, εκείνη η ιστορία της δάφνης με την πεταλούδα που ’χει χίλια χρώματα στο ’να της φτερό και χίλια δυο στο άλλο.

Ανάγερτος: Ναι την θυμάμαι, όχι πως μπορώ να το πιστέψω μόνο που και αλήθεια να είναι θα είναι πολύ μακριά από εδώ αυτή η πεταλούδα.

Η γριά δάφνη τους είχε μιλήσει για μια σπάνιας ομορφιάς και είδους πεταλούδα που έρχεται από μέρη πολύ μακρινά και περνά από το δάσος μια φορά στα δέκα χρόνια . Τους είχε πει πως όποιο λουλούδι διαλέξει για να ξαποστάσει αυτό γεννά χέρια και άνθρωπος γίνεται.

Ευθαλία: Eγώ καλέ μου Ανάγερτε τα υπολόγισα καταπώς η δάφνη είχε πει φέτος πρέπει να περάσει από το δάσος μας. Αχ και να καθόταν πάνω μας Θεέ μου!

Ανάγερτος: Θα πρέπει να την καλοπιάσουμε με τα χρώματά μας να μας διαλέξει όμως δεν την έχουμε ποτέ δει και πως θα την γνωρίσουμε ανάμεσα σε τόσες; Μα πάλι δεν μπορώ να το πιστέψω.

Ευθαλία: Θέλει πίστη θεέ μου θέλει πίστη...

Ενώ οι μέρες περνούσαν η πίστη της Ευθαλίας δυνάμωνε και του Ανάγερτου ίσχνευε. Η άνοιξη είχε φτάσει στο τέλος της και τα χρώματα τους είχαν αρχίσει ήδη να θυμίζουν πορτοκαλί. Και τούτη η πεταλούδα χαρίζει την ζωή λίγο πριν στις αρχές του καλοκαιριού... λίγο πριν πεθάνει.

Ανάγερτος: Έχω στα αλήθεια χρόνια έτσι να σε αντικρίσω με τα πέταλα σου τόσο δοσμένα στον αέρα και το κορμάκι σου τεντωμένο, θαρρώ πως ψήλωσες τούτες τις μέρες. Να 'ξερες πόσο σ’ αγαπώ...

Ευθαλία: Κι εγώ σ’ αγαπώ καλέ μου και σου το λεω πως θα περάσει και θα μας δει, έχουμε χρώμα θαμπωτικό και τα φύλλα μας είναι πολύ απαλά θα είναι βολετό για κείνη να καθίσει πάνω μας.

Ήταν τόσο δυνατή η επιθυμία της Ευθαλίας που είχε ξεχάσει τα παιδιά που ο άνεμος και του δάσους τα έντομα τα ’περνάνε μακριά της. Ίσαμε ένα πρωινό όπου η Ευθαλία κουρασμένη από την έκθεση της προηγούμενης μέρας κοιμόταν απαλά ακουμπισμένη στα φύλλα του Ανάγερτου. Ενώ εκείνος, καθώς χαιρόταν την πρωινή δροσιά που κυλούσε πάνω του, την κοιτούσε...Και σκεφτόταν πως είναι τόσο όμορφη αυτό τον καιρό. Δεν βαστούσε να την δει και πάλι να πικραίνεται σαν το όνειρο θα περνούσε. Την στιγμή που οι πρώτες αχτίδες του ήλιου τρύπωναν μέσα απ’ το κενό της φυλλωσιάς του απέναντι κέδρου και θα ξυπνούσαν την Ευθαλία ο Ανάγερτος ένοιωσε στα πέταλα του ένα φτερούγισμα.

Και τρομαγμένος...

Η Πεταλούδα: Aπό τότε που ξεκίνησα το ταξίδι μου τόσο όμορφο λουλούδι άλλο δεν έχω δει και είπα να καθίσω πάνω σου να ξεκουραστώ. Είμαι πολύ γριά και το καλοκαίρι σχεδόν έφτασε.

Ο Ανάγερτος δεν πρόλαβε να καλημερίσει τον επισκέπτη του όταν ...

Ευθαλία: Μα είναι πάνω σου… ! είναι η πεταλούδα με τα χίλια δυο χρώματα στο ένα της φτερό... αυτή είναι ... τόσα χρώματα !

Και καθώς αυτά  που  γίνονται αμελλητί είναι συχνά και μαγικά η αναπάντεχη μεταμόρφωση έφερε νέα ζωή και θάνατο μαζί…. Η μόλις νεκρή πεταλούδα που δεν είχε προλάβει να ξεκουραστεί, μάλλον γιατί έτσι είναι πιο γλυκύς ο θάνατος ,έπεσε του ζευγαριού καταμεσής και ο Ανάγερτος εφόσον με δάχτυλα πια μπορούσε τα γύρω του να αντιληφθεί , ένοιωσε για πρώτη φορά στο δικό του δέρμα ανθρώπινο άγγιγμα  τι παει να πει…

Ανάγερτος: Θεέ μου πόσο μεγάλωσα πόσο ζεστός είμαι …

Στα γυμνά του γόνατα έβαλε λοιπόν να καθαρίσει την Ευθαλία του από τα μυρμήγκια και τα άλλα μικρά ζωντανά που σκαρφάλωναν στο κορμάκι της. Ήταν όμορφη της το έλεγε μα εκείνη που να ακούσει, ζώα και φυτά μιλάνε μεταξύ τους μάλλον γιατί ξέρει καλά να τα κρατά τα μυστικά του ο Θεός από τον άνθρωπο. Ήταν μόνος και τώρα τον ενοχλούσαν στων ποδιών τα δάκτυλα τα άγρια χόρτα που παλιά με τις ώρες τα συμβούλευε να “ημερέψουν”. Έτσι έβαλε να ψάξει τα παιδιά του κι αφού ούτε από κείνα μιλιά δεν πήρε έκατσε να πεθάνει ανάμεσα στην Ευθαλία του και τα άγρια χόρτα σαν τον πρώτο άνθρωπο που έμαθε την γλώσσα των φυτών και των ζωών.

Όμως θάνατο με τέτοιο γλυκό χαμόγελο κανείς μας δεν έχει ποτέ δει. Τόσο καλά κρυμμένο είναι  μάλλον το μυστικό της ευτυχίας που χρειάζεται κανείς να διώξει την ίδια του την φύση για να το γευθεί έστω μιά φορά...

Γιώργος Κουτσαντώνης

( Για τη δημοσίευση του υπέροχου αυτού παραμυθιού, αφορμή στάθηκε η εύλογη απορία καλών μου φίλων , σχετικά με την ονομασία του blog ως “ανάγερτος”.     Έτσι λοιπόν όπως καταλάβατε, η ονομασία προέρχεται από το όνομα του γλυκύτατου  λουλουδιού στο υπέροχο αυτό παραμύθι του   Γ. Κουτσαντώνη.          Ετυμολογικά τώρα, χωρίς βέβαια αυτό να έχει ιδιαίτερη σημασία, σημαίνει  "ο ελαφρά γερμένος προς τα πίσω ή προς το πλάι" )